1 – Nooit verloren voorwerpen

Standaard

Camera 360

Dit eenvoudige zwarte kleedje betekende vroeger niets voor mij. Ik droeg het gewoon graag. Meestal met een vrolijk vestje erop, zodat het wat fleuriger was. Maar op een dag hingen er donkere herinneringen aan vast.

Dit is het kleedje dat ik droeg op de begrafenis van mijn papa. Met dit kleedje aan, stond ik vooraan in de kerk. Met dit kleedje aan, las ik de laatste woorden aan mijn papa voor. Met dit kleedje aan, heb ik uren gehuild. Met dit kleedje aan, was ik het eenzame, trieste meisje wiens papa pas gestorven was.

Met dit kleedje aan, voel ik me nog steeds dat meisje. Ik heb het na mijn papa zijn dood meer dan een jaar niet meer gedragen, het hing daar maar in mijn kast. Het hing daar vol herinneringen aan die trieste dag. Ik kon het niet opbrengen om het nog te dragen, ik werd er verdrietig van.

Tot ik het op een dag weer eens droeg, op één van de vele 15-des van de maand. Ik vond dat wel een gepast moment. Op die dagen voel(de) ik me toch sowieso triestig, dus dat trieste kleedje was een toepasselijke outfit.

Nu draag ik het nog steeds heel af en toe. Soms omdat ik me op die manier wat dichter bij mijn papa voel. Als een extra steuntje in de rug, letterlijk en figuurlijk. Of soms omdat ik me triestig voel.

Ik zal dit kleedje nooit zomaar aandoen, zonder aan die ene dag te denken. Die ene zwarte dag waarop ik in dat ene zwarte kleedje definitief afscheid nam van mijn lieve, lieve papa.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s