Derde keer, goeie keer

Standaard

Het is alweer voorbij, de gevreesde dag. De 15e oktober. De sterfdag van mijn papa. (Wat een afschuwelijk woord trouwens: sterfdag) Het was al de 3e editie dit jaar. 5 jaar, dat wordt pas een feesteditie!

Ik durf toch te zeggen dat het betert. ‘Derde keer, goeie keer’ zeggen ze. Wel, in dit geval klopt dat ook wel een beetje. Toen mijn papa een jaar overleden was, had ik het nog verschrikkelijk moeilijk. Na 2 jaar had ik het nog steeds heel erg moeilijk. En nu, na 3 jaar, heb ik het gewoon moeilijk. Moeilijk met momenten. En op zo’n dag als de 15e oktober, heb ik het moeilijk. Maar niet overdreven moeilijk.

Ja, ik heb traantjes gelaten. Maar geen emmers vol. Gewoon, ’s morgens en ’s avonds wat traantjes in mijn bed. En bijna traantjes voor de klas.

Maar dat was dan misschien mijn eigen ‘schuld’. Schuld is eigenlijk niet het juiste woord. Ik weet het juiste woord niet echt, dus ik vertel maar gewoon wat ik heb gedaan.

Ik had er al lang over zitten nadenken of ik mijn klasje zou vertellen wat voor speciale dag 15 oktober voor mij is. Ik twijfelde en twijfelde. Ik zou wel beslissen op de dag zelf, dacht ik steeds. En dat heb ik ook gedaan. ’s morgens wist ik het nog steeds niet, maar toen ik in mijn klaslokaal binnenstapte wist ik het. Ik voel me daar thuis, ik voel me daar op mijn gemak. Ik ging het hen vertellen.

Ik heb steeds een foto bij van mij en mijn papa (mijn lievelingsfoto, eentje uit mijn kindertijd). Deze legde ik klaar. Ik zocht een kort gebedje uit en zette het liedje van Bram Vermeulen – de Steen klaar. Ik was wel wat zenuwachtig, maar ik wist en voelde dat dit iets was wat ik moest doen. Niet alleen voor mijzelf, ook voor mijn papa. Om hem te laten weten dat hij zoveel voor mij betekende en nog steeds betekent. En ook om dat aan mijn klas te laten weten. Hou van je familie, van je ouders, van je broers en zussen. Zie ze graag, geniet van hen, lach met hen, huil met hen. Leef en doorleef. Maar zo heb ik het hen natuurlijk niet uitgelegd.

Ze kwamen, zoals elke ochtend, enthousiast binnen. Toen het helemaal stil was, vertelde ik dat het een bijzondere dag voor mij was. Er begonnen al kinderen te raden: “Krijgen we iets?”, “Krijg jij een kado?” of “Ben je jarig?” Ik antwoordde: “Het is niet mijn verjaardag, maar wel een soort verjaardag van iemand anders. Een soort verjaardag van iemand die heel veel voor mij betekent. Mijn papa is vandaag 3 jaar geleden gestorven. Dus het is vandaag zijn sterfdag en dat is een beetje zoals een verjaardag maar dan wel triestiger omdat die persoon er niet meer is om mee te vieren. Maar vandaag ga ik dus extra veel aan mijn papa denken.”  Toen heb ik de foto laten rondgaan en de muziek opgezet. We hebben ook de hele dag een kaarsje laten branden.

Hoe ik het hier nu allemaal neerschrijf, klinkt het heel serieus. Maar in werkelijkheid was het toch net iets anders. Niet alle kinderen wisten hoe ze zich moesten gedragen, wat op zich wel normaal is. Wanneer ik aan het woord was, waren ze wel aan het luisteren. Maar sommigen begrepen het precies toch niet helemaal. En toen ik de foto liet rondgaan waren er verschillende kinderen aan het giechelen. En zei er een meisje: “Maar juf, jij was daar blond en nu heb jij toch bruin haar?!”. Achja, wat had ik verwacht? Dat ze zouden zeggen: ‘Wauw, juf, wat een mooie foto, dat zag er een lieve papa uit.’ Er was wel nog een ander meisje dat wou weten of ik dan nog een kindje was toen mijn papa gestorven was. Mja, rekenen en logisch denken is nog niet hun sterkste punt 😉

Het tweede leerjaar is nog net wat te jong om zich in te leven in iemand anders zijn verdriet. Hun eigen verdriet kennen ze wel. Want er kwamen wel heel wat verhalen naar boven over overleden opa’s en oma’s of overgrootouders en zelfs over doodgeboren broertjes of zusjes. Ik vond het allemaal wat te zwaar worden, hoewel de meeste kinderen er luchtig over spraken.

Het was voldoende, voor mij en ook voor de klas. Dus ja, daar gingen we dan aan de slag: “Neem jullie rekenboeken maar.” En hop, dat was het einde van de herdenkingsmis voor mijn papa.

Daarna is er geen woord meer over gezegd, niet op school en niet thuis. Of toch, ik vroeg aan mijn mama of we naar de Pizza Hut konden gaan – ik vind dat toch zo lekker die pizza’s. En ze zei: “Oké, het is toch een beetje een speciale dag vandaag, hé.” Dat was het. Niet meer of niet minder.

En ik zou het nog bijna vergeten. Hetgeen dat mij bijna het meest heeft geraakt, was een berichtje van mijn tante (de zus van mijn mama). Ze stuurde dat haar dochter (mijn nicht dus) op bezinning was met school en dat ze plots in paniek naar huis had gebeld om te vragen of het niet vandaag nonkel Koen zijn sterfdag was… Mijn lieve nichtje had eraan gedacht. Ik krijg er weer tranen van in mijn ogen als ik eraan denk, hoe zij eraan dacht. Mijn nicht en mijn papa kwamen heel goed overeen. Toen hij zo ziek was aan het einde, kwam zij nog steeds mee op bezoek. Ze sprak nog tegen hem alsof alles terug in orde ging komen. Ik denk dat ze dat ook echt geloofde, net zoals ik dacht eigenlijk altijd bleef geloven. Maar ik vond het dus heel pakkend dat ze eraan gedacht had.

Zo, ik denk dat dat echt alles was. Mijn ‘verslag’ van de derde 15e oktober is klaar. Ik wou het echt graag opschrijven, anders zou ik het misschien vergeten. En een dag zoals die dag mag ik niet vergeten. Want ja, ik heb opnieuw weer belangrijke stappen gezet. En daarom ben ik wel een klein klein beetje fier op mijzelf. Als ik regelmatig een pluim aan mijn leerlingen geef, mag dat ook wel eens aan mijzelf hé. 🙂

Advertenties

»

  1. Lieve Sarah,

    op zo’n “jaardag” doet het toch steeds weer deugd als er over je papa verteld wordt, ook al moet je het zelf doen. En als er dan uit onverwachte hoek een reactie komt, doet dat dubbel deugd. (leve jouw nicht!)

    Liefs

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s