Stil verdriet

Standaard

Soms heb ik het nog steeds heel moeilijk. Die moeilijke momenten overvallen me ook nog steeds. Uit het niets kan ik me plots heel verdrietig voelen en mijn papa ongelooflijk hard missen.

Maar even vaak komen die momenten niet helemaal uit de lucht gevallen. Zoals vandaag. De hele uitleg ga ik jullie besparen, het komt er gewoon op neer dat ik vandaag allerlei dingen zag en deed die me aan mijn papa deden denken.

Nu ik naar mijn kamer ging om te gaan slapen, kreeg ik dat gevoel weer. Het trieste, vreemde gevoel in mijn maag. Het gemis en de pijn. Ik voelde dat ik naar buiten moest kijken, naar de sterren. Ondanks dat ik wist dat het verdriet dan nog sterker naar boven zou komen.

Dus daar zat ik dan, met de mini urne van mijn papa in mijn handen geklemd naar buiten te kijken. Naar de fonkelende sterren. Ik keek ook naar mijn lievelings foto van mijn papa. Toen begonnen de tranen uit mijn ogen te druppelen. Zachtjes en kalm. Als stil verdriet dat even komt piepen.

Camera 360

Het verbaasd me keer op keer hoe hard ik mijn papa nog steeds mis. Soms denk ik dat ik het helemaal verwerkt heb en dat ik er goed mee kan leven. Maar als ik dat denk, kruipt dat donkere, zware verdriet weer, bijna onmerkbaar, in mijn lichaam.

Volgens mij blijf ik mijn papa mijn hele leven lang onvoorspelbaar lang en veel missen. Maar dat verdient hij eigenlijk wel.

Advertenties

Over sarahverhoeven93

Ik ben 22 jaar. Mijn leven is enkele jaren geleden langzaam ingestort toen ik hoorde dat mijn papa opnieuw kanker had. Hij is op 15 oktober 2011 gestorven. Ik probeer stap per stap terug gelukkig te worden en te genieten. Door het maken van deze blog, wil ik hier echt in slagen!

»

  1. Het gemis en het verdriet blijft… Zoveel mensen zeggen dat het met de tijd beter gaat. Maar zij durven het niet toe te geven… Tijd heelt geen wonden.. Tijd leert je alleen om je wonden te verbinden. En dat is niet erg, want verdriet is eigenlijk ook mooi!

  2. Wat dapper dat je dit durft te delen, en wat ontzettend herkenbaar. Het zijn die stille avonden, die avonden dat niemand kan vermoeden dat er iets aan de hand gaat, dat het me soms zo enorm aan kan vliegen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s