Ben je trots papa?

Standaard

Hèhè, eindelijk nog eens even tijd om iets te schrijven. Hoewel, ik heb er wel vaker wat tijd voor, maar dan ben ik te moe om iets te doen. Of dan heb ik er gewoon geen behoefte aan. Nu heb ik het gevoel dat ik toch weer even wat moet schrijven.

Eerst en vooral zal ik jullie vertellen hoe het mij vergaat als werkende mens. Wel, juf zijn is plezant! Heel erg plezant. Eindelijk ben ik de baas over de kinderen en kan ik doen wat ik wil en kan ik lesgeven hoe ik wil. Of toch ongeveer. Natuurlijk moet ik alles afspreken met mijn collega (duo-partner).

Maar voorlopig loopt alles goed. Ook mijn leerlingen zijn braaf, of toch meestal. Op één klein (lees groot en woest) voorval na dan toch. Een meisje van mijn klas kreeg plots een woedeaanval en begon op alles en iedereen te slaan en stampen. Dingen stukmaken, stoelen omvergooien, dingen van de muur trekken, … Met twee blauwe benen als gevolg. Achja, dat hoort erbij zeker?! Maar ik geef toe, ik was er wel heel erg van geschrokken. Ik had er geen idee van dat een kind van nog geen 7 jaar zo woest kon zijn, laat staan dat het zoveel kracht heeft om zich telkens opnieuw los te rukken uit mijn armen. Laten we hopen dat dit soort dingen niet al te vaak gebeuren, hoewel dat meisje dat al enkele jaren heeft. Speciaal geval dus.

Voor de rest is het heel erg leuk hoor 😀 Ik voel mij er wel al een beetje thuis. En voorlopig is het nog niet té druk of vermoeiend. Ja, het is druk en vermoeiend, maar niet té. Ik ben heel veel bezig voor school, bijna constant. Maar ik doe het met plezier. Ik steek mijn tijd in van die onnozele dingen die eigenlijk niet echt nodig zijn. Maar dat zijn net de leuke dingen!

Nu ik echt voor de klas sta, begin ik er steeds meer van overtuigd te worden dat dit mijn droomjob is. De kinderen laten lachen, ze iets bijleren, ze laten nadenken over van alles, ze laten genieten, … Het is geweldig!

 

Wat net iets minder geweldig is, is het feit dat mijn papa dit allemaal niet meer kan meemaken. Ik had hem zo graag al mijn verhalen verteld. En ik ben er zeker van dat hij er zo graag naar het geluisterd. Hij zou trots zijn, dat weet ik en dat voel ik. Ik hoop steeds dat hij het weet, dat ik nu voor de klas sta. Dat ik echt juf ben geworden, zoals ik al van kleins af aan zei. Ik hoor mijzelf nog steeds zeggen op de begrafenis: “Ikzelf zal een goede juffrouw worden zodat je trots op mij kan zijn.”

Advertenties

»

  1. Hm, ik had ook erg vaak last van woede-aanvallen als ik zo jong was (wel thuis ipv op school waar ik een engeltje was, echt waar!). Vaak duidt het op het feit dat er toch iets meer mis is dan zomaar wat kwaad zijn. (In mijn geval bleek een vorm van licht autisme aan de oorzaak te liggen en me vaak heel erg onbegrepen te voelen…)

    En ik ben er van overtuigd dat jouw papa met volle trots naar je kijkt!

    • Het meisje heeft het emotioneel zwaar, hoogst waarschijnlijk zijn de woede aanvallen daar een gevolg van. Ze is ondertussen nog al eens erg boos geworden, maar deze keer wist ik al veel beter hoe ik haar moest aanpakken.

      En ik hoop het, Troy, dat hij trots is op mij. Ik hoop het echt.

  2. Lieve Sarah,
    je doet het goed, je bent een juf die met hart en ziel voor “haar” kindjes zorgt.
    Jouw papa IS trots op jou! Zeker weten.
    Knuf

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s