Maandelijks archief: september 2013

Follow the sun and which way the wind blows.

Standaard

Ik tel de dagen af. Nog 16 dagen en het is zover. 2 jaar. 2 jaar zonder mijn papa. Ik kan het gewoon niet vatten. Eigenlijk weet ik niet eens of het mogelijk is dat ik het ooit vat.

Ondertussen is het al weer een hele tijd geleden dat ik er met iemand over gesproken heb. De dood en het gemis dat erbij hoort, het is en blijft een moeilijk onderwerp. Zeker voor mij. Ik kan het gesprek nooit zelf starten. Zelfs niet wanneer ik bij mijn 2 goeie vriendinnen in de buurt ben. Ik kan hen niet vertellen dat ik mijn papa nog altijd ongelooflijk hard mis en dat het verdriet nog steeds mijn hart stuk snijdt. Dat gaat niet. Wanneer zij er zelf naar vragen, dan kan ik erover vertellen. Dat lukt nog net. Maar meer niet.

Woorden schieten mij nog altijd tekort. Woorden kunnen mijn gevoel nog steeds niet helemaal vatten. Woorden kunnen niet uitleggen hoe het voelt. En dan nog, het voelt voor iedereen anders. En voor mij voelt het als de hel.

 

Ik geef toe, mijn slechte dagen zijn lang niet meer zo slecht als 2 jaar geleden. Maar volgens mij komt dat niet omdat het verdriet zoveel geminderd is. Ik heb gewoon een manier gevonden om met de pijn om te gaan. Wat die manier juist is, weet ik niet. Ik denk dat het vooral schrijven is.  Praten in mijn gedachten. Wenen in mijn gedachten. Schreeuwen in mijn gedachten.En muziek luisteren.

 

Nu ik het toch over muziek heb. Ik heb opnieuw een prachtig nummer ontdekt. Ik zou zeggen: sluit je ogen en geniet.

 

 

 

 

Slapende waarheden

Standaard

 

Volgens mij heb ik het al eerder geschreven op mijn blog: dromen zijn bedrog. En Marco Borsato zingt dat natuurlijk ook.

 

Toen mijn wekker deze ochtend afging, leek het alsof de laatste zinnen van mijn droom nog maar net gezegd waren. Ik hoorde ze nog nazinderen. Heel raar gevoel.

Zoals zo vaak, droomde ik over mijn papa. Ik weet spijtig genoeg enkel die laatste 2 zinnen nog.

 

“Papa was zo niet.” zei ik. Mijn mama antwoordde: “Ge moet niet zeggen ‘was’, papa leeft nog.”

 

Raar hoor, met die zinnen wakker worden. Ik was er niet goed van. Papa leeft nog. Hoe kan ik zoiets nu dromen? Papa is DOOD. Morsdood. En dan droom ik dat mijn mama zegt dat hij nog leeft. Ze zei het precies op een toon waarmee ze duidelijk wou maken dat ze niet kon geloven dat hij dood is, maar het eigenlijk wel weet. Ofwel zei ze het op een toon waarmee ze duidelijk wou maken dat hij nog in ons verder leeft. Ik weet het niet goed.

Ik weet alleen dat ik het helemaal niet aangenaam vind om te dromen over mijn papa. Soms word ik al wenend wakker. Soms ween ik enkel in mijn droom, maar lijkt het alsof ik tranen met tuiten lig te huilen, te schokken en te roepen van verdriet, terwijl ik 1 seconde later wakker word en er geen traan te bespeuren is.  Dat wenen kan soms zo echt lijken terwijl het blijkbaar toch niet echt is. Maar soms is het dus wel echt.

 

Dromen over mijn papa gebeurt minstens elke week. Soms alle dagen. Soms droom ik over vroeger, over leuke dingen die we samen deden, over nieuwe avonturen. Maar meestal droom ik de waarheid en droom ik over zijn dood of over dingen waarin zijn dood ter sprake komt. Heel vaak droom ik dat iemand mij vertelt dat hij dood is. En dat vind ik de ergste dromen. Dat zijn de dromen waarin ik het weer eens allemaal extra hard besef. De harde dromen.

 

In het begin van mijn bericht schreef ik: dromen zijn bedrog. Misschien moet ik het wat bijsturen, net als Marco. De meeste dromen zijn bedrog. Want sommige zijn gewoon de harde waarheid.

 

 

39 ongewassen varkentjes

Standaard

Deze herinnering komt misschien een beetje te vroeg voor de tijd van het jaar. Maar ik moest er plots aan denken.

 

Vroeger ging ik naar de dansles, jazzdans. Ik kon er niets van, maar ik vond het wel leuk. De papa van het vriendinnetje waarmee ik samen danste, deed ons elke week weg. Mijn papa kwam ons terug ophalen. In de winter genoot ik daar ongelooflijk hard van. Gezellig en lekker warm in de auto zitten, terwijl het buiten koud en eenzaam is.

Maar vooral de periode rond kerstmis vond ik geweldig. Dan waren alle huizen in onze wijk prachtig versierd met alle kleuren lichtjes, mooie kerstbomen en kerstmannen voor de ramen. Mijn papa zette eerst dat vriendinnetje af en daarna deed hij nog een extra toertje met mij door de wijk. Hij reed traag voorbij alle huizen zodat we de lichtjes goed konden bewonderen. Soms reed hij zelf een heel stuk terug omdat we daar een mooi versierd huis hadden gezien dat we nog eens wat beter moesten bekijken.

kerstmis

Ik denk dat ik toen een jaar of 8 was, maar ik herinner het mij nog heel goed. Ik genoot echt van die avonden, al duurden die ritjes maar een 10-tal minuutjes, als ik er nu aan terugdenk, leken het uren. Het was zo gezellig en zo mooi allemaal. We maakten volgens mij zelfs een top 3 van de mooist versierde huizen.

Wij tweetjes, samen in de auto, kijkend naar de verlichte huizen. Meer was er niet nodig.

 

Waarom kan water geen zorgen wegspoelen?

Standaard

Bij een nieuw schooljaar horen enkele nieuwe leerkrachten. Deze keer zijn dat er slechts twee, aangezien ik de andere allemaal al vorig jaar of het jaar daarvoor heb gehad. Eén van die twee leerkrachten is meteen mijn nieuwe favoriete leerkracht geworden.

 

Een man, rond de 50 schat ik, grijs haar, vriendelijk maar verweerd gezicht.

Hij geeft RZL (oftewel Religie Zingeving en Levensbeschouwing) aan ons. Het vak op zich spreekt mij al aan, maar hij maakt het nog veel interessanter dan het al is. Ik had meteen een soort van klik met hem (die klik is er natuurlijk enkel van mijn kant, want hij kent mij niet). Ik voelde mij verbonden met hem, maar ik wist niet hoe het kwam. Hij begon zichzelf eventjes kort voor te stellen en sprak heel liefdevol over zijn vrouw en kinderen. Zijn moeder kwam ook heel kort eventjes ter sprake. En toen wist ik het bijna zeker: hij heeft ook geen vader meer.

Het was echt heel raar, maar ik voelde dat precies van in het begin al aan. Ik was op dat moment nog altijd niet zeker, maar ik moest niet zo heel lang wachten tot ik bevestiging kreeg. Hij begon een half uurtje later te vertellen over leven na de dood. Zijn vader is gestorven toen hij 13 was. Hij zei dat hij het er heel erg lang moeilijk mee heeft gehad. Hij kon zich niet voorstellen wat er met het lichaam van zijn vader gebeurd was, wanneer hij was gestorven. In zijn graf liggen enkel een paar botten, maar waar is de rest naartoe? Zijn geest, zijn ‘zijn’?

De man stelde zichzelf net dezelfde vragen als degene die ik mij stel. Omdat hij met al die vragen zat, is hij verschillende godsdienstige richten gaan studeren (wat het allemaal was, ben ik al vergeten). Na 3 verschillende richtingen te volgen, had hij nog steeds geen antwoord op zijn vragen. En toen wist hij dat hij er nooit een echt antwoord op zou krijgen. En dat was genoeg.

 

Hoe hij vertelde over zijn overleden vader en over hoe hij zich erbij voelde en over zijn vragen, raakte mij diep. Ik moest de tranen heel hard tegenhouden. Ze waren zich al aan het opstapelen, maar na een paar keer goed te slikken en in en uit te ademen, was het een beetje beter. De rest van de les heb ik een beetje in een waas gevolgd. Doordat ik er zo van aangedaan was, ben ik al heel veel vergeten van wat hij vertelde en dat vind ik heel spijtig. Ik kan alleen maar hopen dat hij er later nog een keertje over vertelt.

 

En na zo’n dag wil ik mijn emoties kwijtraken. Dan wil ik een keertje wenen. Geen massa tranen. Gewoon, een beetje huilen, niet te veel en niet te weinig. Maar dat lukt mij nooit. Mijn tranen zitten al een hele tijd opgesloten. Het klinkt waarschijnlijk heel gek, maar dan ga ik onder de douche staan en laat ik het water over mijn gezicht stromen. Dan beeld ik mij in dat die duizenden spatjes, al mijn tranen zijn en dat het verdriet wegspoelt. Spijtig genoeg werkt dat trucje zelden of nooit.

douche2

 

38 ongewassen varkentjes

Standaard

Voor hetere vuren staan. Ik kan zeggen dat mijn papa dat heeft gedaan. En daarom ben ik ook fier op hem.

Gisterenavond keek ik naar ‘Het lichaam van Coppens’ en daar zag ik Matthias en Staf over hete kolen lopen. Ik moest onmiddellijk aan mijn papa denken. Hij heeft dat ook eens gedaan, in Polen.

Grappig eigenlijk, bijna meer als de helft dat ik van mijn papa herinner, speelt zich af in Polen of heeft op één of andere manier iets te maken met Polen.

Maar, terug naar de essentie.

vuurloop

Mijn papa heeft over brandende kolen gelopen. Volgens mij hebben we er ergens een foto van, maar die vind ik niet meteen. Ik weet nog dat hij vertelde dat het eigenlijk helemaal geen pijn deed, maar dat hij wel zenuwachtig was op voorhand. Volgens mij maakte het deel uit van één of andere teambuilding.

Eigenlijk had ik een hele dappere papa. Hij durfde veel. Of toch in mijn ogen, want in mijn ogen was mijn papa een superheld. Een superpapa. En dat zal hij altijd blijven, in mijn ogen en in mijn hart.

Blijven gaan

Standaard

Zelf gedichten schrijven lukt mij precies niet meer. Blijkbaar kan ik enkel iets op papier zetten wanneer mijn hoofd bijna ontploft van gevoelens. En dan vooral verdrietige gevoelens.

Omdat ik dus al een hele tijd geen eigen gedichtje meer met jullie heb gedeeld, deel ik een niet-eigen gedichtje.

 

Andante

Als de tocht niet meer voert naar de

plaats waar alles weer goed komt,

wat houdt haar gaande? Rood zand

op het fresco verbleekt, troost verkleint

tot een blik, tot een handpalm.

Als niet wanhoop met windkracht tien

in haar rug slaat, wat houdt haar in gang?

De straatstenen houden haar gaande,

ogen likken de gevels, de keel

is gulzig naar lucht. Haar houdt

in gang het plezierpaard lijf dat

geen halt verstaat. Haar hakken

slaan vuur uit de tegels. Dat zij gaat

houdt haar gaande. Zij Gaat.

 

Anna Enquist

uit: Kerstmis in februari. De vroege gedichten

 

Zo, dit vind ik mooi. Prachtig zelfs. En ik hoop dat ik ook altijd blijf gaan. En gaan.

 

37 ongewassen varkentjes

Standaard

Ik ben niet zo heel veel ergens op uit getrokken samen met mijn papa. Mijn mama was er bijna altijd en overal bij. Of mijn broers. Maar heel soms gingen we wel eens met ons tweetjes ergens naartoe.

Eén van de laatste dingen die we echt samen, met ons getweeën, hebben gedaan, is naar de cinema geweest. Wij zijn hier thuis helemaal geen cinemagangers. Maximum 2 keer per jaar gaan we naar de cinema. En dat is dan meestal met gratis tickets die we ergens gewonnen hebben. Dat was dus toen ook het geval.

Ik was/ben fan van alle Shrek films. Toen we weer een keertje gratis tickets hadden, was er net een nieuwe Shrek film uit. In 3D! Dat wou ik dus heel graag zien en mijn papa was ook wel een tamelijke fan van Shrek. Dus, dat kwam goed uit.

shrek_forever

Dat was op dinsdag 17 augustus 2010, ’s avonds. Ik heb het ticketje goed bewaard, ik heb het zelfs altijd bij in mijn portefeuille. Toen, in augustus 2010, had mijn papa dus al een tijdje opnieuw kanker. Maar ik kan mij niet meer herinneren dat ik toen ook maar heel eventjes heb gedacht dat het één van de laatste uitstapje was dat we samen gingen maken. We hebben nadien ook nog wel eens iets samen gedaan, maar dat was dan misschien gewoon eventjes naar de winkel gaan. En dat vind ik toch niet hetzelfde. Naar de cinema gaan was voor ons een groot feest. Altijd spannend.

De film was super grappig, dat weet ik nog. Maar die 3D effecten vonden we allebei vrij teleurstellend. Hoewel we het wel tof vonden om daar met ons brilletje te zitten. Maar ik kreeg wel last van mijn lenzen na een tijdje en mijn papa vond het ook niet handig zo twee brillen over elkaar dragen. En toch, we amuseerden ons. We genoten. Vader en dochter samen naar Shrek.

Mijn mama kwam ons ophalen, samen met Jeroen erbij. Zij waren ondertussen een bezoekje gaan brengen aan mijn oma die niet zo ver van de cinema woont. Dat was ook wel grappig, zo worden opgehaald. Ik herinner mij nog goed hoe we daar stonden te wachten, in de kou, hoewel het bijna zomer was.

Samen op uitstap met mijn papa. Naar Shrek. Ik hoop dat ik de hele gebeurtenis voor altijd en langer onthoud. Zo mooi.

1.11

Standaard

1 jaar en 11 maanden. Bijna 2 jaar. Als ik eraan denk word ik zenuwachtig, bang en triestig tegelijk. Hoe kan het nu al bijna 2 jaar geleden zijn dat mijn papa is gestorven? Het lijkt nog steeds alsof hij hier morgen plots weer voor de deur kan staan. Hoewel ik weet dat dat niet mogelijk is. Hij is dood en kan nooit meer terug komen. Dat is gewoon de waarheid. En dat ik hem nog wel eens een keertje wil terugzien, dat is gewoon een wens.

1 jaar en 11 maanden. Wat kan ik nog meer zeggen? Ik mis mijn papa elke dag. Elke dag denk ik aan hem. Elke dag is hij dicht bij mij, maar ook ver weg. Zo ver weg, waardoor ik soms begin te twijfelen of hij wel dicht bij mij is. Zo ver weg, waardoor ik soms begin te twijfelen of het wel zin heeft dat ik hier zit te treuren en te zeuren.

Achja, 1 jaar en 11 maanden. Eigenlijk wil die hoeveelheid dagen niets zeggen. Het enige dat van belang is, is dat ik elke dag aan mijn papa denk. En of dat nu na 1 jaar en 11 maanden het geval is, of na 1 jaar 10 maanden en 12 dagen, dat maakt niet uit. Ik denk aan hem.

Sevilla & wat wijsheid minder

Standaard

Helaas, helaas, helaas. De vakantie zit er weer op. Ik ben ondertussen al 2 daagjes terug thuis van een super leuke vakantie. Samen met mijn mama ben ik naar Sevilla geweest. Prachtige stad, echt waar. Er is zoveel te zien! De meeste mensen gaan blijkbaar maar voor 2 of 3 dagen naar daar, maar ik en mijn mama bezoeken een stad graag op ons gemakje, dus wij zijn voor een week gegaan. En die week hadden we eigenlijk helemaal nodig. (tenzij we die 2,5dagen winkelen hadden laten vallen. maar dan zou de reis toch niet compleet geweest zijn)

Kortom, we hebben ervan genoten. Ik, samen met mijn mama. Dat was onze eerste zomervakantie die we met ons tweetjes deden. We waren al wel een keertje voor een paar dagen naar Londen geweest en ook naar Amsterdam. Maar voor een week naar een zuiderse en warme, bestemming, dat nog niet.

DSC08056

DSC07960

DSC07989

DSC08052

DSC08115

DSC08180

DSC08186

DSC08275

DSC08303 DSC08327

 

DSC08394

Het blijft toch raar om zonder mijn papa op vakantie te gaan. Zijn flauwe grapjes, zijn geknuffel, zijn gelach,… Op vakantie is iedereen toch een beetje anders als in het dagelijkse leven. En dat was bij mijn papa ook het geval. Hij was rustiger op vakantie. Vrolijker. Maar natuurlijk kon hij zijn gsm of zijn black berrie nooit achterlaten. Hij controleerde altijd regelmatig zijn mails en hij werd vaak gebeld. Maar toch. Het was vakantie. En dat was zalig.

Nu was het ook een zalige vakantie, maar anders. Want het zal nooit meer hetzelfde zijn. Vakantie zonder papa. Het is iets raars.

 

Nog iets raars. Ik heb gisteren mijn wijsheidstanden laten trekken. Gelukkig had ik er enkel 2 bovenaan. Dat maakte mijn nachtmerrie al iets minder erg. Hoewel, ik vond het nog steeds een nachtmerrie.

Ik werd enkel plaatselijk verdoofd. 6 pijnlijke prikjes in mijn mond. En ik die dacht dat de verdoving altijd het ergste is… Nu weet ik wel beter. Ik werd achterover gekanteld in die slechte tandartsstoel. Mijn ogen afgedekt, een doek over heel mijn hoofd en buik. Enkel mijn neus – en natuurlijk mijn mond – waren nog vrij. Dat alleen al vond ik super beangstigend. En daarna begon het pas echt.

Het leek alsof de dokter met heel zijn hand in mijn mond zat. Gekraak en geduw en getrek. Heel eng en ook wel vrij pijnlijk ondanks de verdoving. Gelukkig duurde dat gedoe maar een kwartier, hoewel het een dag leek te duren.

En nu zitten mijn 2 tandjes (eerder tanden want ik vind ze toch vrij groot) in een potje. Gezellig.

Ook een gezellig einde van mijn vakantie. Twee dikke kaken en niet normaal meer kunnen eten. Heel gezellig.