Maandelijks archief: maart 2014

Waar stage doen al niet goed voor is!

Standaard

Hallo daar! Wat leuk om hier terug te zijn! Ik heb mijn blogje veel te lang in de steek gelaten. En mijn enkele trouwe lezers ook. I’m so sorry! Maar ach, jullie zullen al wel weten waarom jullie zo lang niets van mij hebben gehoord. Inderdaad: stage!

En het was een geslaagde stage! Een super super geslaagde stage. De allerleukste stage! En dat meen ik echt. Ik had voor het eerst een brave, leuke, lieve, enthousiaste, hardwerkende, geweldige klas. En dat voor een vijfde leerjaar, ik had het niet verwacht.

Ervoor had ik al elke keer een moeilijke klas of een klas waarin er enkele leerlingen de sfeer helemaal konden verpesten. En nu… Wat een droomklas. Dankzij deze klas weet ik helemaal zeker dat ik juf wil worden. Het was een plezier om aan hen les te geven. Het was een plezier om leuke activiteiten voor te bereiden omdat ik wist dat ze er dankbaar voor gingen zijn.

Ook mijn projectweek over WO I was super! Aanvankelijk dacht ik dat het saai en zwaar en moeilijk ging zijn. Maar ik heb er iets leuks van kunnen maken. De leerlingen hebben super veel mogen doen en zelf mogen ontdekken. De kinderen vonden het geweldig en ook geweldig leerrijk. En mijn twee mentoren (juffen) waren ook meer dan tevreden. Dus conclusie: ik ben ook meer dan tevreden!

Op naar de laatste stage: 5 weken in het derde leerjaar! Ik ben benieuwd! Ik kijk er al naar uit 😀 Het is in dezelfde school als mijn stage die net is afgelopen. Dat maakt het nog extra leuk.

 

Ik voelde mij echt helemaal thuis in de klas. Ik vertrouwde de leerlingen en zij vertrouwden mij. Ik heb hen zelfs verteld over mijn papa. Niet zomaar natuurlijk. Tijdens een les taal ging het over gevoelens en herinneringen die aan muziek vast hangen. Ik heb toen ‘Veel te mooie dag’ van Yevgueni laten horen, een liedje dat we op de begrafenis van mijn papa hebben gespeeld. De kinderen waren muisstil en gaapten mij allemaal aan. Nadien durfden ze ook allemaal vertellen over hun overleden overgrootoma, opa, buurman, …  Tijdens een speeltijd kwamen er nog enkele meisjes vragen aan wat mijn papa gestorven was: “Toch niet van ouderdom want jij bent nog jong dus jouw papa was dan ook nog niet zo oud hé?”.

En dat was nog niet alles. Tijdens de lessen godsdienst ging het over rouw en verlies. Ik sprak vanzelf weer over hoe ik met de dood van mijn papa ben omgegaan. Het is nu ook weer niet zo dat ik heel veel heb zitten vertellen. Gewoon enkele kleine dingen. Ik heb hen ook niet verteld dat ik kapot was van verdriet, dat ik het vaak niet meer zag zitten, dat ik nachten lang heb zitten wenen in mijn bed enzoverder. Dat zou een beetje te zwaar en te veel zijn voor de kinderen.

Ik zag wel dat ze het fijn vonden dat ik zo’n persoonlijke dingen vertelde. Eén van mijn juffen apprecieerde het ook enorm dat ik dat durfde. Ik moet zeggen dat ik wel verschoten ben van mijzelf dat ik het heb aangedurfd. Ik heb al vaak gedacht tijdens een stage: nu zou ik kunnen vertellen over mijn papa. Maar ik had het nog nooit echt gedaan. Blijkbaar sta ik weer een stapje verder. Stage doen is voor alles goed!

 

See you later alligator!

 

PS: voor de geïnteresseerden: ik en de coole leerlingen van het 5e leerjaar hebben een mooie blog gemaakt over ons project ‘Nooit meer oorlog’: http://nooitmeeroorlog5.blogspot.be/