Bloggen en stilletjes huilen

Standaard

Wat heb ik mijn blog gemist! 2 weken lang heb ik mijn blog niet of amper aangeraakt. Dat voel ik toch wel. Ik mis het wanneer ik mijn gedachten en gevoelens niet kan opschrijven. Ik mis het wanneer ik de verhalen van andere mensen niet kan lezen. Grappig of triestig, maakt al niet uit. Ik mis het gewoon.

Ik hou van mijn blog, gewoon omdat het mijn gedachten leeg maakt en mijn hart weer vol.

Ik heb zoveel te vertellen over de voorbije dagen, dat dit al mijn 3e bericht is vandaag 🙂

 

Voor de stage hadden we een heel interessante sessie op onze hogeschool. Een sessie over rouw en verlies. Deze sessie stond al een tijdje gepland en ik keek er dan ook naar uit. Wel met gemengde gevoelens, maar ik keek er naar uit.

En het was het waard! De sessie werd gegeven door iemand die er heel erg veel van kent. Karin Genijn. Amai, wat een sterke vrouw is dat. Ze gaf vroeger les op een school en door verschillende verlieservaringen heeft ze zich omgeschoold tot vertrouwensleerkracht en verliescouncelor. Op de school waar ze les gaf hebben ze één van hun leerlingen verloren. Dat heeft haar aangezet om zich verder te verdiepen in verlies.

De manier waarop ze alles vertelde was zo mooi. Ze wist heel duidelijk over wat ze het had. Je kon zien dat ze gebroken is geweest en dat ze zichzelf op één of andere manier heeft weten te lijmen.

Ze vertelde over de ‘theoretische’ kant van rouw en verlies. Maar ze heeft ook heel veel verteld over haar eigen ervaringen. Ze toonde zelfs een filmpje van de gebeurtenissen na het verlies van die leerling op haar school. En amai, dat brak ons allemaal wel eventjes. Ik moest enorm hard op mijn tanden bijten om niet in tranen uit te barsten. Ik heb enkel heel wat tranen in mijn ogen gehad, de rest heb ik kunnen wegslikken. Heel onze klas was muis stil op hier en daar wat gesnik na. Ik was er echt niet goed van. Zo’n hard en triestig verhaal. Ik ben er zeker van, als ik me toen had laten gaan, had ik wel een paar uur lang kunnen wenen. Zo’n triestig verhaal had ik nog maar zelden gehoord en gezien.

Op zo’n momenten besef ik dat het verlies van mijn papa maar klein is in vergelijking met zo’n verlies. En toch, ik moet het ook niet minimaliseren. Voor mij is het verlies van mijn papa groot. Maar niet onoverwinnelijk. Ooit komt het goed.

 

Karin Genijn vertelde ook dat ze van quotes houdt. Alleen al door dat te zeggen, had ze me al helemaal mee. Er stonden ook verschillende quotes in haar powerpoint. Natuurlijk heb ik ze snel snel overgeschreven. Ik deel ze graag ook met jullie 🙂

“Pas als de snaren precies goed staan, niet te strak en niet te los, kan je muziek maken.”

“De afstand stelt niets voor. Het is vooral de eerste stap die moeilijk is.”

“Als woorden moeilijk te vinden zijn, laat dan vooral je hart spreken.”

“Een luisterend oor biedt meer dan een mond vol adviezen.”

“Als je verdriet recht in de ogen kijkt, wordt zijn aanblik zachter. Wanneer je het ontwijkt, blijft het je achtervolgen.”

 

Vooral die laatste past bij mij. Ik moet mijn verdriet recht in de ogen kijken. Maar het is gewoon zo verdomd moeilijk soms…

 

Advertenties

»

  1. Hee!
    Wat een mooie blogbericht!

    Onderschat vooral jezelf niet, jij bent ook een sterk en hebt dit ook bewezen!
    Ik bewonder je!

    Ik heb eigenlijk nog een vraagje; mag ik de quotes overnemen en gaan gebruiken voor de rubriek “uitspraak van de week”? Ik wil daar weer nieuw leven in gaan brengen en deze quotes spraken me aan

    Liefs Sharon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s