Bewegende herinneringen

Standaard

Ik heb soms het gevoel dat de tijd vliegt. En soms heb ik het gevoel dat de tijd kruipt. Gisteren was het alweer de 15e. Mijn papa is nu een jaar en 9 maanden dood. Soms lijkt het een eeuwigheid. Soms ook niet.

Soms ben ik zo bang dat ik alles van hem ga vergeten. Ik weet niet meer hoe zijn lach klonk, laat staan dat ik nog weet hoe zijn stem klonk. Ik weet niet meer welke houding hij aannam wanneer hij aan tafel zat. Ik weet niet meer hoe hij zijn tanden poetste. Ik weet niet meer hoe hij de krant las. Ik weet niet meer hoe hij fietste. Ik weet niet meer hoe hij een glas wijn dronk, hoe hij uit de auto stapte, hoe hij achter het fornuis stond, hoe hij mij een afscheidskus gaf, hoe hij zijn aktetas neerzette in de gang, hoe hij de deuren opendeed, hoe hij stapte, hoe hij knipoogde naar mij,…

Ik weet zoveel niet meer. Na zo weinig tijd. Of is een jaar en 9 maand niet meer zo weinig tijd? Ik heb er geen idee van. Wanneer ik 30 ben, zal ik moeten zeggen dat mijn papa al 11 jaar dood is. Dat lijkt mij pas lang. Of als ik 60 ben, dan is hij al 41 jaar dood. Of als ik 70 ben, is hij 51 jaar dood. Dan is hij al langer dood dan hij geleefd heeft. Hoe raar zit het leven wel niet in elkaar.

Ik kan het niet tegenhouden dat ik zoveel dingen vergeet. Het gaat vanzelf. Ik herinner mij nog dat ik een week na zijn dood al niet meer wist hoe zijn stem klonk. Daar was ik kapot van. Een beetje later wist ik al niet goed meer hoe zijn ogen bewogen. Alles vervaagt zo ongelooflijk snel.

Alle bewegingen die hij maakte, zijn ondertussen ook vervaagd. Ik kan me nog zo weinig voorstellen. Ik zie nog maar heel weinig beelden voor mij. Ik kan ze wel verzinnen, maar dan lijkt het zo onecht. Ik kan me vaak voorstellen wat mijn papa zou hebben gedaan en op welke manier, maar het is nooit een echt beeld of filmpje dat ik voor mij zie. En dat breekt mij soms.

Gelukkig bestaat er nog zoiets als foto’s. En gelukkig hou ik van foto’s.

papa en ik

Advertenties

»

  1. Inderdaad goed dat er foto’s zijn en filmkes want hoe hard je je er ook tegen verzet, alles vervaagt. Heel herkenbaar.

    Liefs

    • Filmpjes waarin mijn papa komt, heb ik nog niet bekeken sinds zijn dood. We hebben er sowieso al niet veel van de laatste jaren, we hebben er vooral van toen wij (ik en mijn broers) nog veel kleiner waren.
      Maar ik durf het ook niet goed aan om die filmpjes te bekijken. Ik ben bang dat ik heel hard ga schrikken wanneer ik mijn papa hoor spreken en zie bewegen…

      • Ik herken dat, ook van de laatste jaren bestaan er amper tot geen foto’s van de oma die we onlangs verloren. En nu besef je dat je af en toe een foto had moeten maken….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s