Extreem luid & ongelooflijk dichtbij

Standaard

Nu het vakantie is, heb ik terug meer tijd om boeken te lezen. Dat ben ik dus ook aan het doen.

Ik kan nooit kiezen in welk boek ik moet beginnen, dus lees ik er altijd meerdere tegelijk. Eén van de boeken waarin ik nu bezig ben is er eentje van Jonathan Safran Foer en het heet Extreem luid & ongelooflijk dichtbij. Ik ken de schrijver helemaal niet en ik had ook nog nooit van het boek gehoord. Maar het was één van de weinige dwarsliggers die ze in mijn bib hadden. Zo’n klein boekje leek mij heel erg gemakkelijk om mee te nemen op vakantie, daarom dat ik voor dit boek koos. Ik moet toegeven dat ik de achterflap niet eens had gelezen, het leek mij gewoon een tof boek.

extreem luid en ongelooflijk dichtbij

Ik begon erin te lezen en ik wist meteen dat het een geweldig boek is! De speciale schrijfstijl en lay-out is helemaal mijn ding. Het is soms een ingewikkeld boek, maar dat stoort me helemaal niet, dat heb ik graag. Ik heb het nog niet helemaal uit, ik zit net over de helft en echt waar, het wordt beter naar mate het vordert.

Het gaat over een negenjarig jongetje; Oskar en zijn vader is omgekomen tijdens de aanslag op de WTC-torens. Ergens vooraan in het boek stond een prachtig stukje tekst en dat wou ik graag met jullie delen. Vandaar dit bericht over het boek 🙂 Oskar heeft het heel erg moeilijk met het verwerken van de dood van zijn papa (oh, dit is wel een beetje herkenbaar seg) en hij kan nooit in slaap vallen. Wanneer hij dan in zijn bed ligt te woelen verzint hij allemaal uitvindingen.

Die avond lag ik in mijn bed iets te bedenken: onder elk kussen in New York zou een speciale afvoer moeten komen die in verbinding staat met de grote vijver in Central Park. De tranen van iedereen die zich in slaap huilt, zouden dan naar één plek stromen, en ’s ochtends meldt de weerman of het peil in de Tranenvijver is gestegen of gezakt, en dan weet je of New York in mineur is of niet. En als er echt iets verschrikkelijks gebeurt – zoals een atoombom, of dan toch op z’n minst een aanval met chemische wapens – zou er een keiharde sirene afgaan die alle bewoners oproept naar Central Park te komen om zandzakken rond de grote vijver te leggen.

Prachtig idee toch!

Wanneer ik het boek uit heb, zal ik het jullie laten weten!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s