De dingen die hij mist.

Standaard

Zoveel. Zoveel. Er gebeurt zoveel en tegelijkertijd gebeurt er ook niets.

De tijd vliegt en kruipt. 3 jaar en wat meer dan een maand later, nog steeds. Maar de dood van mijn papa overheerst mijn leven niet langer. Ik leef door. Ik heb het al allemaal doorleeft. Ik ga vooruit, langzaam maar zeker.

Na 3 jaar moet ik met pijn in mijn hart ook vaststellen dat er al veel dingen zijn gebeurd waar mijn papa helemaal geen idee van had dat ze zouden gebeuren. Dat ik juf zou worden, dat stond vast. Mijn studies was ik dan ook al begonnen toen mijn papa zo ziek werd. Dat ik ze zou afmaken, daar was hij ook zeker van. En gelijk had hij dus. Nu ik aan de slag ben als juf, is zijn wens helemaal uitgekomen. Ik hoop nog steeds elke dag dat hij fier is op mij. Dat zal wel zeker?

Datgene waar mijn papa helemaal geen weet van had/heeft is mijn ‘toneelcarrière’. Het klink chique maar dat is het niet hoor. Het is maar een woord. En ja, woord, daar is het eigenlijk mee begonnen. Na mijn eerste stage, in mijn eerste jaar van mijn opleiding leraar lager onderwijs, zeiden ze me dat ik te weinig expressie had. Woord en dictie zou misschien wel iets voor mij zijn, zeiden ze. En die raad volgde ik dus op. Ik startte in het conservatorium en volgde verbale vorming en voordracht. Het jaar erna veranderde ik van voordracht naar toneel, wegens praktische redenen eigenlijk. De uren lagen me beter.

Nu, minder dan 3 jaar later, ben ik bezig aan een ‘echt’ toneelstuk. Ik speel mee in een stuk dat wordt geregisseerd door een tante van mij. Ze had mij vorig jaar zien spelen in ons kleinere toneelstuk op het conservatorium en dat vond ze blijkbaar wel goed. Ze had nog iemand nodig in haar nieuwe stuk en ja, zo kwam ik er terecht. Het is amateurtoneel, maar zelfs dat vind ik al een hoog niveau voor mij. Ik ben lang niet zo goed als de anderen, maar dat zal wel normaal zijn, aangezien zij al zoveel jaren ervaring hebben.

Afgelopen weekend was het, na 2 maand volop repeteren, de première. Heel erg spannend, hoewel ik niet super zenuwachtig was. Alles liep zoals gepland en ik vond het geweldig leuk! Nog 9 keer spelen en het zit erop.

Vrijdag was er niemand die ik kende, dat wou ik liever niet met de première. Zaterdag was mijn mama er, samen met haar zus, mijn nicht en mijn oma. Wat mijn tante zei raakte me. “Je papa zou u ook heel graag hebben zien spelen ze. Amai. Hij had het goed gevonden. Hij heeft meegekeken hoor vandaag, zeker weten.”

Mijn peter, de broer van mijn papa (en de man van de tante die het stuk regisseert)  zei dat hij mijn papa herkende in mijn bewegingen. Dat viel hem op toen ik daar stond blijkbaar. Ik vind het wel gek dat dat kan, maar ik vond het ook wel lief dat hij dat zei. “Ik herken heel hard onze Koen in uw bewegingen.”

Ik mis onze Koen. En ik mis vooral dat hij mist wat ik nu allemaal doe en realiseer.

Ik mis zijn sterke schouders en armen. Ik mis zijn ruwe handen, zijn warme stem en zijn stevige knuffels. Zijn flauwe mopjes en strenge woorden. Ik mis onze Koen, nonkel Koen, poessie; zoals mijn mama altijd zei, varken, … Ik mis mijn lieve papa.

Advertenties

»

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s