Maandelijks archief: januari 2014

De dood wandelt weer eens met me mee

Standaard

Het verdriet komt me weer langs verschillende kanten besluipen. Heel zachtjes en traag kruipt het op mij en in mij. De tranen stapelen zich op. Ze dreigen alweer de rand van mijn emmertje te bereiken. Maar ik probeer ze er schepje per schepje uit te halen, zodat ik niet overspoeld wordt door de tranen.

Even wat meer duidelijkheid voor de geïnteresseerden.

Een vriendin van mij heeft een paar dagen geleden haar peter verloren. Heel plots door een auto-ongeluk. Ik ken de man helemaal niet, maar dat maakt mij niets uit. Ik zie hoe hard die vriendin erdoor geraakt is. Ik zie dezelfde pijn bij haar als de pijn die ik had. Door haar verdriet, komt mijn verdriet terug naar boven. De herinneringen aan de dagen na de dood van mijn papa komen weer bovendrijven.

Ik probeer haar zo goed mogelijk te helpen en te steunen. Hoe moeilijk ik het ook vind. Ik weet hoe het voelt en net daarom vind ik het zo verschrikkelijk moeilijk om de juiste woorden te vinden. Want ik weet dat er geen juiste woorden zijn. Enkel foute woorden, woorden die kwetsen en pijn doen. Dat zijn de woorden die ik wil vermijden. Maar wat zijn die woorden dan net? Zijn dat dezelfde woorden als bij mij? Of zijn dat andere? Geen idee. Ik doe wat ik denk dat ik moet doen. En hopelijk is dat goed.

 

En dan nog een andere oorzaak. Mijn nieuwe ‘stagepartner’, ook een Sara (zonder ‘h’ weliswaar) raakte mij gisteren met haar verhaal. Ze is haar papa ook verloren aan kanker. Toen ze nog maar 12 jaar was… We hebben er zeker een half uur over gesproken. Wel gek om zoiets pas na 3 jaar met elkaar in de klas te zitten, te ontdekken. Zij wist het natuurlijk al die tijd al van mijn papa, maar ik niet van de hare. Dus de Sara(h)’s hebben weer iets met elkaar gemeen. Spijtig genoeg.

 

De dood is overal. Elke dag. En toch komt hij soms weer heel dicht naast je lopen, op jouw pad. En eventjes vriendelijk goeiedag knikken, zorgt er niet voor dat hij ergens anders gaat lopen. Enkel aanvaarden dat hij daar loopt, zorgt ervoor dat je weer met een gerust geweten en hart verder kan.

Dus bij deze probeer ik dat weer maar eens.

 

Stage, stage, stage en nog dan ook nog eens oorlog

Standaard

Fjoew. Mijn stage zit er alweer op. Niet dat het niet leuk was hoor. Integendeel! Ik vond het een geweldig leuke stage.

Ik zie mijzelf wel lesgeven in het buitengewoon onderwijs. Het was dan ook een buiten gewone leuke school met heel leuke en lieve juffen en meesters. Het gaat er daar allemaal veel rustiger en gemoedelijker aan toe dan op een ‘gewone’ school. Maar op zich zijn 2 weekjes natuurlijk te kort om te beslissen of dit echt is wat ik later wil doen.

Ik zie mijzelf trouwens nog niet echt iets doen volgend jaar. Want, HELP, binnen minder dan een half jaar ben ik afgestudeerd! Normaal gezien toch 🙂 Ik heb echt nog geen flauw idee wat ik wil doen. Lesgeven? Verder studeren? Wat dan? Relaxen? Reizen? Mijzelf vervelen? GEEN IDEE! Maar ach, ik heb nog tijd! Ik laat alles gewoon op mij afkomen en maak mij nog niet (teveel) druk over volgend schooljaar.

Daar heb ik trouwens ook niet echt de tijd voor. Mijn hogeschool steekt daar telkens een stokje voor. Rust? Nee hoor! Dat woord kennen ze bij ons niet. Vrijdag was de laatste dag van mijn stage in mijn buitengewone school. En vandaag stond ik alweer in een nieuwe school voor de volgende stage!

Een nieuwe school met nieuwe kinderen, nieuwe juffen (voorlopig geen meesters gezien) en nieuwe gewoontes. Maar het komt wel goed! De school waar ik nu sta is trouwens de school waar ik ook mijn eindstage doe. Dus hier zal ik in totaal 8 weken doorbrengen. Dat is al wat anders als 2 weekjes! Ik ben benieuwd!

En waar ik nog meer benieuwd naar ben is naar mijn project. Mijn juffen (ja, het zijn er 2 aangezien ze een duobaan doen) hebben zelf een thema gekozen. En het is geworden…. tatatadaa: WOI ! Joepie.

 

PS: ik haat de oorlog. Ik interesseer er mij voor geen meter in. Achja, misschien komt er nog wel verandering in na mijn stage.

Ssssstttt-age

Standaard

En het is weer zover, morgen begint er alweer een nieuwe stage. Deze keer is het onze ‘keuzestage’ dat wil zeggen dat we zelf mochten kiezen in wat voor school we zouden staan. We mochten echt eender wat kiezen, maar natuurlijk kreeg niet iedereen zomaar zijn keuze. De school in kwestie moet natuurlijk stagiaires willen.

Ik koos voor buitengewoon onderwijs, type 2. En ik kreeg zo’n school. En nu start ik daar morgen met lesgeven. Of toch ongeveer. Morgen moet ik nog maar 100 minuten een les ‘muvo’ geven. Muvo-lessen zijn altijd mijn favoriete lessen! Toch als ik niet zelf moet zingen 😀

Naar de les van morgen kijk ik wel uit. Naar de volgende dagen niet echt. Ik weet helemaal niet waaraan ik mij moet verwachten, ik heb mijn klasje nog maar 2 keer gezien. Daardoor wist ik het niveau van de leerlingen niet goed en kon ik niet inschatten hoe moeilijk ik mijn lessen mocht maken. Dus, om mijn uitleg samen te vatten: wie weet zegt mijn juf straks: maak alles maar opnieuw want het is veel te moeilijk! En dan ga ik wenen denk ik. Maarja, het zal wel goed komen zeker?

 

Om eventjes tot rust te komen (want ja, ik ben een echte stresskip!) deel ik een mooie quote met jullie. Eentje van mijn spirituele kalender Happinez!. Dat was mijn kadootje aan mijzelf voor het nieuwe jaar. Zo kan ik 365 ochtenden genieten van de mooie woorden. En zo

happinez-scheurkalender-2014

Wie naar buiten kijkt droomt.
Wie naar binnen kijkt ontwaakt.

-Carl Gustav Jung-

Vrolijke blogberichten aub!

Standaard

Wauw, mijn blog verjaart vandaag!

c6da63a50d70264308ab03cc7f17aa23

Al 2 jaar seg, het gaat vooruit! Ik kan trots zeggen dat ik op die 2 jaar tijd veel vooruitgang heb geboekt. Ik ben sterker geworden. Minder vatbaar voor emotionele huilbuien. Minder vatbaar voor dat dagenlange  downgevoel. En minder vatbaar voor het gevoel dat heel de wereld tegen mij is.

Ik vecht nog wel steeds tegen de harde wereld. Maar ik begin meer en meer te beseffen dat ik het gevecht ooit wel eens kan winnen. Ik weet dat ik het onrecht nooit zal kunnen laten verdwijnen uit de wereld. Ik weet dat er altijd mensen zullen blijven sterven, ook mensen die ik graag zie. En ik weet dat ik nooit blij zal worden om het feit dat mijn papa dood is. Maar ik weet ook dat ik er ooit wel vrede zal mee kunnen nemen. Dat ik ooit weer helemaal gelukkig zal worden. En dat ik samen met mijn vrienden en familie tegen de harde wereld opkan.

En daarom ben ik na 2 jaar, nog steeds heel erg blij met mijn blognaam. Ik heb er toen niet zo lang stil bij gestaan, maar het was wel een goede keuze, achteraf gezien. En dat heb ik te danken aan een hele lieve vriendin die deze woorden aan mij schreef: “samen vechten we tegen deze harde wereld, samen.

 

Ik heb net nog eens mijn aller eerste blogbericht gelezen. (https://samentegendehardewereld.wordpress.com/2012/01/04/what-the-hell-am-i-doing-here/) Ik was duidelijk compleet verloren. En dat gevoel begin ik steeds meer achter mij te laten. Mede dankzij mijn blog en mijn volgers. Dus, bedankt blogje en volgertjes!

2 jaar lang heb ik al gestreden tegen de harde wereld. Samen met jullie. En dat leverde van alles op. 2 jaar vol triestige berichten en hier en daar een paar vrolijke berichten. Maar daar wil ik beetje bij beetje verandering in brengen.

Op naar nog weer een nieuw blogjaar, vol met vrolijke berichten!

 

Het nieuwe jaar is weer daar…

Standaard

En het is alweer zover. 2013 is helemaal voorbij. Ik durf te zeggen dat ik ervan genoten heb. Zeker en vast niet elke dag of elke minuut. Maar er zijn vele mooie momenten geweest. Momenten die ik kon delen met mijn mama en broers of met mijn vriendinnen. Momenten van geluk of momenten van verdriet. En het delen van mooie momenten, daar doen we het toch allemaal voor, niet?

vuurwerk2

Ik ben blij met de dingen die ik bereikt heb in 2013. Al zijn het er niet veel, ze zijn de moeite waard.

  • ik heb 51-ongewassen varkentjes gewassen en met jullie gedeeld
  • ik ben voor mijn 2e jaar geslaagd en ben nu goed op weg om af te studeren als juf
  • ik heb mijn hobby volgehouden: ik ga nog steeds naar het conservatorium en doe daar nu toneel en verbale vorming
  • ik ben verdikt! ik weeg al 51,5 kg! (maar nu is het wel genoeg 😉 )
  • ik kan normaal functioneren op de 15e, die ene dag per maand waarop mijn papa x-aantal jaar en maanden dood is
  • ik kan denken aan mijn papa zonder buikpijn te krijgen of zonder in een extreme huilbui te belanden
  • ik kan schrijven over mijn papa met een glimlach op mijn gezicht
  • ik kan zeggen dat ik vorderingen maak in mijn rouwproces en dat dat goed is
  • ik kan zeggen dat ik klaar ben om verder te gaan en om nog meer te genieten van het leven

 

Mijn leven draait nog steeds heel hard rond de dood van mijn papa en dat wil ik in 2014 veranderen. Ik wil mijn papa helemaal niet vergeten, in tegendeel. Maar ik moet het meer leren loslaten. Meer genieten van vandaag en minder piekeren of treuren om het verleden.

img-thing

Al kan ik zeggen dat ik gisterenavond/nacht weer een heel moeilijk moment heb gehad. Na de drukte van de feestdagen kwam het grote gemis weer bovendrijven en ja, ik was er weer bijna in verdronken. En ja, nu gaat het alweer wat beter. Want ja, ik moet meer genieten van vandaag. (hoewel RZL leren nu niet echt iets is om van te genieten, maar kom 😉 )

 

Bij een nieuw jaar horen nieuwe voornemens. Dit jaar doe ik geen project ofzoiets. Ik ga gewoon verder bloggen over wat ik denk, voel, meemaak en maak. En ik begin met het neerschrijven van mijn goede voornemens. Hou je schrap, hier komen ze!

  • minder chips eten
  • sporten (cliché – o – cliché)
  • veel minder zagen
  • dankbaarder zijn voor al wat ik heb
  • afstuderen omdat ik het wil en niet omdat iedereen dat van mij verwacht
  • te weten komen wat ik wil me de rest van mijn leven
  • bunjispringen (en eens opzoeken hoe je dat woord schrijft)
  • mijn 1e kus ‘uitvoeren’
  • iets aan mijn onnodige stress-aanvallen doen
  • tegen vreemden praten
  • mijzelf meer durven verdedigen
  • meer geloven in anderen en vooral in mijzelf
  • vertrouwen hebben
  • geduldiger worden
  • minder perfectionistisch worden
  • de dingen meer op mij af laten komen
  • vandaag leven en genieten
  • de dood van mijn papa weer een beetje meer verwerken, op eender welke manier, zolang het maar goed voelt