Wanneer krijg je te horen dat je erover bent?

Standaard

Wanneer ik ergens hoor of lees over iemand die zijn vader is verloren, heb ik het altijd moeilijk. Of als ik op televisie een film of een serie zie waarin er iemand is die – na x aantal jaar – de dood van zijn dierbare nog steeds niet heeft verwerkt, dan word ik bang. Dan begin ik na te denken. En dan krijg ik schrik dat ik de dood van mijn papa ook nog niet heb verwerkt. En dan vraag ik mij elke keer af: hoe weet je wanneer je zoiets hebt verwerkt. Ik veronderstel dat je geen briefje krijgt met daarop ‘Proficiat! Je bent over de dood van je papa heen! Gedaan met rouwen, je kan verder gaan met je leven. Indien je langs start komt ontvang je een bonus!’

Ik veronderstel eerder dat je het nooit echt weet wanneer je erover heen bent. Dat vind ik echt lastig. Moet ik nog 1 jaar wachten tot ik weer helemaal kan genieten van mijn leven. Of 2 jaar? Of 3 jaar? Of 4 jaar? Of nog veel langer? Of zal dat nooit meer lukken? Soms ben ik zo bang dat dat lege gevoel voor altijd zal blijven. Dan ben ik bang dat ik wel gelukkig kan zijn, maar dat er altijd 1 klein dingetje knaagt. Een stemmetje in mijn hoofd dat dan zegt: was je papa er maar bij.

Die angst doet mij soms blokkeren. Dan stokt mijn adem en vrees ik voor mijn toekomst. En ik weet dat dat fout is. Ik moet niet teveel vooruit kijken. Ik moet nu leven. Vandaag genieten en morgen afwachten. Helaas ben ik op dat vlak vrij ongeduldig.

Advertenties

Over sarahverhoeven93

Ik ben 22 jaar. Mijn leven is enkele jaren geleden langzaam ingestort toen ik hoorde dat mijn papa opnieuw kanker had. Hij is op 15 oktober 2011 gestorven. Ik probeer stap per stap terug gelukkig te worden en te genieten. Door het maken van deze blog, wil ik hier echt in slagen!

»

  1. Een verlies is altijd een stukje van jezelf mee verliezen. De angst dat nooit nog iets hetzelfde zal zijn, het verwijt aan jezelf dat je plezier hebt zonder de andere. Maar plots zal je er minder bij stil gaan staan en zal je weer ten volle genieten van dingen.
    Het komt wel goed, uiteraard zal er altijd een stukje leegte in je blijven, het gaat tenslotte om jouw papa, maar er komt zeker weer een moment waar je tenvolle gaat genieten van het leven! 😉

  2. Lieve Sarah,
    Je weet het inderdaad nooit.
    Het zijn fases. Zomaar opeens kun je je anders voelen.
    Zo stond ik na een jaar stilletjes in het donker dansend mijn gymoefeningen te doen en neuriede erbij.
    Heel onverwacht, en ik schrok er eigenlijk ook weer van, maar wist dat ik een stapje verder was. Toch viel ik heus nog wel terug, de pijn was niet zomaar ineens over.
    Maar lachen, echt ontspannen zonder schuldgevoel, dat kan ik nog niet. Ik lach wel, en heb op mijn miaier ook wel plezier maar het heeft niet die diepgang, dat echte fijne van eerder. Ik ehb vooral last van het schuldgevoel dat ik wel kan genieten en Vroems niet meer.
    Gelukkig raakt dat wel wat op de achtergrond en hou ik me steeds vaker voor dat hij nooit zou willen dat ik nu, 3 jaar later, nog met een schuldgevoel zou zitten. Hij zei me dat ik niet te lang moest rouwen. Maar daar heb je niet zoveel invloed op als sommigen beweren. Ik heb de afgelopen 2 jaar veel boeken over rouwverwerking beluisterd en ik erger me soms aan dat we meer moeten doen, ons moeten forceren. Terwijl je er ook komt als je het rustig aan doet. Waarom geforceerd met vriendinnen naar een dansfeest terwijl je er niet van geniet.
    Ik heb ook niet ervaren dat ik er dan echt uitwas, zoals mensen beweren. Ik was er helemaal niet uit! Mijn lijf, mijn geest, mijn ziel, alles was bij Vroems en verlangde naar alleen zijn, met hem te zijn in gevoel.

    Nu herinner ik me ook dat hij vertelde dat hij een jaar heel erg verdriet had om het overlijden van zijn moeder.
    Maar toen was hij 40, en hij heeft veel voor haar kunnen doen op het laatst. Speelt allemaal mee en bovendien was zijn moeder al in de 70, is toch iets anders dan je vader jong te verliezen.
    Ik denk dat je altijd zult willen dat hij er was, bij bijzondere gelegenheden, moeilijkheden, altijd zul je denken: was hij er maar bij.
    Maar dan komt het op den duur misschien op je eigen manier van denken aan: probeer hem er bij te denken.
    Zoals je nu al voorwerpen koestert, zo zou je een soort altaartje kunnen maken, of heb ik dat al verteld… en daar met hem praten (of in gedachten) over wat je is overkomen. Ik kan dat zelf niet hoor, praten tegen Vroems. Alleen toen hij in de kist lag heb ik dat even gedaan, maar niet alsof hij leefde. Dat lukt mij niet. Toch kan ik me voorstellen dat er mensen zijn die dat wel doen, vooral als het heel moeilijk is en je iemand zo mist.

    Je merkt op een gegeven moment dat het rouwen is overgaan in een milder verdriet. Dat merk je niet van de ene op de andere dag, dat constateer je na verloop van tijd: he… toen en toen ervoer ik nog… en nu heb ik al 3x dit meegemaakt zonder dat ik dichtsloeg… Om maar wat te noemen.
    Maar het blijven fases en soms val je even terug, dat geeft niets, je kon ook niet in 1 dag lopen.
    Helaas is er geen tijd voor, dus of je na 4 jaar weer volledig kunt genieten of over 10 jaar, dat kan niemand je zeggen.
    en of je volledig kunt genieten ook niet. Maar ik ben er wel van overtuigd dat je gaat genieten. Maar die lege plek zal er altijd zijn, eerst erger, bijv. als je een diploma krijg, of een nieuwe liefde, of wat voor bijzonders ook. Dat kan niet anders want die plek is waar je vader was, en die plek mag niet dichten want dan is hij helemaal weg.
    Ik ga er wel vanuit dat je na verloop van tijd aan die leegte gaat wennen en je vader een mooi plekje in je leven hebt kunnen geven zodat die lege plek je geen pijn meer doet.

    Je ongeduld valt volgens mij wel mee. Je bent nu aan het zoeken, ik denk dat je uit je cocon probeert te ontsnappen. Maar ook bang bent, want als je eruit bent, ben je misschien echt zonder je vader.
    Wat staat je dan allemaal te wachten. Dit gaat ongetwijfeld allemaal onbewust.
    Zoals ik je inschat heb je een open vizier. Laat het maar op je afkomen, en na verloop van tijd treed je het zelf tegemoet. Alles op zijn tijd.
    Ik herken je vragen maar al te goed!

    • Goh, ik weet niet goed wat ik nog kan reageren op je bericht.
      Ik kan alleen maar zeggen dat ik hoop dat je ook ooit kan lachen zonder enig gevoel van schuld. Dat een lach gewoon een lach wordt.
      En ik vind dit prachtig gezegd: “… je vader een mooi plekje in je leven hebt kunnen geven zodat die lege plek je geen pijn meer doet.”
      Bedankt voor je mooie woorden! Ze raken mij maar ze doen mij ook deugt.

  3. Sarah, je hoeft ook niet uitgebreid te reageren, hoeft zelfs helemaal niet.
    Ik reageer op jouw verhaal en vertel hoe het met mijn ervaringen gaat in de hoop dat je er iets aan hebt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s