Maandelijks archief: januari 2015

2 – Nooit verloren voorwerpen

Standaard

Camera 360

“Ik heb nog een verrassing bij voor u. Kom maar eens kijken in mijn valies. Kwak kwak kwak.” En daar toverde mijn papa een badeendje tevoorschijn. 

Mijn papa ging heel vaak op hotel. Hij heeft een aantal jaar in Polen gewerkt en ook in Duitsland. Terwijl hij daar werkte, ging hij ook nog steeds regelmatig op hotel, zakenreizen enzo. Telkens hij op hotel ging, nam hij iets voor mij mee. Sowieso de zeepjes, shampoo en de tandenborstels. Maar in sommige hotels lagen er nog andere leuke spulletjes. Zo gebeurde het héél af en toe dat ze in een hotel een badeendje cadeau gaven. En wat was ik daar blij mee! Ik was zot van die gele beestjes.

De drie eendjes hierboven, heb ik dus van mijn papa gekregen, mede dankzij de hotels. Wanneer ik ernaar kijk, denk ik aan hem. Dan denk ik terug aan die gelukzalige momenten tijdens het in ontvangst nemen van mijn cadeautjes. En dan denk ik aan mijn lieve papa die mij steeds lieve cadeautjes gaf.

Zoektocht

Standaard

Ik ben bezig aan een zoektocht. Een zoektocht waar ik al 3 jaar en 3 maand aan bezig ben. Een zoektocht waarbij ik probeer te ontdekken hoe ik het best kan omgaan met de dood van mijn papa en hoe ik kan verder leven met hem in mijn gedachten.

Ik wandel al 3 jaar hand in hand met mijn blog op het pad der rouwende mensen. En die wandelingen doen mij telkens deugt. Telkens wanneer ik mijn gevoel kan neerschrijven, voel ik mij kalmer of soms juist wat verdrietiger, maar dat is dan een teken dat het er even uit moest.

Mijn blog staat mij bij in goede en slechte dagen, altijd volgt hij mijn gedachten en begrijpt hij mij. Hij aanvaardt mij zoals ik ben en ik moet geen blad voor de mond nemen. Ik schrijf alles op zonder na te denken en dat vindt hij oké. Wat ben ik daar blij mee!

Lees de rest van dit bericht

De dood is mijn leven

Standaard

Soms, heel soms, of eigenlijk wat vaker als heel soms, heb ik het gevoel als het allemaal nog maar pas gebeurd is. Dat mijn papa nog maar net gestorven is. Dat er nog geen 3 jaar voorbij is maar 3 uur. En dat ik zijn armen dan weer zo graag om mij heen wil voelen.

De laatste maand ben ik er weer veel meer mee bezig. De dood van mijn papa is haast mijn leven. Het is niet zo extreem als in de beginperiode, maar toch weer veel meer dan deze zomer bijvoorbeeld.

Hebben de donkere dagen er iets mee te maken? Of de feestperiode nog? Of is het omdat ik weer wat meer in aanraking kom met mensen die hebben meegemaakt wat ik heb meegemaakt? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik het niet fijn vind.

Wanneer ik de afgelopen maanden eens even wat verdrietig was, wat eigenlijk helemaal niet zo vaak meer gebeurde, huilde ik wat. Een uurtje ofzo en alles was eruit. En ik kon weer verder. Maar wanneer ik nu verdrietig ben, komt dat vreemde gevoel in mijn buik terug naar boven. Pal in het midden, alsof er een baksteen in zit die er NU uit wil. Als ik dat gevoel heb, word ik bang. Ontzettend bang. Bang omdat ik dan vrees dat ik de dood van mijn papa niet goed verwerkt heb of aan het verwerken ben.

Dat vraag ik me zo vaak af: verwerk ik het wel goed? Doe ik de juiste dingen? Doe ik te weinig of te veel? Praat ik te weinig en krop ik het op? Krijg ik binnen een aantal jaar een inzinking? Of is dit gewoon een nieuwe fase in het verwerkingsproces? Is dit tijdelijk en gaat het binnen enkele weken terug beter gaan? Stel ik te veel vragen? Moet ik het niet gewoon allemaal op mij laten afkomen?

Misschien wel.

Maar de dood is mijn leven. Ik leef met de dood. De dood van mijn papa zit voor altijd in mijn gedachten. Elke dag leef ik ermee. De ene dag is geweldig en de andere dan weer geweldig moeilijk. Maar moeilijk moet ook gaan hé.

Ja, moeilijk gaat ook. “Niet drijven over hé, meid.” zou mijn papa zeggen, waarmee hij bedoelde dat ik niet moet overdrijven.

Splinternieuw en simpelweg

Standaard

Splinternieuw is het nieuwe jaar. 365 dagen staan weer voor ons klaar. (Ondertussen nog maar 363 eigenlijk.) Zoveel dagen om nieuwe herinneringen te maken. Zoveel dagen om dingen te doen die je gelukkig maken.

Gelukkig zijn is zoiets moeilijks en toch ook weer zoiets simpels. Ik denk dat het eigenlijk vooral heel simpel is en dat we het allemaal te ingewikkeld willen maken.

Dus daarom: mijn simpele wens voor het nieuwe jaar is: wees simpelweg gelukkig.