Maandelijks archief: juli 2014

De lange weg

Standaard

Gisterenavond kon ik niet slapen, ik voelde de drang om mijn schriftje te herlezen. Het schriftje waarin ik veel heb geschreven het eerste jaar nadat mijn papa was gestorven. De eerste maanden schreef ik minstens elke week een stukje. Nu nog zelden of nooit.

Wanneer ik alles herlas merkte ik dat er veel is veranderd. Niet de dingen om me heen. Maar de dingen in mij. Mijn gevoel, mijn gedachten en mijn verwachtingen. De dingen die ik toen voelde waren zo zwaar en triest. Wanneer ik nu eens een mindere dag of zelfs een slechte dag heb, is dat in niets te vergelijken met hoe ik mij toen voelde. Ik had het zo moeilijk en ik was zo verdrietig. Er staat haast nergens een positief woord in mijn schriftje. Alles was zwart en doods. Ik voelde mij zelfs bijna doods.

Het herlezen van mijn woorden raakte mij, ik was bijna vergeten dat ik mij zo gevoeld heb. Ik denk dat ik die periode naar een achterhoekje in mijn hoofd heb geduwd. Het is te pijnlijk om er vaak aan terug te denken. Er voor even aan terugdenken was wel goed. Even mijn tranen de vrije loop laten en even weer die pijn ervaren, deed mij beseffen welke weg ik heb afgelegd.

Als ik nu terugkijk op die eerste maanden, op dat eerste jaar, ben ik zo blij dat ik daar doorheen ben geraakt. Ik heb het overleefd en ik ben verder kunnen gaan met mijn leven. Het was alles behalve makkelijk en ik ben meer gevallen dan ik ben opgestaan – voor zover dat mogelijk is. Maar ik sta nu weer op mijn beide voeten recht. Niet altijd even stevig en niet rotsvast in de grond, maar ik sta. En ik ben trots op waar ik sta.

Ik kan soms met een glimlach aan mijn papa terugdenken. Ik kan een foto van hem bekijken zonder die stekende pijn te voelen en zonder dat rare gevoel in mijn buik te ervaren. Ik kan dingen doen zonder elke seconde aan hem te denken. Ik kan naar liedjes luisteren die hij zo graag hoorde zonder te wenen.

 

Een keertje stoefen over mijzelf kan geen kwaad zeker? Want dan wil ik even zeggen dat ik toch wel een beetje trots ben op mijzelf. Op de weg die ik heb afgelegd. Ik heb het niet in mijn eentje gedaan, mijn vriendinnen hebben mij geholpen en mijn familie misschien onbewust ook wel een beetje. Maar toch dank ik het meeste aan mijzelf, aan mijn doorzettingsvermogen.

Laten we daarop klinken!

 

Advertenties