44 ongewassen varkentjes

Standaard

Zoals ik al eerder heb verteld, was mijn papa een echt buitenmens. Hij hield volgens mij evenveel van de natuur als hij van zijn vrouw en kinderen hield.

Ik heb ook al eerder verteld dat mijn papa elk weekend in de tuin vertoefde en werkte. Zelfs tijdens zijn laatste maanden bevond hij zich vaak in de tuin.

Natuurlijk geraakte hij daar toen niet meer op eigen houtje. Wij moesten zijn rolstoel voortduwen, hem in de zetel plaatsen en zijn kussentjes goed leggen. En Bambi uiteraard niet vergeten!

En dan zat hij daar, in zijn tuin, te kijken en te kijken. En te denken en te denken.

Dat mijn papa op een mooie manier afscheid wou nemen van zijn tuin, zal ik nooit vergeten dankzij ons paarse tuinhuis.

Ons oude tuinhuis was versleten. In de zomer dat mijn papa stervende was, (wat klikt dat afschuwelijk zeg) hebben we een nieuw tuinhuis gezet. Ik zeg nu wel ‘we’ maar eigenlijk heb ik niet zoveel geholpen. Ik heb het paars geschilderd.

Mijn broer – Jeroen – heeft het meeste werk gedaan. En onze overbuur en die zijn schoonzoon. Die 3 mannen hebben ons tuinhuis in elkaar gezet. Vaak met een pintje in de hand weliswaar. Maar eigenlijk maakt dat allemaal niet uit, ze hebben het voor mekaar gekregen. En mijn papa was fier, dat zag ik.

Regelmatig wou hij gaan controleren hoe ze te werk gingen en of ze al ver gevorderd waren. Het was wel niet makkelijk om hem met de rolstoel tot achteraan in de tuin te rijden. Een weggetje vol kasseien en een onstabiele papa in een rolstoel, dat vraagt om problemen. Maar hij moest en zou gaan kijken. En als hij er dan voor ‘stond’, dan zei hij niets. Of toch niet veel meer dan: ‘zou ge dat niet zo doen? en dat zo?’ En uiteindelijk moest hij dan toch besluiten dat het goed was.

 

Ik weet eigenlijk niet meer of hij het eindresultaat nog heeft gezien. Het dak afwerken hebben we volgens mij gedaan toen hij al op de palliatieve afdeling lag. Maar ook dat maakt niet veel uit. Hij wist dat de tuin in orde ging geraken en dat we voor een tijdje verder konden met ons nieuwe tuinhuis.

 

(Ik zal er maar niet bij vertellen dat er maandag – met de kleine storm – een paar planken van het dak zijn gevlogen. We hebben het al gerepareerd hoor 😉 )

 

Advertenties

»

      • Klopt helemaal Sarah! Eigenlijk had jouw blog geen, of toch een ander, bestaansrecht mogen hebben! En niks of niemand zal ooit de pijn kunnen wegnemen of jouw papa vervangen. Maar je eert hem op een ontzettend mooie en fantastische manier!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s