3 – Nooit verloren voorwerpen

Standaard

Toen ik klein was, zelfs tot mijn 12 jaar ongeveer, gingen we elk weekend naar zee. Mijn papa was zot van de zee. We hadden ergens aan de kust een appartementje en later ons eigen huisje. Ik vond het altijd gezellig om daar te zijn. We gingen altijd wandelen op het strand, in weer en wind. De afsluiter van onze wandeling was steevast een pannenkoek. Altijd in hetzelfde caféétje. Die wandelingen waren voor mij trouwens  totaal niet nodig, ik ging maar mee voor de pannenkoek. 🙂 En in de zomer speelden we op het strand of verkocht ik papieren bloemen in ruil voor schelpjes (met tandjes!).

Schelpen… Ik was er als kind zot van.  Samen schelpen rapen op het strand, we deden niets liever. Met onze voeten in het water, tastend naar de mooiste schelpen. Hand in hand met een emmertje langs het water lopen en hopen dat we schelpen zouden vinden die ik nog niet had. Want na enkele jaren hadden we al een hele verzameling. De mooiste legden we in een soort van tafeltje met doorzichtig glas, zodat we de schelpen altijd konden bewonderen.Camera 360

Maar mijn nooit vergeten voorwerp, is deze bijzondere schelp. Mijn papa is, zoals je misschien al wel wist, gecremeerd. Zijn as hebben we op verschillende plaatsen verstrooid. Een deel van zijn as hebben we, hoe kon het ook anders, aan zijn geliefkoosde kust uitgestrooid. Daar stonden we dan, ik, mijn mama en mijn twee broers, samen op een golfbreker en een pot met assen in. Na het uitstrooien, gingen we heel langzaam van de golfbreker. Plots bedacht ik mij dat ik een schelp moest meenemen, als extra aandenken. Zo gezegd zo gedaan.

Ik bewaarde mijn schelpje goed. Ik nam ze zelfs overal mee naartoe. Maar plots was ze stuk. Ik was zo verdrietig, mijn ene bijzondere schelp was in stukjes van één. Gelukkig was er een lieve vriendin die met me meeleefde. Ze had enkele dagen later een nieuwe schelp mee. Ze wist dat het niet hetzelfde was, maar het kon misschien toch wel evenveel betekenen.

En ze had meer dan gelijk, deze schelp betekent nog altijd heel veel voor mij. Ze doet me niet enkel denken aan de dag dat we mijn papa zijn as uitstrooiden aan zee. Ze doet me ook denken aan hoeveel mijn papa van de zee hield, hoe we samen op zoek gingen naar schelpen, hoe we samen ontelbare weekends doorbrachten aan zee. En aan hoe goed die lieve vriendin voor mij zorgde in de moeilijkste periode van mijn leven.

Ook al is deze schelp opnieuw in tweeën, ik bewaar ze goed. Ze ligt in mijn kamer, naast de mini-urne van mijn papa. Want daar hoort ze thuis, bij mijn papa. Mijn papa, mijn schelp en de zee, voor altijd samen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s