Maandelijks archief: augustus 2013

Juffrouwke, ik voel mij niet op mijn gemak hoor.

Standaard

Joepie jeej, ik ben gebuisd op mijn rijexamen!

Ik dacht, ik zal heel de toestand eens beschrijven voor jullie.

Mijn mama en ik zaten te wachten in het zaaltje. We zagen al enkele examinators voorbijlopen en ik keurde ze allemaal. Er was één vrouw die er heel erg vriendelijk en lief uitzag. Hip gekleed in felle kleurtjes. Modern kapsel. Tatoeage op haar voet. Hakjes. En ik zei tegen mijn mama: “Awel, die ZIET er heel vriendelijk uit, maar kben er zeker van dat dat een echte bitch is. En volgens mij gaan we die hebben.”

Zoals zo vaak zat mijn voorgevoel juist. Een paar minuutjes later kwam die vrouw terug binnen en zei ze: “Verhoeven.”

Ze was eerst tamelijk vriendelijk. Ik moest een kaartje trekken en dan moest ik de ruitenwisservloeistof (of hoe noemt het weer?) aanduiden. Eventjes alle lichten aanzetten, de pinkers en dan mocht ik de deur toedoen. Mevrouwtje zette haar achteraan in de auto. Mijn mama vroeg of haar stoel niet te ver naar achter stond, maar het was in orde volgens mevrouw.

Ze vertelde wat ik allemaal moest doen (draaien in een straat, parkeren in een S-beweging,…) en wat voor instructies zij ging geven. Tot daar ging alles goed.

Ik mocht de motor starten en vertrekken.

Bibberend reed ik de parking af, dat ging ook nog goed. De grote baan op. Richting spoorweg. Lap, de bel gaat. Stoppen dus. Oké, fjoew, ik had het gezien. Ik remde op tijd. Maar toch, om één of andere reden vond mijn mama het nodig om nog met haar linkerhand teken te doen dat ik moest stoppen. (terwijl ik al aan het remmen was!) Waarop mevrouw heel bitchy zei: “Gebaren of tekens zijn niet toegestaan hé. Wanneer dat gebeurt wordt het examen onmiddellijk stopgezet. Wilt u dat niet meer doen?” Mijn mama antwoordde dat het uit automatisme was en dat ik wel wist dat ik moest stoppen.

Vanaf nu was mevrouw haar bitch-modus dubbel en dik geactiveerd. En vanaf nu was ik nog 10x zo zenuwachtig als in het begin. Joepie…

Ik probeerde kalm te blijven en volgde alle instructies goed op. Ik heb eigenlijk geen idee meer waar we overal gereden hebben. Ik weet wel nog dat ik constant, maar dan ook CONSTANT moest afslagen. Ik heb misschien 1 minuut lang rechtdoor mogen rijden. Voor de rest moest ik heel de tijd links en rechts draaien. Ik werd er echt gek van. En de manier waarop de bitch zei dat ik moest afslagen was nu ook niet bepaald vriendelijk te noemen. Maar, eigenlijk, viel het tot dan toe nog altijd tamelijk goed mee.

Op een bepaald moment kom ik in een zone 30. Een wijk waar ik nog nooit eerder was gaan oefenen. (terwijl ik dacht dat we overal wel eens hadden gereden. niet dus…) Gelukkig had ik het verbleekte, met mos begroeide bord van zone 30 opgemerkt. Ha! Ik laat mij niet vangen, dacht ik. “U mag zich achter deze wagen parkeren.” O-oo, dit is het moment van de waarheid. Ik pinkte naar rechts (yes, niet vergeten!) en zette mij mooi naast de wagen. Dacht ik… Ik zette mij in achteruit en draaide mijn autootje. Ik stond PERFECT geparkeerd – al zeg ik het zelf. Maar mevrouwtje dacht er dus anders over. “Waarom hebt ge u nu zo dicht tegen die auto gezet? Als diene zijn spiegel niet was ingeklapt had ge er tegen gezeten hé. Waarom zet ge u zo dicht? Zie’dis hoeveel plaats ge nog langs links hebt! Stap nu maar uit en verlaat uw voertuig zoals het moet.”

Amai amai. Nu was ik pas echt gestresseerd. Ik kon niet meer slikken. Ademen ging nog net. Gelukkig. Het uitstappen en terug in de auto gaan zitten ging gelukkig vlot. Ik mocht terug vertrekken. Op één of andere manier dacht ik er nog aan dat ik nog steeds in die zone 30 aan het rijden was. Dus ik hield mij flink aan de 30 km/u. Waarom ik in heel die wijk in godsnaam maar 30 mocht rijden weet ik nog altijd niet. Er was daar niks te zien! Geen school of niks. Een hele gewone woonwijk, zoals er miljoenen zijn. Miljoenen waar je normaal altijd 50 km/u mag rijden. Maar goed, ik had het gezien, ik reed niet te rap, dus het was in orde. Het was gewoon een list van de bitch…

Na 25 keer afslaan kwamen we in een straatje terecht waar ik mij mocht draaien. Zo gezegd zo gedaan. Dat ging vlot. Oef!

Na nog 25 keer af te slaan werd de bitch boos: “Seg juffrouwke, waarom rijdt ge nu zo dicht tegen die auto’s? Ge zit er bijna tegen. Zo voel ik mij echt niet op mijn gemak hoor.” Slik… Ik probeerde mij te focussen en probeerde gewoon verder te rijden. Niets aan de hand, het komt goed. Gewoon verder blijven rijden. Links. Rechts. Eerste rechts. Links. Terug eerste links. Enzoverder enzoverder.

Nu kwamen we in een smal straatje terecht. De auto’s stonden langs rechts geparkeerd, dus ik mocht gewoon verder rijden want ik had geen manoeuvre uit te voeren. Na 1 meter zag ik plots dat er al een auto van de andere kant afkwam. O-oo. Ik remde, maar te laat. Die auto kon al niet meer passeren. Ik zette mij een ietsiepietsie op de borduur. En de auto kon voorbij. De vrouw in de auto stak zelfs haar hand op, ze was content dat ik haar doorliet. Maar ik wist dat dat een stomme fout was van mij. Maarja, soms ziet ge eens iets te laat hé.

Eerste rechts, links,… Aha, we zijn terug onderweg naar het examencentrum, zag ik plots. Oef oef oef. Ik ben er vanaf.

“Parkeer u maar tussen 2 lijnen en dan mag u de motor afzetten.” Oef, het is gedaan. Of nee, nu komt alle commentaar. Slik.

“Ge rijdt veel te veel naar links hé. Waarom doet ge dat? Ge hebt plaats genoeg langs de andere kant. Soms was ik echt niet op mijn gemak, ge zat er bijna tegen hé. Bij het parkeren van ‘tzelfde. Ge had geluk dat zijn spiegel was ingeklapt hoor. Weet ge wat dat kost zo een spiegel?”  Euhm, moet ik nu iets antwoorden? 100 euro? “Da’s duur hoor.”  (oef, ze antwoord zelf, goed dat ik niets heb gezegd) “En ge zult niet alleen de zijne moeten betalen hé. Het zijn er 2. Die van u ook. En da’s echt duur.”  (hoe duur dan? ze weet het precies zelf niet)

“En dan nog in die ene straat ver op het einde, daar had ge die auto van de andere kant moeten voor laten. Ge had die moeten zien, ge zijt te laat gestopt en daardoor moest ge uitwijken op de borduur. Da’s niet goed hé.”

“Dus ge zult het nog is opnieuw moeten doen. Maar de volgende keer zult ge er wel door zijn. Ik ga de papieren eventjes invullen. Ik kom meteen terug.”

Allee, dan. Fijn om dat mee te delen. Als ik er volgende keer wel door zal zijn, waarom nu dan nog niet?

De bitch kwam eventjes later terug. Ik en mijn mama gingen terug naar binnen om een nieuwe afspraak te maken. Nu maandag is het al terug zover. Joepie!! En dan gingen we terug in mijn autootje zitten. En dan kwamen de traantjes.

Ik wist op voorhand dat ik er niet door ging zijn. Of ik had het toch heel hard verwacht. Dus ik dacht dat ik niet teleurgesteld ging zijn als ik gebuisd was. En toch was ik heel hard teleurgesteld.

Te veel links gereden. Constant. Dat doe ik normaal nooit. Echt nooit. En nu vandaag wel. Door de zenuwen zeker? Dat van die ene straat waar ik die auto had moeten doorlaten is gewoon een stomme fout. Dat vind ik niet erg. Maar dat teveel links rijden wel.

Voor de rest deed ik alles super goed. Altijd voorrang gegeven, nooit te snel gereden, genoeg afstand tussen de auto’s gelaten, …

Achja. Weer een ervaring rijker zeker? En maandag ga ik er opnieuw voor. En hopelijk zonder de bitch!

 

Njammie njammie! Kiwi nagels

Standaard

Afbeelding

Ik heb mij een paar dagen geleden geamuseerd met mijn nagels te lakken. Ik heb deze keer iets heel opvallends gekozen. Kiwi nagels! 😀 Ik vind ze echt goed gelukt. Super vrolijk en zomers. Maar, ik geef het toe, ik zou zo nooit of nooit lesgeven. Tenzij het een themaweek over fruit is, dan zou ik misschien een uitzondering maken 😉

Ik vind zo’n ‘nail art’ veel te opvallend om te dragen als je gaat werken of zoals mij stage doet. Maar nu in de zomer vind ik het perfect. Ik vind het alleen jammer dat hij bij al mijn kleren vloekt. Echt niets past erbij. Tenzij je effen kledij draagt, maar dat is niet het geval bij mij. Hoe meer bloemetjes prints, hoe beter 🙂

Om af te sluiten verklap ik jullie nog een geheimpje: ik eet eigenlijk helemaal niet zo graag kiwi’s! Maar ik vond het er gewoon zo mooi uitzien 😀

Vakantie is…

Standaard

… mij eens lekker hard vervelen

… mijn nagels lakken en versieren

… knutselen en prutsen

… muziek luisteren

… ijsjes eten zoveel als ik wil

… foto’s nemen van van alles en nog wat.

(kijk maar eens mee!)

DSC06673Lekkere soesjes!

DSC07342

Mijn aankopen bij Rituals (ik heb ze al meer dan een maand en ik heb alles nog maar één keer gebruikt; ik ben bang dat het anders te snel op gaat 🙂 )

DSC07519De kat van mijn broer kwam eventjes logeren bij ons!

DSC07608Mijn mama en ik maakten onze eigen tijdschriftenhouder.

DSC07611Radio 2 zomerhit aan de zee. Ik was zeer gelukkig dat Ozark Henry en Amaryllis Uitterlinden de grote prijs wonnen.

DSC07614Zelf gekookt! Zeer moeilijk hoor: patatjes uit de diepvrieszak en chicken nuggets uit de diepvries én wel zelf gesneden groentjes 😀

DSC07616Bolletjes nagels met mijn mooie nieuwe ring.

DSC07625Mijn zelfgemaakte piñata. Ja, ik weet het, de versiering is verschrikkelijk lelijk. Ik heb geen echt crêpepapier…

Happy birthday papsie

Standaard

“Hebt ge vandaag al aan iets speciaals gedacht?”

Dat vroeg mijn mama rond een uur of 11. En ik antwoordde “ja, natuurlijk.”

Daarmee was het gespreksonderwerp afgerond. Hoewel, het is nog één keertje ter sprake gekomen. Toen we een stukje appelstrudel aan het eten waren, zei mijn mama: “Dan eten we een stukje voor papa he.”

En dat was het dan. Boeiend gesprek.

Ik denk niet dat er verder nog iets zal over worden gezegd vandaag. Ik zal er waarschijnlijk ook niet meer met andere mensen over praten. Want, ja, ik ben nu eenmaal een gesloten boek op dat vlak.

 

Dus, dan zal ik er maar nog wat over schrijven. Dat kan ik namelijk wel.

Ik voel eigenlijk niets speciaals vandaag, zoals ik eigenlijk op voorhand had verwacht. Ik mis mijn papa, zoals alle andere dagen. Ik denk vandaag nog extra hard aan hem, dat wel. Ik vind het ook ongelooflijk jammer dat we zijn verjaardag niet meer allemaal samen kunnen vieren. Ik vind het heel pijnlijk dat ik hem geen 3 kussen meer kan geven. Dat ik hem geen kado’tje meer kan kopen. Dat ik hem geen gelukkige verjaardag kan wensen op facebook, ondanks dat die nog steeds blijft melden dat Koen Verhoeven vandaag verjaart. Dat ik hem niet kan plagen dat hij oud wordt. Zoveel dingen die ik moet missen. Zoveel mooie momenten die we nog samen hadden kunnen beleven. Zoveel momenten die ik mij vanaf nu altijd zal moeten inbeelden. Gelukkig maar dat ik zoveel fantasie heb.

Hmm, misschien had ik dit bericht beter niet geschreven. Want nu komt de pijn veel harder naar boven drijven. Maarja, misschien maar beter zo. Anders zou ik het toch weer opkroppen.

Ahja, van een wensballon zal niet veel in huis komen. Ik ga deze avond met een vriendin naar een openluchtfilm kijken. Dus wanneer ik terug thuis ben, zal mijn mama al slapen. En ik wou die ballon enkel in de lucht laten met mijn mama erbij. En trouwens, ik had het toch nooit aangedurfd. En, nog eens trouwens, ik ben eigenlijk blij dat ik weg ga deze avond. Dan moet ik er niet te veel meer aan denken. Mooi uitvlucht hé.

 

 

wensballon

PS: gelukkige verjaardag papa xxx

 

51

Standaard

51. Morgen is het zover. Morgen wordt mijn papa 51 jaar. Of werd.

Dit jaar zal ik beter kunnen stilstaan bij deze speciale dag. Vorig jaar was ik aan het werk op 20 augustus. Maar ik had blijkbaar toch heel eventjes tijd om iets op mijn blog te zetten. Dit schreef ik toen: https://samentegendehardewereld.wordpress.com/2012/08/20/i-will-do-the-running-for-you/

51. Voor degenen die het misschien nog niet wisten: mijn ‘projectje’ van 51 ongewassen varkentjes is daarop gebaseerd. 51, omdat mijn papa dit jaar 51 wordt. En zijn verjaardag is dus morgen.

 

Ik vraag mij af hoe mensen de verjaardag van een overledene vieren. Je kan ze toch geen kado meer geven? Of ja, misschien een boeketje bloemen. Maar die horen dan thuis op het graf. Aangezien mijn papa gecremeerd is, ligt hij niet in een graf. En daarbij, ik vind een boeket bloemen lelijk. Neen, ik zou nooit bloemen kopen voor mijn papa.

Mijn oma nodigt ons meestal uit met de verjaardag van haar overleden man (mijn opa dus, of vake, zoals we hem noem(d)en). Dan maakt ze eten voor ons klaar en praten we over alles wat er in ons opkomt. Alles, behalve dingen die te maken hebben met vake. En tegenwoordig mag het gespreksonderwerp ook niets meer met mijn papa te maken hebben. Want Verhoevens spreken nu eenmaal niet over de doden of over hun gevoelens en al zeker niet over triestige gevoelens.

Maar wat kunnen wij doen om de verjaardag van mijn papa te vieren? Eigenlijk is ‘vieren’ een fout woord. Herdenken. Maar dat klinkt dan weer zo plechtig. En ik wil er helemaal niets plechtig van maken. Wat maakt het woord eigenlijk uit? Ik kan evengoed zeggen: we doen iets voor de verjaardag van mijn dode papa.

Eigenlijk heb ik al lang iets bedacht, maar dat durf ik natuurlijk weer niet tegen mijn mama te vertellen… Ik dacht eraan om een wensballon in de lucht te laten met daarop ‘gelukkige verjaardag papa’. Meer woorden zouden er niet moeten opstaan. Gewoon dat.

 

 

 

TAG: ABC

Standaard

Omdat tags precies populair zijn doe ik er ook nog eentje. Want ik wil nu eenmaal ook graag populair zijn.

Grapje hoor 😉 Ik verveel mij nogal vandaag en ik had geen zin om een boek te lezen. Dus dan maak ik maar een tag. Jaja. Speciaal voor jullie. Veel plezier ermee!

Het ABC van Sarah

Age:  20. Maar ik zeg nog altijd dat ik 18 ben als iemand naar mijn leeftijd vraagt. En dan 5 seconden later bedenk ik mij plots dat ik al 20 ben. Ik blijf precies wat hangen in de tijd.

Best friend: Ik heb niet één echte beste vriendin. Ik vind het stom om één iemand je aller beste vriendin te noemen. Ik heb liever enkele goede vriendinnen. En die heb ik dan ook. Mijn vriendinnen kunnen altijd op mij rekenen en ik op hen. En volgens mij is dat het belangrijkste!

Chore you hate: Mijn bord meteen in de vaatwasser zetten nadat ik klaar ben met eten. Ik ruim liever 10 borden tegelijk op dan dat ene bordje.

Dreamhouse: Een gezellig huisje  of appartement is ook goed met uitzicht op een riviertje of meer. Veel licht en felle meubels.

huis-aan-het-water  WI13001WI_v1_p083-1

Essential start of the day: Naar het toilet gaan. Dat is echt altijd het eerste wat ik doe. Ik ben echt een wc-eend, ik ga bijna elk uur naar het toilet en ik begin mijn dag er dus ook mee.

Favorite color: Vroeger had ik sowieso oranje gezegd. Nu heb ik niet echt één lievelingskleur meer. Misschien groen, omdat mijn autootje groen is. 🙂

Gold or silver: Ik draag het allebei graag. Maar ik heb geen enkel écht goud juweel, dat vind ik trouwens ook niet mooi. Ik heb enkel van die ‘oude’ goude juwelen, zo wat vuiler goud precies. Ik meng ook vaak goud en zilver, want ik heb elke dag de zilveren ring van mijn papa aan en dan kies ik gewoon nog andere juwelen uit die bij mijn kledij passen.Mini-european-and-american-wind-2012-jewelry-vintage-font-b-owl-b-font-gold-stretch-font

Height: Ik ben 1.62m groot. Dat had wel wat groter gemogen, maar het is nu zo. Ik stoor mij er eigenlijk niet echt aan. Hoewel, als ik naast een leerling sta die groter is als mij, dan is dat wel een beetje raar.

Instruments I play: Ik ben totaal niet muzikaal aangelegd. Ik zing de hele dag door, maar ik kan het eigenlijk helemaal niet. Een muziekinstrument bespelen is dus al helemaal niet aan mij besteed. Maar als ik toch wat muzikaler zou zijn, dan zou ik heel graag gitaar willen leren spelen.HEN-OAS-SPRbody

Job title (most recent): Ik werk nog niet, maar hopelijk ben ik volgend jaar afgestudeerd en dan kan ik aan de slag in een schooltje. En dan mag iedereen mij ‘juf Sarah’ noemen.

Kids: Aangezien ik al heel mijn leven single ben en nog maar 20 jaar oud ben, heb ik nog geen kindjes. Maar wanneer ik ooit een lieve man vind, dan wil ik heel erg graag kindjes. Liefst 4. Twee jongens en twee meisjes. Als die lieve man dat tenminste ziet zitten.

Life is incomplete without: Hoop. Zonder hoop zou ik het leven maar triestig vinden. Ik blijf altijd hopen, in eender wat.Hope-is-being-able-to-see-that-there-is-light-despite-all-of-the-darkness.

Music that you always listen to: Ik luister het liefst de hele dag door naar muziek. Vooral hele rustige muziek. Ik weet niet of er een naam bestaat voor het genre dat ik graag beluister. Misschien singer-songwriter muziek, als dat al een naam is. Soms ook een beetje pop muziek. En ik hoor heel graag mannen met een diepe, zware, warme stem zingen. Zo’n stem in combinatie met een zachte melodie en een prachtige tekst, doet mijn oren en hart smelten.

Nickname: Sommige vriendinnen noemen mij Vekeman. Omdat een leerkracht mij ooit zo noemde. Verhoeven en Vekeman, het lijkt een klein beetje op elkaar ja…

Overnight hospital stays: Nul. Maar ik ben wel al heel vaak in het ziekenhuis geweest, voor mijn papa dan wel.

Phobias or fears: Elk insect kan mij de stuipen op het lijf jagen. Spinnen en muggen staan op nummer 1. En de dood vind ik ook eng.

Quote from a movie: “Nobody ever gets to see what could have been.” Uit de film Charlie st Cloud. Prachtige film, heel triestig maar ook heel mooi. En de quote is één en al waarheid.

Reason to smile: De momenten waarop ik op een positieve manier aan mijn papa kan terugdenken.

Siblings: Ik heb twee broers. Eentje van 26 en eentje van bijna 24.

Time you wake up: Wanneer ik naar school moet om half 7 en tijdens het weekend of de vakantie rond 8 of 9 uur. Tenzij ik echt heel moe ben, dan slaap ik eens uit tot 10 uur.

Underwear: Een beha en een onderbroek natuurlijk 😉

Very important day this year: 15 oktober. En die dag zal voor altijd heel belangrijk zijn. De dag waarop mijn papa is gestorven. Ondertussen al bijna 2 jaar…

Worst habit: Ik kan niet goed tegen kritiek. Wel van vriendinnen. Maar niet tegen de kritiek van mijn familie. Maar dat is misschien niet echt een gewoonte. Iets wat al eerder een gewoonte is, is dat ik heel erg gierig ben en dat ik daardoor vaak niet antwoord op smsjes, omdat ik 8cent om ‘ja’ of ‘nee’ te antwoorden veel te duur vind.

X-rays you’ve had done: Nul. Ik heb nog nooit iets gebroken of ik heb ook nog nooit een onderzoek moeten doen. Gelukkig maar.

Yummy food you make: Chocolade moelleux. Njammie njammie. Hij lukt elke keer goed, niet té lopend maar ook niet te vast.images

Zoo-animal: Stokstaartjes. Zo’n lieve en slimme diertjes. Ze houden ook van hun familie. En dat spreekt mij altijd aan.

Bestaat er iets dat schattiger is dan dit?

Bestaat er iets dat schattiger is dan dit?

33 ongewassen varkentjes

Standaard

Wanneer mijn papa in de tuin werkte – wat dus zo goed als elk weekend gebeurde – sprak hij altijd tegen zichzelf. Niet luidop, maar heel erg stil. Volgens mij kon je het niets een horen. Zijn lippen bewogen lichtjes.

We hebben aan de rechterkant van onze tuin een padje dat helemaal tot achteraan in de tuin loopt. Wanneer hij dan op dat padje liep, konden we hem goed in het oog houden van achter ons keukenraam. Daar stonden ik en mijn mama dan vaak te lachen. “Hij is weer bezig hé.” Als hij dan terug binnenkwam, dan vroegen we al lachend of het een interessante babbel was. Elke keer opnieuw beweerde hij dat hij niets zei en dat zijn mond niet bewoog. En elke keer opnieuw zeiden wij dat dat niet waar was.

Tot op de dag van vandaag ben ik er nog altijd 100% van overtuigd dat hij tegen zichzelf sprak. En ik denk dat zijn gesprekken ongeveer zo gingen:

hier staat nog veel onkruid… ah en kmag niet vergeten om daar vanvoor nog die rotte bloemen weg te doen. pf tis wel warm vandaag.. hoe laat zou het al zijn? ze zijn daar weer aant lachen met mij ze, die twee.

Zo zag hij er dan ongeveer uit. Met zijn mond open. Maar zijn hoof wel veel meer omlaag gericht.

Zo zag hij er dan ongeveer uit. Met zijn mond open. Maar zijn hoof wel veel meer omlaag gericht.

Je vliegt in vrije val

Standaard

She was a compulsive pessimist, always looking for the soft brown spot in the fruit, pressing so hard she created it.

 

Mooie, mooie, mooie quote! Ik weet wel niet door wie hij geschreven is. Maakt eigenlijk ook niet zoveel uit, hij is mooi.

Ik ben stiekem toch blij dat ik geen pessimist ben. Hoewel ik ook geen super super optimist ben. Ik ben gewoontjes. Ik ben gewoon Sarah. Gelukkig maar.

En om dit bericht nog mooier te maken zet ik er een liedje bij. En ook omdat het al lang geleden is dat ik een liedje met jullie heb gedeeld. En ook gewoon omdat ik het zo een mooi, mooi, mooi liedje vind. Eigenlijk vooral daarom.

 

PS: jaja, dat liedje is een cover van Damien Rice zijn cannonball