Pijnlijke tranen

Standaard

De tranen zitten weer hoog. Gisteren is de dam even opengebarsten. Maar ik heb de overstroming tot het minimum kunnen behouden.

Mijn oma verjaarde gisteren. De mama van mijn papa. Of zoals wij ze noemen: ‘papa zijn moeke’. Ik haat het om op bezoek te gaan bij haar. Het is er alles behalve gezellig. Ik kom ook niet goed overeen met de rest van die kant van de familie. Maar dat is nog het minst erge.

Wanneer ik daar kom, wordt ik constant herinnerd aan hoe het vroeger was. Vroeger. Met vake er nog bij. En vooral met mijn papa er nog bij. Mijn papa is de persoon die ik zo mis aan tafel. En als ik dan rondkijk, zie ik zijn mama. Zijn zus, met wie hij goed overeen kwam. En zijn twee broers, op wie hij zo hard lijkt. Dat doet mij elke keer pijn. Hen aankijken. Ik voel zelfs bijna dat ze hetzelfde als mij denken. Ik voel dat het hen ook pijn doet om zo op hem te lijken. Het doet mij zelfs al pijn dat ik ongeveer dezelfde ogen heb als mijn papa. Als ik in de spiegel kijk, beeld ik mij in dat het zijn ogen zijn en dat doet pijn. Het aankijken van mijn papa zijn broers doet dus ook pijn. Zien hoe ze zich bewegen. Horen hoe ze spreken.

De ene broer, is mijn peter. De andere broer hebben we nooit heel veel gezien. Die woont wat verder weg. Toen mijn papa ziek was, had die broer heel veel last van zijn rug. Een hernia. Al een paar jaar. Tijdens de laatste maanden van mijn papa zijn leven, moest hij dringend opnieuw geopereerd worden. Maar eerst wou hij dat niet, want dan kon hij mijn papa niet meer komen bezoeken omdat hij dan plat moest liggen.

Toen hij uiteindelijk had beslist om hem toch te laten opereren zag ik gewoon hoeveel verdriet die keuze hem deed. Maar hij kon niet anders. Wanneer hij voor de laatste keer mijn papa bezocht, voor zijn operatie, wist hij gewoon dat dat de laatste keer was dat hij zijn broer ging zien. Mijn papa heeft dat niet echt meer beseft denk ik. Dat is misschien wel goed.

Ik voel dat die ene broer, met de hernia, nog steeds heel veel verdriet heeft. Hij zat daar gisteren ook maar wat te staren tijdens het ‘feest’. Volgens mij voelt hij zich enorm schuldig.

Ik kan er gewoon niet aan denken zonder dat de tranen opkomen. Zijn verdriet doet mij verdriet. Mijn verdriet doet hem waarschijnlijk ook verdriet. We hebben eigenlijk nooit veel gepraat. Na de dood van mijn papa hebben we volgens mij niet meer tegen elkaar gepraat. Behalve misschien een keertje over school en ‘hallo’ en ‘dag’. Maar ik weet gewoon dat hij verdriet heeft. En ik weet gewoon dat hij weet dat ik verdriet heb. Verdriet doet pijn. Weten dat iemand hetzelfde verdriet voelt als dat je zelf hebt, doet ook pijn.

Mijn papa missen doet pijn.

Advertenties

»

  1. En misschien zou je de volgende keer de eerste stap naar een écht gesprek kunnen zetten.Een gesprek over hoe hard jullie hem missen, samen wenen kan helend werken voor beide partijen.
    Onuitgesproken verdriet weegt dubbel zo hard.
    …Want bijna alles is vervangbaar, behalve een geliefd iemand en gedeelde herinneringen.

    Liefs uit St-Niklaas

  2. De reactie van Hilde hierboven is volledig waar. Er samen over praten kan jullie goed doen. Natuurlijk moeten jullie dat willen en er eventueel klaar voor zijn. Iedereen verwerkt zijn verdriet op zijn eigen manier.

  3. Verdriet hebben is heel vervelend en zoals je al zegt pijnlijk, maar ik zou denk ik wel (als je er klaar voor bent) met je oom over praten.. Als je kan delen lucht het op, krijg je steun en kan je zelf misschien beter verder.. Ik denk dat hetzelfde ook geld voor jou oom.. Ik denk dat jullie elkaar kunnen helpen!

    -En anders mocht je een complete buitenstaander nodig hebben; ik wil je helpen als het nodig is..-

  4. Jullie reacties zijn alle 3 even lief en er zit in alle 3 even veel waarheid. Een waarheid die ik ook ken, maar een waarheid die ik niet waar kan maken. Praten over mijn verdriet is mijn grootste angst. Mijn vriendinnen kan ik dat een klein beetje. Met familie kan ik dat niet.
    Het heeft een jaar geduurd voordat ik een keertje tegen mijn mama heb kunnen zeggen dat ik papa mis. Dat is ondertussen alweer 7 maand geleden. Sinds dat gesprek, heb ik het nooit meer tegen haar gezegd.
    De Verhoevens zijn geen praters, alles behalve. We praten zo veel mogelijk over koetjes en kalfjes om onze gevoelens maar niet ter sprake te laten komen. Zo zijn we. En ik vind het enorm moeilijk om daar verandering in te brengen.
    Dus om mijn lang verhaal kort te maken: ik ben nog lang niet klaar om die grote stap te zetten en om een gesprek aan te gaan met mijn nonkel.
    Toch enorm hard bedankt voor jullie lieve reacties! Die verzachten het verdriet al een klein klein klein beetje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s