Weer iemand minder

Standaard

Onze schuin-recht-over-ons-buurman is gestorven. Heel plots. Tijdens een korte fietsvakantie.

Ik kende hem niet zo goed, maar ik zag hem wel regelmatig. Het doet toch wel raar om te weten dat ik hem nu nooit meer zal zien. Maar vooral het idee dat zijn familie, zijn vrouw, zijn zoon, kleinzoon,… nu verder moeten zonder hem, doet mij pijn. Ik kan niet tegen het idee dat iemand verdrietig is.

Wanneer ik naar buiten kijk, naar hun huis, beeld ik mij in wat er daarbinnen nu allemaal gebeurt. Welke gevoelens ze hebben; de onmacht, de frustratie, de angst,…

En dan denk ik automatisch terug aan de eerste week na mijn papa zijn dood. Ik weet er niet zoveel meer van. Maar er zijn mij toch enkele dingen bijgebleven.

Ik heb samen met mijn nicht naar Ice Age 2 gekeken toen iedereen nog eens naar mijn papa ging ‘kijken’. Ik wou niet meer mee, ik had hem al gezien in de Cirkel en dat vond ik al meer dan genoeg.

Ik heb nu ook genoeg van dit bericht. Ik denk aan hen en in mijn gedachten steun ik hen. Meer kan ik niet doen volgens mij.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s