Bijna is alweer voorbij

Standaard

Wat een paar dagen geleden nog ‘bijna’ was, is nu alweer verleden tijd. Mijn papa is nu welgeteld twee jaar en 1 dag dood. Het is en blijft een eng en vies woord: dood. Maar ‘overleden’ vind ik dan weer te chique klinken. Daarom schrijf ik liever ‘dood’. Want dat is hij uiteindelijk ook, morsdood. Steendood. Doder dan dood.

En ik heb misschien 26 tranen gelaten, veel meer zal het niet geweest zijn. 26 tranen, vermengd met het water uit de douche. Want ja, na lange tijd is het mij nog eens gelukt om te wenen. En dan nog wel in de douche. En ja, ik heb mijzelf weer maar eens verplicht om te stoppen met bleiten. Want het haalt toch niets uit. En mijn mama moest niet zien dat ik geweend had.

Ze had het al moeilijk genoeg, ik zag ’s morgens dat ze wat geweend had. Maar natuurlijk heb ik er niets van gezegd. Want zo zit ik nu eenmaal in elkaar. Zwijgen is uiteindelijk ook goud, zoals het gezegde zegt.

Er hebben niet veel mensen aan ons gedacht. Of ik kan beter zeggen: er hebben niet veel mensen aan mijn papa gedacht. Mijn peter (de broer van mijn papa) zette een kaarsje als profielfoto op zijn facebook en hij stuurde een smsje naar mijn mama. Dat was het.

De andere broer van mijn papa, mijn nonkel dus, stuurde bloemen op. Met een lief kaartje eraan: twee jaar geleden al, het is net of het gisteren was. we denken aan jullie. Dat vond ik wel heel erg lief. Hij (en zijn vrouw/vriendin eigenlijk) stuurden vorig jaar ook bloemen op mijn papa zijn sterfdag. Ik vraag me af of het binnen een jaar of 7 een verplicht nummertje wordt, die bloemen sturen.

Mijn oma, die van mijn mama haar kant, heeft gebeld met mijn mama en heeft blijkbaar over van alles en nog wat gebabbeld, maar heeft geen woord gezegd over mijn papa. Waarschijnlijk was ze het helemaal vergeten. Haar geheugen gaat de laatste tijd wat achteruit.

En mijn vriendinnen wisten dat het ‘die ene speciale dag’ was, maar hebben ook niet echt iets speciaals gezegd of gedaan. Maar dat neem ik hen helemaal niet kwalijk. In hun plaats zou ik ook niet weten wat te doen.

 

Dus om mijn verhaal samen te vatten: het was een eenzame, lange, saaie, moeilijke dag. Vol verdriet in mijn hoofd, hart en buik. Maar uiteindelijk is het ook maar een dag zoals een ander. Of dat probeer ik mijzelf toch wijs te maken. Geloven doe ik het voorlopig nog niet echt.

 

Ik wil wel proberen om mijn gevoel van de afgelopen (en waarschijnlijk de komende dagen ook) te beschrijven maar het lukt mij niet echt goed. Ik voel mij vooral eenzaam, verdrietig, zenuwachtig, onzeker, bang, wanhopig en soms hopend. Soms ook intens ongelukkig. Of zelfs nutteloos en zinloos. Dan bedenk ik mij waarom het nog zin heeft dat ik mijn best doe om iets te worden of te betekenen in deze grote, boze, harde wereld.

Eenzaam is misschien wel, nu ik er verder over nadenk, het meest overheersende gevoel. Er zijn veel mensen die mij willen steunen en die zeggen dat ik op hen kan rekenen. Maar uiteindelijk sta ik er altijd alleen voor. Het is mijn verdriet. Ik kan het delen zo graag en zo veel als ik wil. Het blijft bij mij en van mij. Het kan misschien heel erg traagjes minderen, maar het grootste gewicht blijft in mij zitten en rond mij hangen.

Doordat ik zelden (of eerder nooit) nog praat over mijn verdriet, verleer ik steeds meer en meer hoe ik erover moet praten. Ik kan het gewoon echt niet meer. Ik wil er wel over praten, maar ik kan het niet. Iemand moet de woorden uit mij sleuren, anders lukt het niet. En er is bijna niemand die dat begrijpt. Ze willen het wel begrijpen, ze proberen misschien zelfs hard, maar het lukt niet.

En dan zijn er nog de vele andere mensen die denken dat je na 2 jaar er wel over bent. Ik hoef jullie waarschijnlijk niet uit te leggen dat dat niet zo is.

Ik zit vast in mijn verdriet. Ik functioneer normaal, je ziet mijn verdriet niet. Maar het is er wel. Diep vanbinnen, goed verstopt, onder mijn glimlach en achter mijn domme mopjes. En soms zou ik willen schreeuwen, schreeuwen van verdriet, van pijn, van wanhoop, van ellende. En schreeuwen tot mijn papa mij kan horen en begrijpt dat hij terug moet komen.

 

mooi......

Advertenties

»

  1. Hoi Sarah,

    Een mooi troostend beeld van jou met je vader, bij een verhaal waarin je zijn armen om je heen zo mist.
    Je hebt woorden voor je verdriet, maar op papier. Ik wens je toe dat je de troost durft te zoeken waar je behoefte aan hebt.

    Lieve groet,
    Paula

  2. Mooie foto van jullie tweetjes.
    Denk niet dat omdat mensen er niets van zeggen, dat ze niet aan jou of aan je papa hebben gedacht op deze dag. Vele mensen weten gewoon nu eenmaal niet of ze er iets speciaal van moeten zeggen of iets speciaal moeten doen of niet en dan doen ze het maar niet. Maar in gedachten zijn ze dan misschien wel bij jou en/of je papa.
    Veel sterkte. Ik hoop voor je dat dat gevoel van eenzaamheid snel zal overgaan.

    • Ik vind het ook een super mooie en leuke foto. Ik herinner mij die dag ook nog goed. Het was er ijskoud en het regende constant. Daarom dat we elkaar eens goed vastnamen.

      Je hebt gelijk, veel mensen weten niet hoe ze moeten reageren of wat ze moeten zeggen. En op sommige momenten kan ik dat begrijpen en op sommige momenten maakt mijn hoofd rare kronkels waardoor ik er geen begrip voor heb. Misschien moet ik die rare kronkels maar eens wat meer achterwege leren laten.

      Bedankt voor de steun!

  3. De tranen rollen over mn wangen wanneer ik je post lees. Ik begrijp volledig wat je zegt. Vandaag had ik het met iemand over mijn vader en ze zei dat ik er duidelijk “over” was. Ik kon echt niet snappen hoe ze zoiets kon denken want ik ben er helemaal niet over. Ik lig nog altijd wenend wakker in mijn bed en telkens ik van een mooi moment geniet volgt er onmiddellijk een stekende pijn omdat ik het nooit meer met hem kan delen.
    Ik moet nog door de pijnlijke eerste keren, en denk nog dagelijks, “een jaar geleden was hij er nog”. Het moeilijkste jaar zegt iedereen mij, maar ik vrees dat het daarna nog veel erger wordt omdat je dan moet zeggen dat hij er een jaar geleden ook al niet meer was en dat doet nog vele meer pijn… Veel sterkte dus, vandaag, morgen, deze rest van de week en alle andere dagen dat je je eenzaam voelt met je verdriet. Ik denk aan jou en ben er zeker van dat er vele anderen dat ook doen. x

    • Mensen flappen er soms zomaar wat uit zonder erbij na te denken hoe het overkomt bij ons. Ik heb al veel vriendinnen dingen horen zeggen tegen mij die ze al troostend bedoelen maar helemaal fout overkomen.
      Zo zei er eens een vriendin (ondertussen is ze geen vriendin meer 😉 ) tegen mij dat ze eigenlijk jaloers was op mij: doordat ik mijn vader ben verloren krijg ik veel levenservaring en word ik veel wijzer, dat zou ze ook wel willen, zei ze toen.
      Ik vrees dat we er niet veel aan kunnen veranderen. Tenzij we een handleiding maken: ‘wat kan je wel of niet zeggen tegen mensen die iemand verloren zijn.’

      Die eerste keren zijn inderdaad heel erg pijnlijk. Maar ik heb toch al ervaren dat de tweede keer meestal minder erg is. Bij sommige dingen niet, bij andere wel. Want je denkt dan inderdaad: nu is het al de tweede keer.
      Het zijn de kleine/kleinere dingen zoals de open haard aansteken zonder mijn papa, die de eerste keer veel pijn doen. Maar de tweede keer zijn deze dingen al veel minder pijnlijk.
      Belangrijkere momenten zoals Kerstmis, doen de tweede keer meer pijn. Dit jaar is het al de 3 kerstmis zonder mijn papa, wat eigenlijk heel raar is, aangezien hij nog maar 2 jaar dood is.

      Mijn hele uitleg biedt misschien niet echt veel troost, maar soms is het beter om al een idee te hebben van wat je te wachten staat. Maar het belangrijkste is dat je iemand hebt die naast je zijde staat en je blijft steunen.

      Bedankt voor je lieve woorden, ik wens je hetzelfde toe: heel veel sterkte, alle dagen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s