Maandelijks archief: augustus 2014

Juf Sarah

Standaard

Yes, yes, yes! Het is echt zover nu! Ik mag voor een heel jaar aan de slag in het 2de leerjaar! Halftijds, net zoals ik wou! Mijn geluk kan bijna niet op! Het is in een klein dorpsschooltje helemaal niet ver van mij, dus beter kan niet.

Deze ochtend had ik nog geen idee of ik ooit werk ging vinden en nu is het zover. Ik heb mij gisteren en eergisteren dan ook nog eens flink bezig gehouden met solliciteren. 79 mails heb ik toen gestuurd om precies te zijn. En het heeft dus zijn vruchten afgeworpen. 🙂

Mijn collega juf lijkt me heel erg sympathiek en vriendelijk. Ze wou nu plots halftijds werken omdat haar vader net voor de zomer overleden is en ze heeft het er erg moeilijk mee. Ik kan haar geen ongelijk geven, ik weet hoe het voelt.

Het lijkt bijna een beetje voorbestemd dat ik dit schooltje terecht kom. De naam van het schooltje heeft een soort van dubbele betekenis voor mij die te maken heeft met mijn papa. Dus dat maakt het nog extra speciaal. En dat de juf haar vader ook is verloren, schept alweer meteen een band.

Ik kijk er echt héél erg hard naar uit. Nog twee weekjes en ik mag al voor mijn klasje staan. Het is echt super spannend en ik moet nog héél veel regelen (denk ik toch). Maar ik ben er zeker van:

491f68a1468f78e10644b2a2a1095046

Mondje dicht

Standaard

En ja hoor, het is weer zo ver. Het is alweer een 15de. Vandaag is het alweer 2 jaar 10 maand geleden dat mijn papa zijn laatste adem uitblies. Bijna 3 jaar. Het gekke is dat ik al een maand of twee zeg dat het bijna 3 jaar geleden is, terwijl het eigenlijk vanaf nu pas ‘bijna 3 jaar geleden’ valt te benoemen. Of bestaan daar niet echt regels voor? Waarschijnlijk niet… Naar mijn gevoel is het de ene dag al bijna 3 jaar geleden en de andere dag nog maar een week of weer een andere dag al 10 jaar.

Ik voel me al de hele dag raar. Slechtgezind volgens mijn mama. Triestig volgens mij. Maar dat zeg ik haar natuurlijk niet. Nog steeds niet. Na 2 jaar en 10 maanden kan ik nog steeds niet met haar over mijn gevoelens praten. Ik had toen nooit kunnen bedenken dat ik er zo lang niet over zou kunnen spreken. De laatste tijd spreek of vertel ik zelfs tegen niemand meer over mijn papa.

Soms heb ik de behoefte niet, maar soms ook wel. En als er dan iemand in de buurt is die ik vertrouw, durf ik er nog niet over te beginnen. In het begin kon ik er beter over praten, nu begin ik het precies te verleren. Als ik het mij goed herinner is het laatste gesprek dat ik over mijn papa heb gehad geleden van tijdens mijn stage in maart. Toen moest ik lesgeven over verdriet en rouw en vertelde ik de kinderen dat mijn papa overleden was. (Of moet ik ‘is’ schrijven?) Een echt gesprek valt dat eigenlijk niet echt te noemen want ik was meer aan het woord dan hen, maar toch schepte het een vertrouwensband.

Vertellen of praten over de dood van mijn papa doet deugt, dat weet ik en dat merkte ik steeds wanneer ik het deed. Maar de moment is er niet altijd. Wanneer ik over hem wil vertellen, voelt het nog altijd aan alsof ik de sfeer wil verpesten en dat is natuurlijk niet mijn bedoeling.

Nu ik er zo over schrijf, voel ik dat het nog eens nodig is om mijn hart te luchten. Maar ja, bij wie kan en wil ik terecht?

 

Kom op, niet zo zielig zijn Sarah! In plaats van hier te zitten zeuren zou ik beter wat genieten van de laatste weken vakantie. Maar het lukt niet… Binnen 5 dagen verjaart/verjaarde mijn papa alweer. 52 zou hij worden. Zou. Zo jammer dat ik ‘zou’ moet schrijven…

Laat ik mijn papa maar wat terugkomen in mijn herinneringen, dat kan mij misschien helpen. Want ik las net nog een mooie quote.

Herinnering is een soort van ontmoeting.

 

xxxxxx voor mijn liefste papa

 

Papa was al dood

Standaard

Ik vraag me vaak af vanaf wanneer je kan zeggen dat het lang geleden is. Vanaf wanneer is het lang geleden dat iemand dierbaar is overleden? Een jaar, twee jaar, 3 jaar, 5 jaar, 10 jaar, 20 jaar?

Naar mijn gevoel is het vanaf nu. Het is bijna 3 jaar geleden dat mijn papa stierf. Klinkt wel eng als ik het zo schrijf, maar het is zo. En in die drie jaar tijd is er van alles veranderd en toch ook nog hetzelfde gebleven. Maar wat ik eigenlijk wil vertellen is het volgende.

Het is volgens mij lang geleden als volgende zin wordt uitgesproken: “Papa was al dood.” Mijn mama doet zulke uitspraken tegenwoordig vaker en vaker. Wanneer we spreken over een tijdje geleden, dan begint ze na te denken: leefde papa nog of niet. Dit is blijkbaar haar nieuwe referentie. Als hij al niet meer leefde, dan is het al een tijdje geleden.

Maar het stoort mij, de manier waarop ze het zegt. Er zijn enkele varianten: “Papa leefde al niet meer.”, “Papa was toen al ziek.”, “Papa was er al niet meer.” en de pijnlijkste vind ik de papa-was-al-dood-variant. Die is zo hard en hakt meteen in mijn gevoelens in. Tsjaka.

Ik doe deze uitspraken nooit en ik denk ook niet op deze manier over vroeger of over een tijdje geleden na. Naar mijn gevoel is mijn papa nog steeds maar een weekje weg. Dan lijkt het dat ik nog bijna geen nieuwe dingen heb meegemaakt of heb opgebouwd, waardoor ik dus nog niet moet refereren naar ‘papa was toen al dood’ momenten.

Of ik ooit zo zal spreken over mijn papa weet ik niet. Ik zal het misschien wel eens denken, maar het zo hard benoemen denk ik niet dat ik kan. Te pijnlijk. Het uitspreken maakt het nog echter en stiekem wil ik dat nog steeds niet. Ik wil nog elke dag dat mijn papa weer leeft en bij ons is.En elke dag weet ik ook dat dat onmogelijk is.

Papa was en is al bijna 3 jaar dood.