Maandelijks archief: juli 2013

30 ongewassen varkentjes

Standaard

Wanneer mijn papa zijn bril niet op had, zag hij niet zo veel. Ik heb hetzelfde voor. We hebben/hadden allebei slechte ogen.

Wanneer hij ’s morgens zijn baard moet afscheren, deed hij altijd zijn bril af. Maar zonder zijn bril kon hij dus niet goed zien of hij alle haartjes had weggeschoren of dan sneed hij zich ergens. We hebben een vrij brede wasbak en je kan dus niet super dicht tegen de spiegel gaan hangen. Dat was een probleem voor hem. Ik en mijn mama hadden daar al lang een oplossing voor gevonden. Een spiegel die alles vergroot. Hij wou eerst niet geloven dat dat veel handiger ging zijn.

vergrootspiegel

Mijn papa moest veel naar het buitenland voor zijn werk en dan logeerde hij steeds in een hotel. En in zo’n hotels hadden ze heel vaak zo’n speciale spiegels. Daar heeft hij dus ondervonden dat het wel iets handigs is.

Dus daarom hebben we voor in onze eigen badkamer ook zo’n spiegel gekocht. En zijn probleem was opgelost.

Telkens als ik nu in die spiegel kijk, wat minstens 2 keer per dag gebeurt, denk ik aan mijn papa. Soms gebeurt het dat ik mijzelf recht in de ogen kijk en mij inbeeld dat ik zijn ogen heb. Ik heb volgens mij ook zijn ogen. Allebei blauw. Maar soms is het zo’n speciaal gevoel dat ik krijg wanneer ik in die spiegel kijk. Ik kan het niet echt beschrijven.

 

P.S. Nu zit je op tram 3 papa, het gaat vooruit. Het leven is voorbij voor je het weet hé. Geniet er maar van.

Advertenties

Juuuf, ik vind jou mooi!

Standaard

Ik sta dit jaar weer op het speelplein. Het is ondertussen al mijn 4e jaar. Ik vind het nog altijd even leuk. De kindjes toch. De mede-animatoren vind ik niet allemaal even leuk. Maar ik ben er dan ook voor de kindjes en niet voor de rest.

Deze week sta ik bij de 6-jarigen. De rode sjaaltjes. En volgende week is het de beurt aan de 7-jarigen, de groene sjaaltjes. Ik vind dit echt een leuke leeftijd. Die kinderen zijn zo vrolijk en heel lief. Of toch bijna altijd. 🙂

Natuurlijk heb ik weer een paar lievelingetjes, hoewel dat eigenlijk niet mag. Alhoewel, het zijn niet écht écht mijn lievelingetjes, het zijn gewoon super schattige en lieve kindjes. Zo is er een jongetje en hij zegt elke dag tegen mij dat hij mij mooi vind. Als hij dat zegt, smelt mijn hart.

Het is eigenlijk ook wel vrij zielig dat dat jongetje de eerste man is die tegen mij heeft gezegd dat ik mooi ben. Buiten mijn papa en mijn broers dan. Alhoewel ik mij nu afvraag of mijn broers dat al ooit hebben gezegd. Maar kom, dat maakt nu niet veel uit. Het blijft een schattig jongetje en een hele schattige opmerking die mijn dag steeds goed maakt.

Bewegende herinneringen

Standaard

Ik heb soms het gevoel dat de tijd vliegt. En soms heb ik het gevoel dat de tijd kruipt. Gisteren was het alweer de 15e. Mijn papa is nu een jaar en 9 maanden dood. Soms lijkt het een eeuwigheid. Soms ook niet.

Soms ben ik zo bang dat ik alles van hem ga vergeten. Ik weet niet meer hoe zijn lach klonk, laat staan dat ik nog weet hoe zijn stem klonk. Ik weet niet meer welke houding hij aannam wanneer hij aan tafel zat. Ik weet niet meer hoe hij zijn tanden poetste. Ik weet niet meer hoe hij de krant las. Ik weet niet meer hoe hij fietste. Ik weet niet meer hoe hij een glas wijn dronk, hoe hij uit de auto stapte, hoe hij achter het fornuis stond, hoe hij mij een afscheidskus gaf, hoe hij zijn aktetas neerzette in de gang, hoe hij de deuren opendeed, hoe hij stapte, hoe hij knipoogde naar mij,…

Ik weet zoveel niet meer. Na zo weinig tijd. Of is een jaar en 9 maand niet meer zo weinig tijd? Ik heb er geen idee van. Wanneer ik 30 ben, zal ik moeten zeggen dat mijn papa al 11 jaar dood is. Dat lijkt mij pas lang. Of als ik 60 ben, dan is hij al 41 jaar dood. Of als ik 70 ben, is hij 51 jaar dood. Dan is hij al langer dood dan hij geleefd heeft. Hoe raar zit het leven wel niet in elkaar.

Ik kan het niet tegenhouden dat ik zoveel dingen vergeet. Het gaat vanzelf. Ik herinner mij nog dat ik een week na zijn dood al niet meer wist hoe zijn stem klonk. Daar was ik kapot van. Een beetje later wist ik al niet goed meer hoe zijn ogen bewogen. Alles vervaagt zo ongelooflijk snel.

Alle bewegingen die hij maakte, zijn ondertussen ook vervaagd. Ik kan me nog zo weinig voorstellen. Ik zie nog maar heel weinig beelden voor mij. Ik kan ze wel verzinnen, maar dan lijkt het zo onecht. Ik kan me vaak voorstellen wat mijn papa zou hebben gedaan en op welke manier, maar het is nooit een echt beeld of filmpje dat ik voor mij zie. En dat breekt mij soms.

Gelukkig bestaat er nog zoiets als foto’s. En gelukkig hou ik van foto’s.

papa en ik

29 ongewassen varkentjes

Standaard

Ik vertelde al eerder dat mijn papa niet veel haar had. En de weinige haren die hij had, waren volgens hem blond. Zijn haar was hem dan ook heel erg dierbaar.

Mijn mama had een jaar of 6 geleden al enkele eerste grijze haren. Ik mocht die dan één voor één uittrekken van haar, ik vond dat wel tof om te doen 🙂 Maar mijn papa werd elke keer boos als ik dat deed. “Dat doet ge toch niet, zoveel haar uittrekken.” Ik en mijn mama vonden het altijd heel erg grappig hoe hij daarop reageerde.

Ik denk dat ik ongeveer om de 2 maanden de grijze haren weer moest uittrekken en elke keer was het weer hetzelfde liedje. In het begin deed hij altijd lacherig boos, maar heel soms werd hij dan een beetje echt boos. Dan pakte hij mijn hand vast om mij tegen te houden, maar dat lukte nooit echt.

Soms zou ik zo graag willen dat mijn papa en ik nog eens goed ruzie kunnen maken. Al is het maar om mijn mama haar grijze haartjes.

Extreem luid & ongelooflijk dichtbij

Standaard

Nu het vakantie is, heb ik terug meer tijd om boeken te lezen. Dat ben ik dus ook aan het doen.

Ik kan nooit kiezen in welk boek ik moet beginnen, dus lees ik er altijd meerdere tegelijk. Eén van de boeken waarin ik nu bezig ben is er eentje van Jonathan Safran Foer en het heet Extreem luid & ongelooflijk dichtbij. Ik ken de schrijver helemaal niet en ik had ook nog nooit van het boek gehoord. Maar het was één van de weinige dwarsliggers die ze in mijn bib hadden. Zo’n klein boekje leek mij heel erg gemakkelijk om mee te nemen op vakantie, daarom dat ik voor dit boek koos. Ik moet toegeven dat ik de achterflap niet eens had gelezen, het leek mij gewoon een tof boek.

extreem luid en ongelooflijk dichtbij

Ik begon erin te lezen en ik wist meteen dat het een geweldig boek is! De speciale schrijfstijl en lay-out is helemaal mijn ding. Het is soms een ingewikkeld boek, maar dat stoort me helemaal niet, dat heb ik graag. Ik heb het nog niet helemaal uit, ik zit net over de helft en echt waar, het wordt beter naar mate het vordert.

Het gaat over een negenjarig jongetje; Oskar en zijn vader is omgekomen tijdens de aanslag op de WTC-torens. Ergens vooraan in het boek stond een prachtig stukje tekst en dat wou ik graag met jullie delen. Vandaar dit bericht over het boek 🙂 Oskar heeft het heel erg moeilijk met het verwerken van de dood van zijn papa (oh, dit is wel een beetje herkenbaar seg) en hij kan nooit in slaap vallen. Wanneer hij dan in zijn bed ligt te woelen verzint hij allemaal uitvindingen.

Die avond lag ik in mijn bed iets te bedenken: onder elk kussen in New York zou een speciale afvoer moeten komen die in verbinding staat met de grote vijver in Central Park. De tranen van iedereen die zich in slaap huilt, zouden dan naar één plek stromen, en ’s ochtends meldt de weerman of het peil in de Tranenvijver is gestegen of gezakt, en dan weet je of New York in mineur is of niet. En als er echt iets verschrikkelijks gebeurt – zoals een atoombom, of dan toch op z’n minst een aanval met chemische wapens – zou er een keiharde sirene afgaan die alle bewoners oproept naar Central Park te komen om zandzakken rond de grote vijver te leggen.

Prachtig idee toch!

Wanneer ik het boek uit heb, zal ik het jullie laten weten!

28 ongewassen varkentjes

Standaard

Vliegtuigen, mijn papa had er iets mee. Niet dat hij erdoor gefascineerd was ofzo, hij vloog gewoon heel erg vaak. Ik weet nog goed dat ik de eerste keren dat hij naar Polen vloog steeds heel erg bang was. Ik dacht elke keer dat zijn vliegtuig ging neerstorten en ik kon niet slapen voordat ik wist dat hij veilig geland was. vliegen

Mijn mama zei gisteren (toen we terug kwamen van onze -zalige- vakantie in Athene) dat we de eerste keren dat hij vertrok, keken vanuit het venster in Zaventem hoe zijn vliegtuig opsteeg. Dat vond ik blijkbaar leuk om te zien. Waarschijnlijk omdat ik dan ook een beetje geruster was.

vliegen

Ik vond het nu ook wel leuk om de vliegtuigen zien op te stijgen en te landen. Daarom heb ik er ook een paar filmpjes van gemaakt. Helaas lukt het mij niet om het hier in te voegen. Maar zoveel maakt dat nu ook weer niet uit. Iedereen weet wel hoe een opstijgend vliegtuig eruit ziet.

Toen we gisteren dus zelf in een vliegtuig zaten, moest ik denken hoe het zou zijn geweest als mijn papa erbij had gezeten. Er was namelijk veel turbulentie en ik ben altijd snel bang in een vliegtuig. Ik beeldde mij in wat mijn papa allemaal zou gezegd hebben als hij naast mij zat.

“Ge moet geen schrik hebben meisje, da’s maar heel effjes dat dat zo schoddert. Da gaat direct stoppen. Da’s omdat we door de wolken moeten hé. Dees is nog niet zo erg hoor, ik heb al veel meer turbulentie gehad, dan viel ik bijna uit mijne stoel. Voila, tis al aant minderen se. Ge moet niet zo snel bang zijn, ik zit naast u hé.”

vliegen

 

27 ongewassen varkentjes

Standaard

Ik weet niet goed of mijn papa zot was van trouwfeesten. Ik denk dat hij het maar ‘matig’ vond om zo’n heel circus te beleven. Maar mijn nicht was het eerste kleinkind van mijn oma dat ging trouwen. Dat was een beetje voordat mijn papa is gestorven. Hij wou zo graag naar dat feest gaan, we hadden hem ook gezegd dat hij mee mocht. Maar eigenlijk hadden we onderling al lang beslist dat dat nooit ging lukken. Praktisch was het al bijna onhaalbaar en fysisch zeker.

Dus helaas was hij er niet bij. Maar ik had verschillende filmpjes gemaakt en heel veel foto’s. Die toonden we hem dan de volgende dag. Natuurlijk hadden ze ook ‘Les lacs du Connemara’ gespeeld. En dan heb ik in het ziekenhuis dat liedje afgespeeld. Ik stond daar maar te zwaaien met een papieren zakdoekje. En mijn papa lachte een beetje. Dat vond hij wel een tof liedje, voor de sfeer. Ik kon dat liedje ook al een aantal jaar helemaal meezingen omdat we dat eens moesten leren voor de les Frans. Dus het gebeurde vaak dat ik dat thuis zat te zingen. Dat vond mijn papa altijd leuk. Eens lekker zot doen, dat deed hij ook graag.

Dus vandaar, Les lacs du Connemara. Haal je zakdoek al maar boven!

 

Little reasons to smile

Standaard

Dankzij Ilse kwam ik een leuke TAG tegen en ik dacht, dat moet ik toch ook eens doen op mijn blog 🙂

Wat jullie ook zeker eens moeten doen, is een kijkje nemen op haar leuke blog! Dus klikken maar! http://aspasiablog.wordpress.com/

 

En dan kan je nu bekijken waar ik vrolijk of gelukkig van word. Misschien zorgen sommige prentjes er ook voor dat er een lach op jouw gezicht verschijnt!

tumblr_mkyr0hjw3P1rhfu0ao1_500 tumblr_ml5tjpIFj71s5tnfso1_500 tumblr_mkwtqoJ2G41s5tnfso1_500 tumblr_mko73qaaNZ1s8yk6co1_500 tumblr_mkc7wuWueq1s9bfajo1_500 tumblr_mkc1as2Vi01rjkmneo1_500 tumblr_mk6mempZOJ1rolrvco1_500 tumblr_mk4q7gMCyL1s0rbubo1_500 tumblr_mk0lcu76BZ1qcw5vlo1_500 tumblr_mj9tg5X0Zt1s467mdo1_500 tumblr_miwm3lrktJ1s3hbi1o1_500 tumblr_misab2jZwJ1s5b755o1_500 tumblr_miquawqfFi1s1v09xo1_500 431196_303483643046106_819270596_n 429941_300101023384368_225768473_n 427028_315830135144790_1918433992_n 425161_298740630187074_1491059458_n 425126_304003166327487_984848765_n 424391_300099883384482_2047247102_n 423336_305869109474226_1345173509_n 421503_299462020114935_396558657_n 402085_303483723046098_2005436235_n 397101_304002269660910_839696677_n