De herfstblues

Standaard

De voorbereidingen voor mijn stage van volgende week eisen stilaan zijn tol.

Vorige week heb ik elke dag van 8 uur ’s morgens tot 10 uur ’s avonds gewerkt. Enkel ’s middags en ’s avonds een half uurtje pauze. Lessen maken is véél werk. Een eindeloos werk lijkt het soms wel. En wanneer je juf dan een mailtje stuurt om te zeggen dat je de helft van je lessen opnieuw mag maken omdat de opbouw slecht is, zakt de moed je wel eventjes in de schoenen.

En nu is de moed tot diep in de grond gezakt. Ik ben moe. Ik ben kapot. Ik heb geen energie meer. En ik moet maar energie blijven geven. Blijven gaan. Non stop. En ik wil stoppen. Ik wil zo graag schreeuwen dat het allemaal moet stoppen. De tijd stopzetten. En wenen, wenen en nog eens wenen.

Wenen om mijn papa. Wenen om het triestige weer. Wenen om de stomme lesvoorbereidingen. Wenen omdat ik er nog altijd niet 100% zeker van ben dat ik juf wil worden. Wenen omdat ik niet kan wenen. Gewoon eens veel en hard wenen.

Maar ik krijg er geen enkele traan uitgeperst. Blijkbaar heb ik de ‘aan’ knop voor mijn tranen weer eens goed verstopt. Te goed blijkbaar.

 

Elke keer wanneer er iets niet goed gaat, wordt dat slechte gevoel dubbel zo slecht omdat het gemis van mijn papa dan ook sterker wordt. Als ik het even niet meer zie zitten, heb ik mijn papa nodig. Zijn sterke armen en zijn zachte handen om in uit te huilen. Zijn mooie stem die zegt dat alles wel weer goed komt. Dat ik gewoon eventjes moet doorzetten. Dat ik het wel zal kunnen. Dat ik alles kan. Dat hij fier is op mij.

Ik haat alles soms zo hard. Zo hard dat ik soms denk: als ik nu eens die bocht niet neem, dan vlieg ik tegen dat huis en ben ik misschien dood. Maar 1 seconde later denk ik dan al weer: dat durft gij niet Sarah. En het is waar, ik zou het niet durven.

Ik durf niets. Ik durf niet eens te wenen. Hoe zielig is dat eigenlijk wel niet?

 

 

Advertenties

»

  1. Zo moet je niet denken, hoor. Nu zie je het niet zitten en lijkt alles onmenselijk zwaar en uitzichtloos, maar dat blijft niet zo. Echt waar! Onthoud dat.
    Zorg goed voor jezelf. Durf gerust eens tijd voor jezelf nemen en toegeven aan je verdriet.

    Liefs,

    Ilse

    • Heel hard bedankt voor je lieve woorden Ilse! Ik heb er toen wel wat aan gehad hoor. Maar fut of tijd om te reageren had ik toen niet.
      Nu gelukkig wel! Dus nog eens bedankt 🙂 Het gaat trouwens al weer heel wat beter!

  2. Hey Sarah!

    Toen ik begon aan mijn opleiding KMO-management was dat met volle goede moed, met een fantastisch lief, met een vrij stabiele thuis en met een goede vriendenkring uit het middelbaar.
    Op twee maand tijd, misschien minder, was ik dat alles kwijt. Vrienden lieten me vallen, ik werd gedumpt (of verruild) door mijn lief en thuis kwam er een vriendin ‘wonen’ omdat ze zelf geen huis meer had. Het meest marginale geval dat je ooit bent tegengekomen. Op de koop toe kom ik uit een BSO-opleiding wat de overstap niet vanzelfsprekend maakte. Geloof me als ik vaak huilend in slaap gevallen ben omdat ik het allemaal niet meer zag zitten, omdat de stress me te veel werd en omdat ik veel liever toch die stap over het randje van het perron had gezet toen de trein binnen reed.

    Ik ben ondertussen aan mijn vijfde jaar bezig (modeltraject is drie jaar, dus ik ben al wat over datum…) en heb nog steeds momenten dat ik denk aan stoppen en opgeven als het wat moeilijker wordt of teveel stress op de loer ligt ondanks dat ik op dit moment fantastische mensen rondom mij heb, niet veel, maar die enkelingen zijn wel stuk voor stuk mijn rotsen in de woeste zee. En mijn thuis, tja, je kent de situatie…

    Maar laat nooit de stress jou klein krijgen. Vraag je af wat je passie is, en als dat antwoord aansluit bij jouw opleiding, ga er dan megahard voor. Gelijk hoe stressy het wordt, gelijk hoe hard het soms werken is (ja, zelfs tot een gat in de nacht), gelijk hoe moeilijk je het soms hebt. Maar als je het wil kan je het, al dan niet op een eigen tempo.

    Het maakt je harder, want stress zal af en toe nog wel komen kijken. Maar het maakt je ook trotser. Trotser om wat je bereikt, trotser op wie je bent.

    En die bocht missen? Wel Sarah, niemand die het weet natuurlijk, maar ik ben ervan overtuigd dat als je hem niet mist dat er nog enkele ontzettende fantastische dingen op je liggen te wachten op jouw levensweg, hoe hobbelig die soms ook is.

    Geef niet op, en heb je ooit een babbel nodig, drop maar wat in mijn contact en dan ben ik met alle plezier een luisterend oor voor je!

    Warme knuffel!

  3. Goh Troy,
    Toen ik je reactie een paar weken geleden las, begonnen de tranen over mijn wangen te stromen. Waarom juist kan ik niet uitleggen. Wanneer ik je reactie nu opnieuw lees, gebeurt hetzelfde weer bijna. Ik moet mijn tranen bedwingen.
    Je woorden raken mij echt.
    Je verhaal over hoe het bij jou is gegaan, hoe moeilijk je het ook hebt gehad en soms nog hebt, raakt mij.
    Je lieve woorden raken mij ook. Mijn passie is volgens mij nog steeds lesgeven, dus ja, ik ga ervoor. En ja, je hebt gelijk, hoe stressy het soms ook wordt, ik moet ervoor gaan! En ja, je hebt nogmaals gelijk, ik ben trots op wat ik heb bereikt. Ik ben trots op mijn goede stage.

    En dat van die bocht missen, ik hoop ook dat je daarover gelijk hebt. Maar geloof mij ook maar op mijn woord, ik durf niet uit de bocht te vliegen. Hoewel ik soms wel wens dat ik het zou durven, ik durf het nooit of nooit.

    Heel erg bedankt om mijn luisterend oor te zijn! Ik heb het soms nodig 🙂
    Maar voor jou geldt natuurlijk hetzelfde, ik wil ook luisteren naar jouw verhalen als het nodig is!

    Lieve groetjes,
    Sarah

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s