Maandelijks archief: mei 2013

22 ongewassen varkentjes

Standaard

De koolmeesjes vliegen hier constant heen en weer voor mijn venster. In het vogelhuisje dat mijn papa voor mij heeft gemaakt. Ze voelen er zich blijkbaar thuis. Elk jaar komen ze hier hun nestje bouwen. En dit jaar dus ook weer. Ze zijn hun kleintjes volop aan het voederen en aan het vetmesten. Ik vind het leuk om ze bezig te zien.

En elke keer als ik naar hen kijk, zie ik dus ook het vogelhuisje. Het mooie, simpele vogelhuisje dat mijn papa goed in elkaar heeft geknutseld. Zo’n dingen kon hij als de beste. Zagen en zagen. Grapje 🙂

Maar hij kon écht goed zagen, letterlijk dan.

vogelhuisje

Dit lijkt er best op. Al is dat van mijn papa natuurlijk mooier!

Advertenties

20 ongewassen varkentjes

Standaard

Nu ben je even oud als mij. Gezellig.

Ik ben bang van spinnen. En van muggen. En van bijen. En van wespen. (eigenlijk ken ik het verschil tussen bijen en wespen niet eens) En van mieren. En van wormen. En van slakken. Kortom, van elk insect.

spin

Gelukkig was mijn dappere papa er om mij steeds te beschermen tegen die vieze onderkruipsels! Wanneer ik ergens een spin ontdekte, riep ik luidkeels ‘papaaaaa ge moet snel komen!!’ en dan kwam hij eraan – met zijn zware sloffen – en klopte hij op het beest en – oef – ik was gered.

Of als er een mug was, moest ik ook maar roepen en dan gingen we samen op muggenjacht. In de zomer kwam mijn papa ook elke avond muggencontrole houden in mijn kamer. Ik lag dan al in mijn bedje en hij liep rond, met zijn sloef in zijn hand, en controleerde heel mijn kamer op muggen. Als ik nog maar dacht dat er een mug in mijn kamer zat, begon ik al te wenen. Zo’n schrik had (heb eigenlijk) ik van die beestjes.

mugMijn papa had totaal geen schrik van insecten. Gelukkig maar. Anders had ik zelf altijd die spinnen en alle andere diertjes moeten verwijderen. Want mijn mama vond altijd dat ik dat zelf moest doen.

Wanneer ik nu een of ander eng beest tegenkom, moet ik het zelf dood meppen. Dat op zich vind ik al verschrikkelijk eng en vies. Maar het feit dat ik mijn papa niet meer kan roepen, doet mij ook telkens opnieuw pijn en verdriet.

Pijnlijke tranen

Standaard

De tranen zitten weer hoog. Gisteren is de dam even opengebarsten. Maar ik heb de overstroming tot het minimum kunnen behouden.

Mijn oma verjaarde gisteren. De mama van mijn papa. Of zoals wij ze noemen: ‘papa zijn moeke’. Ik haat het om op bezoek te gaan bij haar. Het is er alles behalve gezellig. Ik kom ook niet goed overeen met de rest van die kant van de familie. Maar dat is nog het minst erge.

Wanneer ik daar kom, wordt ik constant herinnerd aan hoe het vroeger was. Vroeger. Met vake er nog bij. En vooral met mijn papa er nog bij. Mijn papa is de persoon die ik zo mis aan tafel. En als ik dan rondkijk, zie ik zijn mama. Zijn zus, met wie hij goed overeen kwam. En zijn twee broers, op wie hij zo hard lijkt. Dat doet mij elke keer pijn. Hen aankijken. Ik voel zelfs bijna dat ze hetzelfde als mij denken. Ik voel dat het hen ook pijn doet om zo op hem te lijken. Het doet mij zelfs al pijn dat ik ongeveer dezelfde ogen heb als mijn papa. Als ik in de spiegel kijk, beeld ik mij in dat het zijn ogen zijn en dat doet pijn. Het aankijken van mijn papa zijn broers doet dus ook pijn. Zien hoe ze zich bewegen. Horen hoe ze spreken.

De ene broer, is mijn peter. De andere broer hebben we nooit heel veel gezien. Die woont wat verder weg. Toen mijn papa ziek was, had die broer heel veel last van zijn rug. Een hernia. Al een paar jaar. Tijdens de laatste maanden van mijn papa zijn leven, moest hij dringend opnieuw geopereerd worden. Maar eerst wou hij dat niet, want dan kon hij mijn papa niet meer komen bezoeken omdat hij dan plat moest liggen.

Toen hij uiteindelijk had beslist om hem toch te laten opereren zag ik gewoon hoeveel verdriet die keuze hem deed. Maar hij kon niet anders. Wanneer hij voor de laatste keer mijn papa bezocht, voor zijn operatie, wist hij gewoon dat dat de laatste keer was dat hij zijn broer ging zien. Mijn papa heeft dat niet echt meer beseft denk ik. Dat is misschien wel goed.

Ik voel dat die ene broer, met de hernia, nog steeds heel veel verdriet heeft. Hij zat daar gisteren ook maar wat te staren tijdens het ‘feest’. Volgens mij voelt hij zich enorm schuldig.

Ik kan er gewoon niet aan denken zonder dat de tranen opkomen. Zijn verdriet doet mij verdriet. Mijn verdriet doet hem waarschijnlijk ook verdriet. We hebben eigenlijk nooit veel gepraat. Na de dood van mijn papa hebben we volgens mij niet meer tegen elkaar gepraat. Behalve misschien een keertje over school en ‘hallo’ en ‘dag’. Maar ik weet gewoon dat hij verdriet heeft. En ik weet gewoon dat hij weet dat ik verdriet heb. Verdriet doet pijn. Weten dat iemand hetzelfde verdriet voelt als dat je zelf hebt, doet ook pijn.

Mijn papa missen doet pijn.

19 ongewassen varkentjes

Standaard

Mijn papa las heel graag thrillers. Alle boeken waarin er een moord of een ander gruwelijk of spannend drama gebeurde, vond hij goed.

De boeken van Pieter Aspe vond hij altijd super goed. Volgens mij heeft hij ze allemaal gelezen. Of misschien één of twee niet. En ja, de laatste nieuwe natuurlijk ook niet meer… Elke keer met nieuwjaar of Kerstmis, kreeg hij de nieuwste Aspe kado. Van ons of van familie. aspe-tango

Pieter Van In was volgens mij ook zijn favoriete fictieve personage aller tijden. Alhoewel James Bond daar ook wel een grote kanshebber voor is.

Ik kijk nog steeds graag naar de tv-reeks van Aspe. Niet omdat ik het zo geweldig vind, gewoon omdat het mij aan mijn papa doet denken.

pieter van in

 

 

Toen hij ziek was, las hij ook veel. Hij heeft toen de Millennium Trilogie van Stieg Larsson nog helemaal gelezen. En ook de film/serie ervan gekeken. Dat vond hij ook heel erg goed.

millennium trilogie

Mijn papa was dus een echte fan van thrillers. Boeken, films of series. Ik haat thrillers. We kwamen dus niet in alles overeen. 🙂

Juuuuuf

Standaard

Morgen is het eindelijk zover! Morgen begint mijn stage. 2 weekjes. Eigenlijk maar 8 dagen. Want nu donderdag en vrijdag is het geen school.

Maar toch. Ik zeg steeds dat het 2 weekjes stage is. En ik kijk er naar uit. Een beetje toch. Nu ben ik vooral zenuwachtig en bang. Ik heb steeds schrik dat ik iets ben vergeten. Ik ben ook bang dat ik niet streng genoeg zal zijn. Of dat de leerlingen het echt gaan uithangen. Of dat één van mijn docenten al meteen de eerste dag komt kijken. Ik ben voor zoveel dingen bang.

En ik zou niet bang moeten zijn. Ik zou blij moeten zijn. Blij dat ik na al die uuuuuuuren werk, eindelijk aan het echte werk kan beginnen. Eindelijk kan ik mijn lessen aan echte kinderen geven en niet meer aan de kinderen in mijn hoofd.

Nog een reden om niet bang te zijn is het feit dat mijn papa mij zal bijstaan. Mijn papa zit in mijn hoofd en in mijn hart en hij zal ervoor zorgen dat alles goed verloopt. En ik hoop vooral dat ik hem trots kan maken. Maar ik vind het zo spijtig dat ik dat nooit echt zal weten. Ik zal hem nooit horen zeggen: “juf Sarah, je bent goed bezig, ik ben fier op jou.” En dat doet pijn. Verschrikkelijk veel pijn.

Genoeg traantjes.

Chocolade is de max! Dat is mijn thema voor de themastage. En inderdaad, chocolade is de max! Er valt zoveel over te vertellen en dat wil ik de kinderen duidelijk maken. Chocolade is niet alleen heerlijk, het is ook heel interessant.

chocolade is de max

Wish me luck!

 

18 ongewassen varkentjes

Standaard

Vandaag wordt je volwassen. Groot feest.

Bij een feestje hoort lekker eten. Maar ik associeer feestjes vooral met chips! En chips associeer ik vaak en snel met mijn papa.

Mijn papa was een echte chipsfretter. In een paar minuten tijd kon hij een halve zak leegeten. Vooral de manier waarop hij chips at, was grappig. Hoewel, soms was het meer vies als grappig. Hij grabbelde in de zak, de helft van de chips viel uit zijn hand, dan propte hij zijn hand vol chips in zijn mond, waarbij opnieuw een groot deel naast zijn mond en op zijn T-shirt belande.

Eigenlijk at mijn papa altijd snel, maar chips toch het snelst van alles.

Vandaag eet ik ook chips. Want elk weekend eten we chips. Dat was een regel die mijn mama (of wie weet mijn papa) vroeger heeft ingevoerd. Ik luister nog steeds naar die regel, gewoon omdat ik het leuk vind om een week lang uit te kijken naar de chips!

Ik ben even zot van chips als mijn papa was. En ik ben even zot van chips als van mijn papa.

zijn lievelings chips

zijn lievelings chips