Maandelijks archief: december 2013

Liebster award

Standaard

liebsteraward

Amai, amai. Eindelijk heb ik tijd gevonden om mijn liebster awardS (!) in ontvangst te nemen! Het is ondertussen al een paar maand geleden dat ik 2 awards kreeg. Toevallig gebeurde dat vlak na elkaar.

De eerste kreeg ik van Froy (of eigenlijk Troy). http://froy.wordpress.com/?s=liebster&submit=Zoeken

Zijn vragen waren alles behalve makkelijk en ik heb er toch wel wat tijd voor nodig gehad om ze op te lossen! Hier kan je het resultaat lezen:

 

1. Ook minder bekende mensen verdienen biografieën, en binnenkort verschijnt er één over jou. Wie mag hem schrijven en waarom, wat wordt de titel en welk stuk uit jouw leven verdient een hoofdstuk op zich en welk stuk uit jouw leven mag niet meer dan enkele alinea’s in beslag nemen?

Ik denk dat ik hem zou laten schrijven door Lissa, dat is één van mijn goede vriendinnen. Ik ken haar al sinds de 1e kleuterklas en we zitten al altijd op dezelfde school. Sinds het 3e middelbaar zitten we niet meer samen in de klas, maar onze band is daarom niet minder sterk geworden. Zij weet volgens mij wel alles over mijn leven. En ook wel tamelijk veel over mijn grote verdriet, dus zij mag die rol op zich nemen.

Een titel, hmm, misschien iets in de aard van: ‘Sarah tegen de harde wereld.’ Een deel uit mijn leven dat een hoofdstuk op zich verdient, is niet moeilijk te bedenken: de dood van mijn papa. En dan liefst nog een apart hoofdstuk over hoe ik ermee ben omgegaan. Mijn liefdesleven mag niet meer dan enkele alinea’s in beslag nemen. En dat is eigenlijk helemaal niet moeilijk want ik heb geen liefdesleven 😉

2. Wat is jouw meest warme en fijnste nostalgische kinder/jeugdherinnering?

Ik heb zoveel mooie herinneringen waardoor ik het heel erg moeilijk vind om te kiezen… Ik zal dan maar één van de zovele vertellen.

De winteravonden rond kerstmis waarop ik met mijn papa rondreed om naar de prachtig verlichte huizen te kijken. Ik vond het geweldig om tegen de ruit te plakken en alle lichtjes te bewonderen. Lekker warm in de auto en lekker koud daarbuiten. Ik en mijn papa samen.

3. Wat is de mooiste foto die je zelf maakte of wat is de mooiste foto van jou die iemand anders maakte?

547188_10200770028825316_774241481_n

4. Wat is jouw grootste levensdroom?

Een leuke, lieve man hebben en 4 pracht kindjes.

5. Sommige dingen worden nooit uitgesproken. Je mag één vraag stellen en krijgt sowieso een antwoord. Wie stel je een vraag, en wat is die vraag?

Bestaat er een hemel of is er een soort van leven na de dood?

6. Je mag een ode opdragen naar een persoon naar keuze, vertel ons ook aan wie je die ode opdraagt.

Een ode aan mijn mama. Ik heb het zo vaak over mijn papa en soms vergeet ik daardoor dat mijn mama nog bestaat. Ik ben zo vaak boos op haar en soms haat ik haar verschrikkelijk hard. Maar even vaak zie ik haar zo graag en dat vertel ik haar nooit. Dus daarom een ode aan haar:

Liefste mama,

Ik zie je graag. Ik wil je nooit verliezen want daarvoor ben je veel te lief.

Einde. 🙂

7. Wat wil je sowieso nog gedaan hebben in dit leven?

Benji-springen! Ik hou wel van kicks 🙂

8. Jouw allerfavorietste gerecht?

Lasagne! Njammie njammie. Maar dan natuurlijk enkel die van mijn mama. Andere lasagne is daartegen niets waard.

9. Welk woord vind je het mooist klinken?

Goh, het lelijkst weet ik meteen: ‘glibberig’. Als je het uitspreekt klinkt het ook gewoon ongelooflijk glibberig. Afschuwelijk vind ik het! Maar het mooiste woord… Daar moet ik nog even over nadenken. Als ik het ontdek, laat ik het jullie weten!

10. Iedere award verdient ook een dankwoordje. Neem de micro stevig vast, schitter met die jurk of glim in jouw kostuum en schrijf jouw woord van dank maar even uit.

Troy,

Heel erg hard bedankt voor deze award! Het betekent de wereld voor mij! Nee, dat is wat overdreven. Mijn blog betekent de wereld voor mij. Deze award is natuurlijk super leuk. Maar ik blog niet voor jullie, mijn publiek. Ik blog voor mijzelf en voor mijn papa. Ik blog om te vergeten en om te onthouden. En dat mijn woorden ook worden gesmaakt door jullie, dat is mooi meegenomen.

 

 

En dan is het nu tijd voor de tweede vragenreeks. Deze vragen kreeg ik van Ilse. http://aspasiablog.wordpress.com/2013/10/29/liebster-award/ Deze waren iets makkelijker om op te lossen 🙂

1. Waar ben je bang voor?

Ik ben ongelooflijk bang van insecten. Het maakt mij niet uit welk insecten. Al staan spinnen toch op nummer 1.

En ik ben ook bang van de dood.

2. Hoe lang blog je al?

Iets minder dan 2 jaar.

3. Waarom ben je beginnen bloggen?

Ik probeer via mijn blog de dood van mijn papa te verwerken. Een goede vriendin van mij had aangeraden om te schrijven over mijn verdriet. Toen kwam ik plots op het idee om een blog te starten.

4. Wat is je favoriete nummer aller tijden?

Moeilijke vraag! Mijn lievelingsnummer verandert constant en een favoriet nummer aller tijden heb ik volgens mij niet echt. Als ik dan toch iets moet zeggen/schrijven, dan zeg/schrijf ik: Sarah van de Kreuners. Mijn peter heeft dat liedje op de dvd van mijn geboorte gezet. Ik vind het zo’n mooi liedje 🙂 De tekst is ook zo schattig! Vroeger dacht ik altijd dat mijn peter dat liedje echt voor mij had geschreven. Als ik het nummer nu hoor, dan wens ik altijd dat ik en mijn peter terug zo goed overeen komen als vroeger. Terug overal samen naartoe…

5. Vind je jezelf mooi?

Ik vind mijzelf alleszins niet afschuwelijk lelijk. Maar nu ook weer niet wondermooi. Als ik iemand zie op straat ofzo, dan kan ik soms wel eens denken: ‘hmm, ik zie er toch wel beter uit’. Maar ik kan evengoed denken: ‘wauw, ik wou dat ik er zo uit zag.’

Laat ik het zo zeggen: mijn lijf, daar heb ik niet echt iets op aan te merken. Enkel mijn kop is wat minder. Soms kan ik wel denken: wat een mottige kop heb ik toch, maar dan smeer ik er van alles op en is het al wat beter 😉

6. Wat wil je nog bereiken in je leven?

Ik wil een top juffrouw worden. En een geweldige man tegen komen waarmee ik een romantisch huwelijk heb en 4 schatten van kinderen krijg – liefst 2 jongens en 2 meisjes. Ik wil ook een punt bereiken waarop ik besef en kan zeggen dat ik met de dood van mijn papa heb leren leven.

7. Ben je gelovig?

Gelovig niet echt. Volgens mijn godsdienstleerkracht ben ik zoekende. En dat lijkt mij wel een goede benaming. Want ik weet niet meer wat ik moet geloven. Is er een hemel? Is mijn papa daar? De dood van mijn papa heeft mijn wereld door elkaar geschud en mijn geloof in vraag gesteld. Ik was nooit heel Christelijk, maar ik heb wel mijn communie enzo gedaan. Maar ik had tot voor mijn papa zijn dood nooit echt stilgestaan bij mijn geloof. En nu ben ik dus zoekende. Zoekend naar een antwoord op mijn duizenden vragen.

8. Heb je een kledingstuk of juweel waar je erg aan gehecht bent?

Ja, eigenlijk wel. De T-shirt die ik aanhad toen ik mijn papa zijn dode lichaam ging bekijken. Ik heb het toen ’s nachts snel snel aangetrokken omdat dat op mijn stoel lag. Pas een maand of 5 later besefte ik plots dat ik dat T-shirt toen aanhad. Ik heb het niet meer aangehad na die ene nacht, maar ik bekijk het wel vaak. Eraan gehecht zijn is dus misschien niet helemaal een juiste verwoording maar het betekent wel iets voor mij.

9. Wat is jouw droomjob?

Eindelijk een super makkelijke vraag! Juf zijn!

10. Hoeveel talen spreek je?

Nederlands, Frans, Engels en een beetje Duits. Dat zijn er dus 3,5.

11. In welk boek ben je momenteel bezig?

De gave van Dyslexie. Helaas geen ontspannend boek, het is voor een opdracht voor school. Oh en ja, ik ben toch ook nog in een ander boek bezig! Van Jonathan Safran Foer, Alles is verlicht. Maar het ligt al enkele maanden in de kast. Het schoolwerk eist al mijn tijd op.

 

 

Zo, zo. Eindelijk alle vragen opgelost. En dan moet ik nu nog de award doorgeven. Oei oei oei, mag ik dat uitstellen tot een volgende keer? Maar ik beloof jullie, uitstel is geen afstel! Ik ga alvast opzoek naar mogelijke kandidaten 🙂

DIY-en is o zo trendy

Standaard

Fjoew, eindelijk weer wat rust. Eindelijk weer eventjes vakantie. Of toch iets dat er voor moet doorgaan. Want natuurlijk heb ik niet constant rust. Er moet een beetje worden geleerd (gelukkig heb ik maar 2 examens!) en er moeten wat lesvoorbereidingen gemaakt worden. En er moet wat aan mijn scriptie gewerkt worden. En tussendoor moet er nog gefeest worden.

Dit weekend heb ik een knutselweekend gehouden, want o, ik hou zo van knutselen! Of DIY-en zoals dat tegenwoordig genoemd wordt. Ik heb mij goed geamuseerd en dit zijn enkele van de mooiste resultaten!

CYMERA_20131218_152803

De eerste tas is er ééntje met krijtbordverf. Op de tweede heb ik een theezakje getekend en aan de achterkant staat ‘My cup of tea’. En de laatste is mijn pronkstuk: een hert en aan de achterkant ‘Good morning DEAR’.

En de groene tas was mijn probeerseltje: good morning sunshine!

Dan heb ik ook nog 2 potjes/doosjes een make-over gegeven, wat gouden verf, krijtbordverf en glitters was genoeg om ze er splinter nieuw te laten uitzien. Want geef toe, die Coca-Cola look was niet zo bijzonder. Tenzij je fan bent van Cola natuurlijk.CYMERA_20131215_161034

CYMERA_20131222_112336Onze berging, die was al langer toe aan een nieuwe, frisse look. Ik zocht en vond inspiratie op pinterest. Diamanten-washi tape figuren werden het geslaagde resultaat. Het mag gezegd worden 😉

En dan mag ik jullie nu mijn pronkstuk voorstellen. Een klok gemaakt van een LP plaat! Het was – écht waar – een lang en soms pijnlijk werkje. De plaat moest constant worden opgewarmd in de oven want anders kon ik er niet in knippen. Maar ik ben meer dan tevreden over het resultaat. En mijn mama is nog blijer. Anders ging ze een andere klok kopen van 100 euro. Deze heeft niets gekocht aangezien we nog wat platen hadden liggen!

CYMERA_20131221_175716

En dan heb ik ook nog een paar andere dingetjes gedaan/gemaakt die ik wel leuk vond om met jullie te delen! Uitleg is niet nodig, de beelden spreken voor zich 🙂

CYMERA_20131218_195009

CYMERA_20131129_065029

CYMERA_20131213_170246

Dan wens ik jullie alvast een fantastisch warme kerst toe! Geniet van deze mooie dagen en omarm je familie. Letterlijk en figuurlijk.

Veel liefs xxx

51 ongewassen varkentjes

Standaard

… Het is zover. 51 ongewassen varkentjes zijn gewassen.

Het einde van mijn projectje en het voelt ook aan als het einde van mijn papa zijn leven. Hoewel dat al langer gedaan is. En hoewel hij nooit 51 is geworden. Maar toch. Het voelt echt alsof ik een hoofdstuk afsluit. Maar nooit sluit ik mij af voor de herinneringen aan mijn papa.

En voor het allerlaatste varkentje, heb ik een mooie herinnering bewaard.

Papa = Polen en Polen = papa, dat weten jullie al langer. Zoveel herinneringen spelen zich daar af. En ééntje vind ik toch wel heel leuk. Ik vertel heel het verhaal maar eens 🙂

Wanneer we naar daar gingen in de vakanties, kookte mijn papa heel erg vaak. Mijn lievelingsgerecht was: ribbelfrietjes met Poolse worst. Omdat we die Poolse worst allemaal zo graag aten, leerde ik al snel het Poolse woord ervoor: kiełbasa (uitgesproken als ‘kjèlbassa). Zo kon ik zelf al op zoek gaan in de winkel naar de juiste worsten. Echt waar, je moet het eens geproefd hebben die kiełbasa, heerlijk is het. Zacht gerookte worsten met een knapperig velletje. Geweldig! En die ribbelfrietjes, dat was ook zo cool.

Ik denk dat we tijdens de eerste zomervakantie dat we in Polen waren, een rondreis deden door heel Polen. We bezochten alle provincies en ik vond het allemaal even geweldig. Polen is echt een mooi land, hoewel veel mensen er een slecht beeld van hebben. Je hebt er alles: zee en strand, bergen om in te wandelen én om in te skiën, gezellige dorpjes, drukke steden met chique shoppingcentra, oude maar mooie steden, … Tijdens die rondreis beleefden we veel mooie momenten.

Het mooiste moment komt er nu aan!

Ergens – ik weet niet meer waar – in de buurt van bergen en ergens met een groot bos, had mijn papa het geweldige plan om een kampvuur te maken. Hij wou eens zijn mannelijkheid showen, denk ik. En hij had dat natuurlijk ook geleerd in de scouts vroeger. Wonder o wonder, het lukte hem om het vuur aan te steken. Misschien hadden we lucifers bij, dat weet ik niet meer.

polen

En daar gingen we dan onze worsten braden. Poolse worsten uiteraard! Ik weet nog goed dat het vuur heel erg eng vond. Ik duffelde mijzelf goed in, zoals je ziet op de foto. Mijn kousjes goed hoog en mijn kap op. Geen vlammetje mocht mij raken. Mijn papa zei wel heel de tijd dat het geen kwaad kon en dat ik geen schrik moest hebben. Hij beschermde mij goed, zoals altijd.

Daar stonden we dan, bij het warme vuur, allemaal te samen, wij vijven. Geen seconde heb ik gedacht dat het een moment zijn dat ik voor altijd zou blijven koesteren. Ik besefte wel dat het leuk en speciaal was. Maar tegelijkertijd was ik te bang om aan andere dingen te denken.

En als ik nu die foto bekijk, zou ik niets liever willen dan daar terug te staan. Ook al was ik zo bang van het vuur. Mijn papa stond naast mij en dat is wat telt.

50 ongewassen varkentjes

Standaard

Goh, het is bijna zover. Er zijn nog zoveel herinneringen. En toch moet ik er naar zoeken. Ik wist eerst niets te bedenken. Of nee, dat is niet waar. Er zijn nog veel dingen die ik hier kan neerschrijven, maar de voorlaatste herinnering moet een ‘specialeke’ zijn vind ik. En daarom heb ik de volgende herinnering uitgekozen.

 

Wij kijken al zo lang ik het mij herinner naar Familie. En we zij al zo lang ik het mij herinner fan van nonkel Jan (of Jantje, zoals wij hem noemen) en van tante Rita.

familie_0104_teaser_0

Jantje stond op nummer 1 bij mijn papa. Hij was eigenlijk de enige reden waarom hij graag naar Familie keek. Hij vond hem hilarisch. Zo dom en lomp maar ook o zo sympathiek en grappig en ja, soms zelfs heel erg lief. Je kan eigenlijk niet anders dan dol zijn op nonkel Jan.

En eigenlijk vond mijn papa Jantje ook zo leuk omdat hij er een beetje op leek. Mijn papa kon even idioot zijn als Jan. Of hij kon even domme grapjes maken. En ja, hij kon ook soms even ‘heel erg lief’ zijn.

Zelfs qua uiterlijke kenmerken had mijn papa een beetje weg Jan. Of dan toch qua kapsel.

Ik genoot ervan om allemaal samen gezellig naar Familie te kijken. Het gebeurde niet elke dag. Maar als het gebeurde, vond ik het geweldig. Samen lachen om Jantje zijn zotte toeren. Zatte Rita nabootsen. De bomma lastig vinden. De verhaallijn overdreven vinden. Enzover enzoverder. Zolang we maar konden babbelen over wat we zagen, was het goed. Want wij zijn geen stille tv-kijkers. 🙂

 

Ik heb al veel momenten gehad waarop ik dacht: wat nonkel Jan nu doet, zou mijn papa geweldig gevonden hebben. Dat ik die momenten niet met hem kan delen doet pijn. Heel, heel, heel erg veel pijn. Maar ik blij dat ik ook nog vaak kan genieten van die momenten waarop Jan weer eens een stoot uithaalt.

Want uiteindelijk, mijn papa is vergaan maar Jan blijft bestaan.

 

PS: je laatste jaartje papa, maak al je dromen waar, doe wat je wil en vergeet niet af en toe aan ons te denken.

 

 

48 ongewassen varkentjes

Standaard

Mijn papa kon heel erg gek doen. Daarom hield ik ook zo van hem. Mijn zotte papa.

Als hij mij plots kittelde of in de lucht gooide, gierde ik het uit van het lachen. Of als hij weer één of ander mopje aan het vertellen was. Eigenlijk waren het niet echt mopjes, meer flauwe zinnen.

“Niet drijven over hé.” Dat zei hij zo vaak. Dat zinnetje mis ik enorm hard. Soms heb ik al de neiging om het zelf te zeggen.

Andere flauwe zinnen of mopjes weet ik niet echt meer. Maar er waren er wel heel erg veel, dat weet ik nog wel.

Of zotte koppen trekken, dat kon hij ook goed.

HPIM1060

Mijn zotte papa, wat mis ik hem.