43 ongewassen varkentjes.

Standaard

Afgelopen weekend zijn we met heel de familie Verhoeven naar Centerparcs geweest. Vroeger deden we dat elk jaar. Ondertussen was het al 6 jaar geleden dat we dat hebben gedaan, dus ze vonden het tijd dat we nog eens gingen.

6 jaar, en nog langer,  geleden, vond ik dat weekend Centerparcs geweldig. Allemaal samen genieten van elkaar, van het zwembad, van de spelletjes en van het ‘sporten’.

Een beetje quality time met mijn papa, dat vond ik volgens mij nog het leukst van alles. Vooral in het zwembad hadden we elke keer de tijd van ons leven. Elkaar onder water duwen. Om ter langst onder water blijven. Om ter hoogst springen. En het leukst van alles vond ik: mijn papa oppakken in het water. Want ja, in het water had ik superkrachten en was ik sterk genoeg om mijn papa op te pakken. Zelfs mijn mama kon erbij. Papa in de op het ene hand, mama op het andere. En maar draaien en lachen.

Of wanneer mijn papa mij in de lucht gooide en mij achterwaarts in het water liet vallen, kon mijn geluk ook niet op. Of op zijn schouders gaan staan en in het water springen, dat was al even geweldig.

Ik en mijn papa waren twee echte waterratten. We konden er uren blijven inzitten zonder ons één seconde te vervelen.

14 -zwembad

En nu voelde ik mij eenzaam in het zwembad. Maar de herinnering aan ik en mijn papa in het water, maakte het voor een heel klein klein beetje goed. En de tientallen onbekende, spelende kindjes met hun lieve papa’s kon mij ook laten glimlachen.

PS: jaja, ik ben 2 dagen te laat. Maar het maakt mij niets uit. Ik heb tijdens die 2 constant aan mijn papa gedacht, dat is het belangrijkste.
Advertenties

»

  1. Mooie herinneringen haal je weer op.
    Spijtig van dat eenzame gevoel. Goed dat je toch nog kon glimlachen om die kindjes met hun papa’s. 🙂
    Ik heb je getagd trouwens in mijn stukje van vandaag. 🙂

  2. Fijne foto! Wel jammer dat je op wat een fijn weekend zou moeten zijn je vooral eenzaam hebt gevoeld, maar aan jouw tekst te lezen was jouw papa heel dichtbij met jouw herinneringen 🙂

  3. Herinneringen zijn vaak eenzame stukjes verleden waar niemand weet van heeft, onverwachte wegwijzers naar dingen gebeurd, gezegd, gedaan.
    Op tal van momenten een traan anoniem verdriet, een glimlach gekoesterde warmte.
    Zelfs jaren later gloeit in het sprokkelen van gisteren het verlangen van vandaag.

    Omdat ik soms zelf geen troostwoorden vind, ben ik ze gaan lenen bij Doris Dorné.

    Liefs

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s