Papa was al dood

Standaard

Ik vraag me vaak af vanaf wanneer je kan zeggen dat het lang geleden is. Vanaf wanneer is het lang geleden dat iemand dierbaar is overleden? Een jaar, twee jaar, 3 jaar, 5 jaar, 10 jaar, 20 jaar?

Naar mijn gevoel is het vanaf nu. Het is bijna 3 jaar geleden dat mijn papa stierf. Klinkt wel eng als ik het zo schrijf, maar het is zo. En in die drie jaar tijd is er van alles veranderd en toch ook nog hetzelfde gebleven. Maar wat ik eigenlijk wil vertellen is het volgende.

Het is volgens mij lang geleden als volgende zin wordt uitgesproken: “Papa was al dood.” Mijn mama doet zulke uitspraken tegenwoordig vaker en vaker. Wanneer we spreken over een tijdje geleden, dan begint ze na te denken: leefde papa nog of niet. Dit is blijkbaar haar nieuwe referentie. Als hij al niet meer leefde, dan is het al een tijdje geleden.

Maar het stoort mij, de manier waarop ze het zegt. Er zijn enkele varianten: “Papa leefde al niet meer.”, “Papa was toen al ziek.”, “Papa was er al niet meer.” en de pijnlijkste vind ik de papa-was-al-dood-variant. Die is zo hard en hakt meteen in mijn gevoelens in. Tsjaka.

Ik doe deze uitspraken nooit en ik denk ook niet op deze manier over vroeger of over een tijdje geleden na. Naar mijn gevoel is mijn papa nog steeds maar een weekje weg. Dan lijkt het dat ik nog bijna geen nieuwe dingen heb meegemaakt of heb opgebouwd, waardoor ik dus nog niet moet refereren naar ‘papa was toen al dood’ momenten.

Of ik ooit zo zal spreken over mijn papa weet ik niet. Ik zal het misschien wel eens denken, maar het zo hard benoemen denk ik niet dat ik kan. Te pijnlijk. Het uitspreken maakt het nog echter en stiekem wil ik dat nog steeds niet. Ik wil nog elke dag dat mijn papa weer leeft en bij ons is.En elke dag weet ik ook dat dat onmogelijk is.

Papa was en is al bijna 3 jaar dood.

Advertenties

»

  1. Ai, dat is moeilijk om te horen als je moeder dat zegt! Maar ik denk dat het voor je moeder ook een manier is om er mee om te gaan…. Doodgaan doe je ook niet in één keer… Dat is toch een soort proces. (zo heb ik het in ieder geval ervaren). Misschien was hij voor je moeder al stukje bij beetje aan het doodgaan tijdens zijn ziek zijn…
    3 jaar, klinkt al zo lang. Maar voelt ook als de dag van gisteren hè! Sterkte!

    • Inderdaad, beetje bij beetje sterven er meer en meer stukjes af van de persoon waarvan je gehouden hebt. Elke dag vergeet je dingen en herinneringen. Mijn mama heeft zo haar eigen manier om er mee om te gaan en soms botst die met hoe ik ermee omga. Maar daar valt niets aan te doen hé.
      Bedankt voor je reactie!

      • Lastig is het als je het idee hebt dat je dingen vergeet hè? Maar echt vergeten doe je hem nooit!
        Iedereen gaat er anders mee om.. Dat is soms moeilijk, zeker in jouw geval. Maar er is geen blauwdruk voor hoe het zou moeten zijn… Het zal vast nog wel vaker gaan botsen 🙂 maar het komt echt goed! Sterkte!

  2. Mijn zoontje van 4 dat doet dat ook. Blijkbaar onbewust. Zijn papa is gestorven toen hij anderhalf was, maar hij deelt zijn leven ook in in leeftijd. Mama, dat deed ik toen ik 3 was en nu ik 4 ben niet meer…

    Mooi dat je al kan zien dat jij en je moeder allebei anders met jullie verdriet omgaan. Dat scheelt een hoop pijn en frustratie. En tijd is inderdaad iets heel geks. Mijn man (en de papa van mijn zoontje) is nu ook bijna 3 jaar dood. En ik kan er ook nog maar niet aan wennen.
    Sterkte!

    • Raar hoe dat allemaal gaat hé…
      Iedereen heeft een andere manier van rouwen waardoor je soms begint te twijfelen of je wel goed bezig bent.
      De tijd is inderdaad ook heel vreemd en gek, soms lijkt het een dag geleden en soms al een eeuwigheid.

      Bedankt voor je reactie en jij ook nog heel veel sterkte gewenst!

  3. De tijd is iets raars en lijkt soms onmeetbaar. We wéten wel dat er al jaren voorbij gegaan zijn maar ons hart leeft nog in het verleden en zit vol herinneringen, daardoor lijkt alles nog zo dichtbij. Iemand moeten missen die je heel dierbaar was, went nooit. We nemen hen mee voor de rest van ons leven! En de manier waarop mensen hun verdriet uiten, is bij iedereen anders. Het is de kunst om mekaar dan wat los te laten, mijn man gaat op zijn eentje in de tuin werken en ik ga een fikse wandeling maken met een vriendin. Verdriet vertaalt zich bij de ene in een verhaal terwijl de andere verwoed alle onkruid in de tuin te lijf gaat 🙂

    Dikke knuffel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s