Voila, je bent geslaagd.

Standaard

Joepie de poepie! Ik heb mijn rijbewijs!!!

Gisteren was ik te moe (en te slechtgezind) om jullie dit goede nieuws mee te delen. En maandag namiddag had ik helemaal geen tijd meer. Want, amai, maandag was echt een drukke dag!

Maar, dat maakt eigenlijk allemaal niet veel uit. Het belangrijkste is dat ik mijn rijbewijs heb! Of ze zijn nu toch bezig in het gemeentehuis met het aan te maken. Wanneer ik terugkom van vakantie zou het er moeten zijn. En dan kan ik in mijn eentje rondrijden in mijn groene autootje. Als ik dat durf tenminste. Zo in mijn eentje rijden lijkt mij maar eng. Achja, we zien wel. Twee jaar geleden dacht ik dat ik nooit van mijn leven op de autostrade ging durven rijden. En nu vind ik daar bijna niets meer aan. Dus, het zal wel allemaal in orde komen!

Deze keer ga ik geen uitgebreid verslag doen van mijn rijexamen. Voor een kort verslag heb ik nog net tijd genoeg. Hier komt het:

Nadat we een kwartier zaten te wachten in het zaaltje van het rijexamencentrum kwam er een mevrouw naar binnen die mijn naam riep. Ze zag er niet onvriendelijk maar ook niet super vriendelijk uit. Dat was wat ik had gehoopt, een gewone, typische, examinator.

Ik moest de remvloeistof aanduiden in mijn koffer, opnieuw de lichtjes enzo testen en daarna mocht ik vertrekken. Zo gezegd zo gedaan. Alles ging goed. Ik moest, in tegenstelling tot de vorige keer, geen miljoen keer afslagen. Ik mocht zelfs op een bepaald moment 3 minuten lang rechtdoor rijden. Daardoor voelde ik mij al veel meer op mijn gemak.

Na 10 minuutjes was het moeilijkste (of meest stresserende) moment voorbij: ik had goed geparkeerd en mij goed gedraaid in een straatje. En de vrouw had nog niets gezegd over de kosten van een zijspiegel, dat maakte mij vooral blij!

Na nog een klein half uurtje rijden, had ik plotseling door dat we terug op weg naar het examencentrum waren. Yes, yes, yes. Volgens mij ben ik erdoor, dacht ik toen.

Ik mocht mijn motor afzetten en de vrouw zei meteen dat ik geslaagd was. Whoehooooooew!! Ik was super, super opgelucht. Alle stress ebde weg, ik kon terug normaal ademen. Daarna begon de vrouw nog een paar dingen te zeggen die niet goed waren, maar eigenlijk kon mij dat niet zoveel meer schelen, waaant: ik was erdoor!

Ik heb nog te weinig verkeersinzicht (wat mij eigenlijk niet echt verwonderd, want ik heb nooit inzicht gehad in iets, vooral niet in wiskunde, dus eigenlijk vind ik het logisch dat ik ook geen verkeersinzicht heb – grapje hé 😉  ) Ik had namelijk voor een minuut lang de weg geblokkeerd aan een kruispunt voor enkele auto’s. En nog enkele andere dingetjes die ik ondertussen al vergeten ben.

Maar wat maakt het uit! Lang leve die vrouw! De vrouw die mijn dag goed maakte! De vrouw aan wie ik mijn rijbewijs te danken heb! En ook een klein beetje lang leve mijzelf, omdat ik goed heb gereden. 🙂

Zo, nu kan ik op vakantie vertrekken met een gerust hart. En met een rijbewijs op zak. Of voorlopig een denkbeeldige versie ervan.

Tot volgende week!

Advertenties

»

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s