Mag ik?

Standaard

Mag ik missen

Mag ik me vergissen

Wanneer ik denk dat ik je mis

Mag ik zoeken

Mag ik mezelf vervloeken

Wanneer ik denk dat ik je mis

Mag ik zeggen

Mag ik mijn zin verleggen

Wanneer ik denk dat ik je mis

Mag ik schreeuwen

Mag ik stampen

Ik mis je veel-te-veel-te-hard?

Advertenties

Over sarahverhoeven93

Ik ben 22 jaar. Mijn leven is enkele jaren geleden langzaam ingestort toen ik hoorde dat mijn papa opnieuw kanker had. Hij is op 15 oktober 2011 gestorven. Ik probeer stap per stap terug gelukkig te worden en te genieten. Door het maken van deze blog, wil ik hier echt in slagen!

»

  1. Ja, stampvoet erbij, je mag het zeggen.

    Vroems en ik dachten altijd dat dood dood is.
    Maar ik ben gaan twijfelen door mijn ervaring daarna. Ook al kan het net zo goed hallucinatie, verwerking of een sterke wens van mezelf zijn geweest.
    Ik heb al vaker erge dingen meegemaakt en deels in mijn dromen verwerkt.
    Het geeft ook niet of dood dood is, we zullen dat waarschijnlijk nooit te weten komen, ook zijn de bijna dood ervaringen geen bewijs, want bijna is niet helemaal.

    het kan ook geen kwaad als je iemand in een ander bestaan vorm geeft.
    Volgens mij kan je dat goed helpen. zoals je nu doet.

    Tegen mijn overleden geliefde heb ik nooit gesproken.
    Ik mis mijn Vroems niet, dat is het gekke, voor mij is hij nog altijd bij me. Ik zie zijn gezicht, zijn lach, zijn warme ogen. Er was ook geen keuze. Ik heb zijn laatste half jaar heel intensief van dichtbij meegemaakt. Tot een paar maanden na zijn dood heb ik vrijwel iedere nacht van hem gedroomd, nachtmerries over zijn sterven, met name de tijd ervoor. Maar toen kwam hij op onverwachte momenten bij me, achterop de fiets zelfs, en een keer, helaas de laatste keer, in de nacht, bij me in bed, dicht tegen me aan, het was net zo intiem als in zijn laatste week, dichterbij iemand kun je niet komen,dat hebben wij op zijn sterfbed ervaren, geen enkel ander gevoel, noch verliefdheid noch erotiek kan aan die intiemiteit tippen. En ik heb het dan ook in die nacht weer zo dichtbij ervaren.
    Toen ik half om half wakker werd ontglipte hij zoals je dat in tekenfilms wel ziet. Heel langzaam ging hij weg. Helaas is hij nooit meer teruggekomen. Maar ik teer nog op alles wat hij me heeft meegegeven, zoveel liefde. Ik koester het, want hij is dood, hij kan niet meer genieten, hij kan me niets meer geven, dus moet ik hetgeen hij gaf in leven houden.

    Hoe zoiets met een vader is zou ik niet weten, maar gelukkig hoeven we niet te vergelijken want ook met een partner zijn er verschillende manier van verwerken.

    • Wauw, wat een verhaal… Heel aangrijpend. Soms wens ik dat ik zoiets ook ooit eens kan ervaren. Mijn papa zijn aanwezigheid nog eens heel erg hard voelen of hem zelfs zien, dat zou mooi zijn. Maar ik weet niet of dat mogelijk is.
      Ik twijfel ook zo vaak aan het feit of dat de dood wel echt het einde is. Ik vind het moeilijk om te geloven dat er nog iets is na de dood. Je kan niet zien of er ergens een hemel is. En ik heb het ook nog niet meegemaakt om mijn papa of een schim of weet ik veel wat van hem, terug te zien.
      Het lijkt soms allemaal zo ingewikkeld. Terwijl ik diep vanbinnen weet dat het niet ingewikkeld is. Zolang in de herinnering aan mijn papa levende houd, is het goed. Veel meer zou ik niet moeten of mogen verwachten, denk ik dan zo af en toe.

  2. Sarah, het is niet gezegd dat je zoiets zult ervaren, er zijn mensen die het meemaken, maar meestal alleen in de begin tijd. Lang iedereen ervaart het niet. Misschien is het er niet. Misschien is je pijn zo groot dat je het niet kunt voelen. Ik weet ook echt niet waarom de ene mens het wel en de andere het niet heeft.
    Ik heb me ook echt wel afgevraagd of ik het niet verbeelde, of wenste of dat het geen hallucinatie was door al het verdriet. Maar ik zal dat nooit weten, en dus hou ik het het liefst op dat hij nog bij me kwam, nog even bij me wilde zijn om me op weg te helpen misschien.

    Door te herinneren houd je iemand bij jezelf levend, dat klopt. En het verdriet hoort bij dat levend houden. Als de pijn maar minder wordt. Dat is een volgende fase. Hoe lang dat duurt kan niemand zeggen, de een heeft veel meer tijd nodig dan de ander. Doorleef het maar. Dan komt het later niet meer zo hevig terug dat je er door van streek raakt (hoop ik voor je !)

    • We zullen het inderdaad nooit weten wat echt is en wat niet. Want dat hangt ook van je definitie van ‘echt’ af. Ik vind het heel mooi dat jij het ervaart alsof Vroems je nog een duwtje in de rug wou geven.
      En ik hoop net hetzelfde als jij; dat de pijn langzaam vermindert en dat ik plaats heb voor de rest de beleven en te voelen.
      Bedankt šŸ™‚

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s