Mondje dicht

Standaard

En ja hoor, het is weer zo ver. Het is alweer een 15de. Vandaag is het alweer 2 jaar 10 maand geleden dat mijn papa zijn laatste adem uitblies. Bijna 3 jaar. Het gekke is dat ik al een maand of twee zeg dat het bijna 3 jaar geleden is, terwijl het eigenlijk vanaf nu pas ‘bijna 3 jaar geleden’ valt te benoemen. Of bestaan daar niet echt regels voor? Waarschijnlijk niet… Naar mijn gevoel is het de ene dag al bijna 3 jaar geleden en de andere dag nog maar een week of weer een andere dag al 10 jaar.

Ik voel me al de hele dag raar. Slechtgezind volgens mijn mama. Triestig volgens mij. Maar dat zeg ik haar natuurlijk niet. Nog steeds niet. Na 2 jaar en 10 maanden kan ik nog steeds niet met haar over mijn gevoelens praten. Ik had toen nooit kunnen bedenken dat ik er zo lang niet over zou kunnen spreken. De laatste tijd spreek of vertel ik zelfs tegen niemand meer over mijn papa.

Soms heb ik de behoefte niet, maar soms ook wel. En als er dan iemand in de buurt is die ik vertrouw, durf ik er nog niet over te beginnen. In het begin kon ik er beter over praten, nu begin ik het precies te verleren. Als ik het mij goed herinner is het laatste gesprek dat ik over mijn papa heb gehad geleden van tijdens mijn stage in maart. Toen moest ik lesgeven over verdriet en rouw en vertelde ik de kinderen dat mijn papa overleden was. (Of moet ik ‘is’ schrijven?) Een echt gesprek valt dat eigenlijk niet echt te noemen want ik was meer aan het woord dan hen, maar toch schepte het een vertrouwensband.

Vertellen of praten over de dood van mijn papa doet deugt, dat weet ik en dat merkte ik steeds wanneer ik het deed. Maar de moment is er niet altijd. Wanneer ik over hem wil vertellen, voelt het nog altijd aan alsof ik de sfeer wil verpesten en dat is natuurlijk niet mijn bedoeling.

Nu ik er zo over schrijf, voel ik dat het nog eens nodig is om mijn hart te luchten. Maar ja, bij wie kan en wil ik terecht?

 

Kom op, niet zo zielig zijn Sarah! In plaats van hier te zitten zeuren zou ik beter wat genieten van de laatste weken vakantie. Maar het lukt niet… Binnen 5 dagen verjaart/verjaarde mijn papa alweer. 52 zou hij worden. Zou. Zo jammer dat ik ‘zou’ moet schrijven…

Laat ik mijn papa maar wat terugkomen in mijn herinneringen, dat kan mij misschien helpen. Want ik las net nog een mooie quote.

Herinnering is een soort van ontmoeting.

 

xxxxxx voor mijn liefste papa

 

Advertenties

»

    • We hebben echt heel wat gemeen, dat is fijn om te ontdekken. Alhoewel ik het natuurlijk liever anders had gehad, dan moesten we het verdriet niet ondergaan.
      En ja, ik weet dat zielig zijn soms wel eens kan opluchten maar het voelt zo gek 🙂

      • Het klopt inderdaad dat het gek voelt. Ik voel me ook een zeur als ik verdriet heb, dan hoor ik mensen al zeggen “heeft ze nou weer verdriet, het is al een halfjaar geleden ga nou eens door met je leven”.

        We hebben inderdaad veel gemeen, ik had het natuurlijk ook liever anders gehad maar onze vaders die zorgen voor een band tussen ons 😉

        Ik vind het ontzettend fijn om mijn hart bij je te luchten, ik hoop dat jij dat ook zo ervaart!

      • Ik denk dat er niet veel mensen zijn die zo zullen denken, maar ik weet dat het zo kan aanvoelen.

        Ik vind het ook leuk om mijn ervaringen , gedachten en bekommernissen met jou te delen en te bespreken. Het is goed voor ons allebei denk ik 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s