51 ongewassen varkentjes

Standaard

… Het is zover. 51 ongewassen varkentjes zijn gewassen.

Het einde van mijn projectje en het voelt ook aan als het einde van mijn papa zijn leven. Hoewel dat al langer gedaan is. En hoewel hij nooit 51 is geworden. Maar toch. Het voelt echt alsof ik een hoofdstuk afsluit. Maar nooit sluit ik mij af voor de herinneringen aan mijn papa.

En voor het allerlaatste varkentje, heb ik een mooie herinnering bewaard.

Papa = Polen en Polen = papa, dat weten jullie al langer. Zoveel herinneringen spelen zich daar af. En ééntje vind ik toch wel heel leuk. Ik vertel heel het verhaal maar eens 🙂

Wanneer we naar daar gingen in de vakanties, kookte mijn papa heel erg vaak. Mijn lievelingsgerecht was: ribbelfrietjes met Poolse worst. Omdat we die Poolse worst allemaal zo graag aten, leerde ik al snel het Poolse woord ervoor: kiełbasa (uitgesproken als ‘kjèlbassa). Zo kon ik zelf al op zoek gaan in de winkel naar de juiste worsten. Echt waar, je moet het eens geproefd hebben die kiełbasa, heerlijk is het. Zacht gerookte worsten met een knapperig velletje. Geweldig! En die ribbelfrietjes, dat was ook zo cool.

Ik denk dat we tijdens de eerste zomervakantie dat we in Polen waren, een rondreis deden door heel Polen. We bezochten alle provincies en ik vond het allemaal even geweldig. Polen is echt een mooi land, hoewel veel mensen er een slecht beeld van hebben. Je hebt er alles: zee en strand, bergen om in te wandelen én om in te skiën, gezellige dorpjes, drukke steden met chique shoppingcentra, oude maar mooie steden, … Tijdens die rondreis beleefden we veel mooie momenten.

Het mooiste moment komt er nu aan!

Ergens – ik weet niet meer waar – in de buurt van bergen en ergens met een groot bos, had mijn papa het geweldige plan om een kampvuur te maken. Hij wou eens zijn mannelijkheid showen, denk ik. En hij had dat natuurlijk ook geleerd in de scouts vroeger. Wonder o wonder, het lukte hem om het vuur aan te steken. Misschien hadden we lucifers bij, dat weet ik niet meer.

polen

En daar gingen we dan onze worsten braden. Poolse worsten uiteraard! Ik weet nog goed dat het vuur heel erg eng vond. Ik duffelde mijzelf goed in, zoals je ziet op de foto. Mijn kousjes goed hoog en mijn kap op. Geen vlammetje mocht mij raken. Mijn papa zei wel heel de tijd dat het geen kwaad kon en dat ik geen schrik moest hebben. Hij beschermde mij goed, zoals altijd.

Daar stonden we dan, bij het warme vuur, allemaal te samen, wij vijven. Geen seconde heb ik gedacht dat het een moment zijn dat ik voor altijd zou blijven koesteren. Ik besefte wel dat het leuk en speciaal was. Maar tegelijkertijd was ik te bang om aan andere dingen te denken.

En als ik nu die foto bekijk, zou ik niets liever willen dan daar terug te staan. Ook al was ik zo bang van het vuur. Mijn papa stond naast mij en dat is wat telt.

Advertenties

»

  1. Lieve Sarah,

    mijn hart breekt als ik het verhaal over je mooiste herinnering lees.
    Ik stuur jou en de mensen die je graag ziet, mijn allerliefste kerstwensen!

    Dikke knuffel. X

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s