Juffrouwke, ik voel mij niet op mijn gemak hoor.

Standaard

Joepie jeej, ik ben gebuisd op mijn rijexamen!

Ik dacht, ik zal heel de toestand eens beschrijven voor jullie.

Mijn mama en ik zaten te wachten in het zaaltje. We zagen al enkele examinators voorbijlopen en ik keurde ze allemaal. Er was één vrouw die er heel erg vriendelijk en lief uitzag. Hip gekleed in felle kleurtjes. Modern kapsel. Tatoeage op haar voet. Hakjes. En ik zei tegen mijn mama: “Awel, die ZIET er heel vriendelijk uit, maar kben er zeker van dat dat een echte bitch is. En volgens mij gaan we die hebben.”

Zoals zo vaak zat mijn voorgevoel juist. Een paar minuutjes later kwam die vrouw terug binnen en zei ze: “Verhoeven.”

Ze was eerst tamelijk vriendelijk. Ik moest een kaartje trekken en dan moest ik de ruitenwisservloeistof (of hoe noemt het weer?) aanduiden. Eventjes alle lichten aanzetten, de pinkers en dan mocht ik de deur toedoen. Mevrouwtje zette haar achteraan in de auto. Mijn mama vroeg of haar stoel niet te ver naar achter stond, maar het was in orde volgens mevrouw.

Ze vertelde wat ik allemaal moest doen (draaien in een straat, parkeren in een S-beweging,…) en wat voor instructies zij ging geven. Tot daar ging alles goed.

Ik mocht de motor starten en vertrekken.

Bibberend reed ik de parking af, dat ging ook nog goed. De grote baan op. Richting spoorweg. Lap, de bel gaat. Stoppen dus. Oké, fjoew, ik had het gezien. Ik remde op tijd. Maar toch, om één of andere reden vond mijn mama het nodig om nog met haar linkerhand teken te doen dat ik moest stoppen. (terwijl ik al aan het remmen was!) Waarop mevrouw heel bitchy zei: “Gebaren of tekens zijn niet toegestaan hé. Wanneer dat gebeurt wordt het examen onmiddellijk stopgezet. Wilt u dat niet meer doen?” Mijn mama antwoordde dat het uit automatisme was en dat ik wel wist dat ik moest stoppen.

Vanaf nu was mevrouw haar bitch-modus dubbel en dik geactiveerd. En vanaf nu was ik nog 10x zo zenuwachtig als in het begin. Joepie…

Ik probeerde kalm te blijven en volgde alle instructies goed op. Ik heb eigenlijk geen idee meer waar we overal gereden hebben. Ik weet wel nog dat ik constant, maar dan ook CONSTANT moest afslagen. Ik heb misschien 1 minuut lang rechtdoor mogen rijden. Voor de rest moest ik heel de tijd links en rechts draaien. Ik werd er echt gek van. En de manier waarop de bitch zei dat ik moest afslagen was nu ook niet bepaald vriendelijk te noemen. Maar, eigenlijk, viel het tot dan toe nog altijd tamelijk goed mee.

Op een bepaald moment kom ik in een zone 30. Een wijk waar ik nog nooit eerder was gaan oefenen. (terwijl ik dacht dat we overal wel eens hadden gereden. niet dus…) Gelukkig had ik het verbleekte, met mos begroeide bord van zone 30 opgemerkt. Ha! Ik laat mij niet vangen, dacht ik. “U mag zich achter deze wagen parkeren.” O-oo, dit is het moment van de waarheid. Ik pinkte naar rechts (yes, niet vergeten!) en zette mij mooi naast de wagen. Dacht ik… Ik zette mij in achteruit en draaide mijn autootje. Ik stond PERFECT geparkeerd – al zeg ik het zelf. Maar mevrouwtje dacht er dus anders over. “Waarom hebt ge u nu zo dicht tegen die auto gezet? Als diene zijn spiegel niet was ingeklapt had ge er tegen gezeten hé. Waarom zet ge u zo dicht? Zie’dis hoeveel plaats ge nog langs links hebt! Stap nu maar uit en verlaat uw voertuig zoals het moet.”

Amai amai. Nu was ik pas echt gestresseerd. Ik kon niet meer slikken. Ademen ging nog net. Gelukkig. Het uitstappen en terug in de auto gaan zitten ging gelukkig vlot. Ik mocht terug vertrekken. Op één of andere manier dacht ik er nog aan dat ik nog steeds in die zone 30 aan het rijden was. Dus ik hield mij flink aan de 30 km/u. Waarom ik in heel die wijk in godsnaam maar 30 mocht rijden weet ik nog altijd niet. Er was daar niks te zien! Geen school of niks. Een hele gewone woonwijk, zoals er miljoenen zijn. Miljoenen waar je normaal altijd 50 km/u mag rijden. Maar goed, ik had het gezien, ik reed niet te rap, dus het was in orde. Het was gewoon een list van de bitch…

Na 25 keer afslaan kwamen we in een straatje terecht waar ik mij mocht draaien. Zo gezegd zo gedaan. Dat ging vlot. Oef!

Na nog 25 keer af te slaan werd de bitch boos: “Seg juffrouwke, waarom rijdt ge nu zo dicht tegen die auto’s? Ge zit er bijna tegen. Zo voel ik mij echt niet op mijn gemak hoor.” Slik… Ik probeerde mij te focussen en probeerde gewoon verder te rijden. Niets aan de hand, het komt goed. Gewoon verder blijven rijden. Links. Rechts. Eerste rechts. Links. Terug eerste links. Enzoverder enzoverder.

Nu kwamen we in een smal straatje terecht. De auto’s stonden langs rechts geparkeerd, dus ik mocht gewoon verder rijden want ik had geen manoeuvre uit te voeren. Na 1 meter zag ik plots dat er al een auto van de andere kant afkwam. O-oo. Ik remde, maar te laat. Die auto kon al niet meer passeren. Ik zette mij een ietsiepietsie op de borduur. En de auto kon voorbij. De vrouw in de auto stak zelfs haar hand op, ze was content dat ik haar doorliet. Maar ik wist dat dat een stomme fout was van mij. Maarja, soms ziet ge eens iets te laat hé.

Eerste rechts, links,… Aha, we zijn terug onderweg naar het examencentrum, zag ik plots. Oef oef oef. Ik ben er vanaf.

“Parkeer u maar tussen 2 lijnen en dan mag u de motor afzetten.” Oef, het is gedaan. Of nee, nu komt alle commentaar. Slik.

“Ge rijdt veel te veel naar links hé. Waarom doet ge dat? Ge hebt plaats genoeg langs de andere kant. Soms was ik echt niet op mijn gemak, ge zat er bijna tegen hé. Bij het parkeren van ‘tzelfde. Ge had geluk dat zijn spiegel was ingeklapt hoor. Weet ge wat dat kost zo een spiegel?”  Euhm, moet ik nu iets antwoorden? 100 euro? “Da’s duur hoor.”  (oef, ze antwoord zelf, goed dat ik niets heb gezegd) “En ge zult niet alleen de zijne moeten betalen hé. Het zijn er 2. Die van u ook. En da’s echt duur.”  (hoe duur dan? ze weet het precies zelf niet)

“En dan nog in die ene straat ver op het einde, daar had ge die auto van de andere kant moeten voor laten. Ge had die moeten zien, ge zijt te laat gestopt en daardoor moest ge uitwijken op de borduur. Da’s niet goed hé.”

“Dus ge zult het nog is opnieuw moeten doen. Maar de volgende keer zult ge er wel door zijn. Ik ga de papieren eventjes invullen. Ik kom meteen terug.”

Allee, dan. Fijn om dat mee te delen. Als ik er volgende keer wel door zal zijn, waarom nu dan nog niet?

De bitch kwam eventjes later terug. Ik en mijn mama gingen terug naar binnen om een nieuwe afspraak te maken. Nu maandag is het al terug zover. Joepie!! En dan gingen we terug in mijn autootje zitten. En dan kwamen de traantjes.

Ik wist op voorhand dat ik er niet door ging zijn. Of ik had het toch heel hard verwacht. Dus ik dacht dat ik niet teleurgesteld ging zijn als ik gebuisd was. En toch was ik heel hard teleurgesteld.

Te veel links gereden. Constant. Dat doe ik normaal nooit. Echt nooit. En nu vandaag wel. Door de zenuwen zeker? Dat van die ene straat waar ik die auto had moeten doorlaten is gewoon een stomme fout. Dat vind ik niet erg. Maar dat teveel links rijden wel.

Voor de rest deed ik alles super goed. Altijd voorrang gegeven, nooit te snel gereden, genoeg afstand tussen de auto’s gelaten, …

Achja. Weer een ervaring rijker zeker? En maandag ga ik er opnieuw voor. En hopelijk zonder de bitch!

 

Advertenties

»

  1. Je weet waar je je aan mag verwachten volgende keer! 😉 Laat het jou niet uit jouw lood slaan, ik ben 23 en heb nog niet eens mijn rijbewijs proberen afleggen!

    Ik ga maandag ontzettend hard voor jou duimen! 😉
    Alvast veel succes!

  2. Amai, dat is inderdaad wel een bitch! Goed dat je direct maandag al mag opnieuw proberen, bij mij zat er tussen mijn eerste en tweede keer wel een paar weken en dat was super frustrerend.

    • Ja, ik ben ook wel blij dat ik direct opnieuw kan. Als ik niet nu maandag deed, dan was het pas ergens in november dat er terug plaats was. Dus dan wou ik er liever snel vanaf zijn. Als het nu lukt tenminste 🙂

  3. Ik supporter mee maandag!
    Dikke knuffel en laat die madam je niet uit het lood slaan, verbeeld je gewoon dat er een lastige kleuter op de achterbank zit 😉

  4. Ik heb je hele tekst vol medeleven gelezen. Ik ben 23 en heb mijn rijbewijs nog niet. Ik ben namelijk bang voor die verschrikkelijke rij-examens en examinatoren. Kunnen die nooit eens ‘gewoon’ doen? Ach ja, ik wens je veel succes met je volgende examen! Hopelijk deze keer geen bitch.

    • Bedankt voor het medeleven 🙂
      Ik snap je angst helemaal! Maar nu ben ik dus geslaagd (zoals je kan lezen op mijn blog) en nu ben ik al de rest -zelfs de bitch- zo goed als vergeten.
      Het zal je ook wel een keertje lukken! Niet wanhopen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s