De dood wandelt weer eens met me mee

Standaard

Het verdriet komt me weer langs verschillende kanten besluipen. Heel zachtjes en traag kruipt het op mij en in mij. De tranen stapelen zich op. Ze dreigen alweer de rand van mijn emmertje te bereiken. Maar ik probeer ze er schepje per schepje uit te halen, zodat ik niet overspoeld wordt door de tranen.

Even wat meer duidelijkheid voor de geïnteresseerden.

Een vriendin van mij heeft een paar dagen geleden haar peter verloren. Heel plots door een auto-ongeluk. Ik ken de man helemaal niet, maar dat maakt mij niets uit. Ik zie hoe hard die vriendin erdoor geraakt is. Ik zie dezelfde pijn bij haar als de pijn die ik had. Door haar verdriet, komt mijn verdriet terug naar boven. De herinneringen aan de dagen na de dood van mijn papa komen weer bovendrijven.

Ik probeer haar zo goed mogelijk te helpen en te steunen. Hoe moeilijk ik het ook vind. Ik weet hoe het voelt en net daarom vind ik het zo verschrikkelijk moeilijk om de juiste woorden te vinden. Want ik weet dat er geen juiste woorden zijn. Enkel foute woorden, woorden die kwetsen en pijn doen. Dat zijn de woorden die ik wil vermijden. Maar wat zijn die woorden dan net? Zijn dat dezelfde woorden als bij mij? Of zijn dat andere? Geen idee. Ik doe wat ik denk dat ik moet doen. En hopelijk is dat goed.

 

En dan nog een andere oorzaak. Mijn nieuwe ‘stagepartner’, ook een Sara (zonder ‘h’ weliswaar) raakte mij gisteren met haar verhaal. Ze is haar papa ook verloren aan kanker. Toen ze nog maar 12 jaar was… We hebben er zeker een half uur over gesproken. Wel gek om zoiets pas na 3 jaar met elkaar in de klas te zitten, te ontdekken. Zij wist het natuurlijk al die tijd al van mijn papa, maar ik niet van de hare. Dus de Sara(h)’s hebben weer iets met elkaar gemeen. Spijtig genoeg.

 

De dood is overal. Elke dag. En toch komt hij soms weer heel dicht naast je lopen, op jouw pad. En eventjes vriendelijk goeiedag knikken, zorgt er niet voor dat hij ergens anders gaat lopen. Enkel aanvaarden dat hij daar loopt, zorgt ervoor dat je weer met een gerust geweten en hart verder kan.

Dus bij deze probeer ik dat weer maar eens.

 

Advertenties

Eén reactie »

  1. “De dood is overal. Elke dag. En toch komt hij soms weer heel dicht naast je lopen, op jouw pad. En eventjes vriendelijk goeiedag knikken, zorgt er niet voor dat hij ergens anders gaat lopen. Enkel aanvaarden dat hij daar loopt, zorgt ervoor dat je weer met een gerust geweten en hart verder kan.” Wat mooi verwoord zeg!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s