Maandelijks archief: februari 2015

Vergeten of verloren

Standaard

Er zijn zo van die momenten. Momenten waarop ik mij stort op herinneringen van vroeger. Of momenten waarop ik oude berichten wil herlezen, terwijl ik goed genoeg weet dat het pijn zal doen. En dat het zal eindigen in een huilbui. Toch volg ik mijn gevoel op die momenten en doe ik wat het mij opdraagt.

Lees de rest van dit bericht

5 – Nooit verloren voorwerpen

Standaard

Koffie. Mijn papa dronk niet liever. Alhoewel een wijntje hem ook altijd smaakte. Maar zijn ochtend begon altijd met een kopje koffie en sinds de Senseo machine werd uitgevonden, was dat zijn favoriet. Ik denk dat we op een bepaald moment wel over 5 verschillende koffiemachines beschikten. Er stonden er 3 thuis en dan had hij er nog één op zijn werk staan en ook nog ééntje in Keulen.

Camera 360

Lees de rest van dit bericht

Stil verdriet

Standaard

Soms heb ik het nog steeds heel moeilijk. Die moeilijke momenten overvallen me ook nog steeds. Uit het niets kan ik me plots heel verdrietig voelen en mijn papa ongelooflijk hard missen.

Maar even vaak komen die momenten niet helemaal uit de lucht gevallen. Zoals vandaag. De hele uitleg ga ik jullie besparen, het komt er gewoon op neer dat ik vandaag allerlei dingen zag en deed die me aan mijn papa deden denken.

Nu ik naar mijn kamer ging om te gaan slapen, kreeg ik dat gevoel weer. Het trieste, vreemde gevoel in mijn maag. Het gemis en de pijn. Ik voelde dat ik naar buiten moest kijken, naar de sterren. Ondanks dat ik wist dat het verdriet dan nog sterker naar boven zou komen.

Dus daar zat ik dan, met de mini urne van mijn papa in mijn handen geklemd naar buiten te kijken. Naar de fonkelende sterren. Ik keek ook naar mijn lievelings foto van mijn papa. Toen begonnen de tranen uit mijn ogen te druppelen. Zachtjes en kalm. Als stil verdriet dat even komt piepen.

Camera 360

Het verbaasd me keer op keer hoe hard ik mijn papa nog steeds mis. Soms denk ik dat ik het helemaal verwerkt heb en dat ik er goed mee kan leven. Maar als ik dat denk, kruipt dat donkere, zware verdriet weer, bijna onmerkbaar, in mijn lichaam.

Volgens mij blijf ik mijn papa mijn hele leven lang onvoorspelbaar lang en veel missen. Maar dat verdient hij eigenlijk wel.

3 – Nooit verloren voorwerpen

Standaard

Toen ik klein was, zelfs tot mijn 12 jaar ongeveer, gingen we elk weekend naar zee. Mijn papa was zot van de zee. We hadden ergens aan de kust een appartementje en later ons eigen huisje. Ik vond het altijd gezellig om daar te zijn. We gingen altijd wandelen op het strand, in weer en wind. De afsluiter van onze wandeling was steevast een pannenkoek. Altijd in hetzelfde caféétje. Die wandelingen waren voor mij trouwens  totaal niet nodig, ik ging maar mee voor de pannenkoek. 🙂 En in de zomer speelden we op het strand of verkocht ik papieren bloemen in ruil voor schelpjes (met tandjes!).

Lees de rest van dit bericht