Maandelijks archief: april 2014

Overval

Standaard

Verdriet. Het overvalt je. Als een dief in de nacht. Sluipend, langzaam, steeds verder in je huis En plots schrik je wakker en hoor je het lawaai. Je jaagt de dief weg door zelf lawaai te maken. Of je laat de dief verdergaan en wacht tot hij alles heeft meegenomen.

Zo gaat het dus ook met verdriet. Ofwel verjaag je het. Ofwel laat je het bezit over jou nemen. Wat het verdriet bij mij heeft gedaan weet ik niet goed. Volgens mij is het verdriet nog steeds aanwezig. Wat stiller en rustiger dan voorheen. Maar het is er nog steeds. Ergens in een achterkamertje waarvan het deurtje af en toe eens open gaat.

Je raadt het al. Gisteren ging dat deurtje weer eens open.

 

’s Nachts droomde ik over mijn papa. We hadden een bier ontworpen, speciaal ter nagedachtenis van hem. Hoe het juist in elkaar zat weet ik niet meer. En mijn peter kwam er ook in voor. Hij was blij dat we hem, de nacht dat mijn papa stierf, hadden verwittigd. Hij had dan wel heel ver moeten rijden, maar hij had het ervoor over. Hij was tevreden. Spijtig genoeg is het in het echte leven niet zo gegaan, we hadden hem niet verwittigd. Of hij daar boos om is, weet ik niet.

 

Overdag zag ik een bericht op facebook verschijnen van een meisje dat ik ken van op speelplein. ‘Verloor een geliefde: vader’. Slik. Ik plaatste ook zo’n bericht toen mijn papa net gestorven was. Ik ken het meisje niet super super goed maar we kwamen vorige zomer wel goed overeen, we zaten heel vaak bij elkaar. Ze studeert ook voor leerkracht lager onderwijs. En nu heeft ze dus ook geen papa meer. Ik heb even met haar gesproken via facebook. Door zo’n gesprek komen de akelige herinneringen automatisch weer naar boven. Door te lezen hoe zij zich voelt, komen mijn gevoelens van toen weer terug. Dan voel ik mij weer even zenuwachtig en bang. Door dit nu te schrijven, voel ik het weer.

Heel gek. Heel vies. Heel stom en helemaal niet leuk. Maar niks aan te doen. Ik wou dat ik dat meisje kon helpen. Echt kon helpen. En ik weet dat dat niet mogelijk is. En dat doet mijn bijna nog meer pijn. Want ik weet hoe het voelt en ik wil niet dat iemand hetzelfde voelt. Niemand zou dat verdriet mogen voelen. En toch zijn er elke dag honderden of duizenden mensen die zo’n slecht nieuws te horen krijgen. Mensen die in elkaar zakken van hartverscheurende pijn of mensen die blijven staren naar dezelfde plek van ongeloof. Mensen die niet weten wat te doen of mensen die niet stil kunnen zitten. Mensen die hun geliefde verliezen en nooit of nooit meer terug kunnen zien. Mensen waarvan hun leven voor goed veranderd. Mensen die nog miljoenen keer zullen wensen dat dit nooit gebeurd was. Mensen die zich uiteindelijk zullen moeten neerleggen bij het verdriet. Willen of niet. Dood is dood.

 

En de zon, die blijft maar schijnen. Zoals Yevgueni  het ook zo mooi zingt.

 

Trouwens nog een vrolijk Pasen gewenst.

 

Trouwens nog een kort verhaaltje: mijn tantes hebben mij daarnet op het Paas’feest’ teleurgesteld. Ze moeien zich zo met mijn keuze om al dan niet verder te studeren. Volgens hen MOET ik de job aannemen in mijn stageschool. Terwijl ik niet eens een job aangeboden heb gekregen… Verder studeren gewoon om iets te doen te hebben, is dom. Terwijl ik niet eens zomaar wil verder studeren. Buiten gewoon onderwijs lijkt mij echt wel leuk om te doen. Dat begrijpen ze precies niet. Werken is de boodschap volgens hen.

Achja, mijn leuke familie zal mij nooit begrijpen.

Advertenties

Wat ik wil?

Standaard

Wat ik wil… Dat weet ik nog niet. Nee, nog altijd niet.

Wil je volgend jaar gaan werken? Misschien.

Wil je nog iets bij studeren? Misschien.

Wat dan? Geen idee.

 

Twijfel, twijfel, twijfelbeest. Dat ben ik. En dat weet ik. Meer weet ik niet.

Nog ongeveer 3 maand en ik ben afgestudeerd. Help!

Elke week krijg ik wel van iemand de vraag ‘en wat ga je volgend jaar doen?’ en elke week moet ik antwoorden dat ik het nog niet weet.

 

En eigenlijk, diep in mijn hart, weet ik het wel. Ik wil rust. Lange rust. Misschien wel een jaar. Een jaar lang bekomen van alles. Bekomen van de dood van mijn papa, want soms heb ik het gevoel dat ik dat nog steeds niet heb kunnen doen.

Maar even later bedenk ik mij dan weer: ik verveel mij altijd zo snel! Als ik een week niets te doen heb, (wat de laatste 2 jaar en half enkel in de grote vakantie gebeurde) verveel ik me. Dan weet ik niets meer te doen. Dan ga ik 12 boeken halen in de bib en kan ik niet te beslissen in welk boek ik ga beginnen waardoor ik niet begin. Dan ga ik dingen knutselen waarmee ik niets ben. Dan ga ik chatten met vriendinnen en vraag ik om af te spreken waarna iedereen ‘jammer, ik heb geen tijd’. Dan ga ik kasten opruimen die ik nooit gebruik om ze daarna nog steeds nooit te gebruiken. Dan ga ik rondneuzen op blogs naar leuke ideeën en doe ik er niets mee. Dan ga ik zagen dat ik me verveel. Dan ga ik wensen dat het alweer school is.

Dusja, wat moet ik dan doen? Een jaar lang niksen is niks voor mij vrees ik. (leuke woordspeling sèg)

Nog een jaartje bij studeren, dat zie ik wel zitten. Maar een nieuwe ‘klas’ dat zie ik dan weer niet zitten. Mensen die mij niet kennen, die mijn verhaal niet kennen, vind ik eng. De mensen waar ik nu mee om ga, kennen mijn situatie. Die mensen weten dat ze niet moeten vragen ‘gaat je papa niet mee op vakantie?’ of ‘kijkt jouw papa ook altijd naar de voetbal?’.

Meteen gaan werken? Dat weet ik niet of ik dat zie zitten. Het zal zwaar zijn, ongelooflijk zwaar. 10 keer zo vermoeiend dan de vermoeidheid die ik nu al ervaar tijdens stages. 20 keer zo vermoeiend dan ik mij kan inbeelden. En dan moet ik nog werk vinden!

Ach, ik stel mijzelf steeds gerust door het feit dat ik nog tijd heb. Maar ik stel mijzelf nu al meer dan een jaar gerust. Ik moet nu echt wel gaan beslissen. Dubbele help!!