Vergeten of verloren

Standaard

Er zijn zo van die momenten. Momenten waarop ik mij stort op herinneringen van vroeger. Of momenten waarop ik oude berichten wil herlezen, terwijl ik goed genoeg weet dat het pijn zal doen. En dat het zal eindigen in een huilbui. Toch volg ik mijn gevoel op die momenten en doe ik wat het mij opdraagt.

Zo had ik gisterennacht het gevoel dat ik oude mails moest herlezen. Onder andere de mail die ik stuurde naar mijn tante enkele maanden nadat mijn papa was overleden. Die mails en dat contact had ik toen heel hard nodig om verder te kunnen.“Een soort van hulpkreet. Een teken dat ik het niet langer meer aankan, een teken dat ik steun nodig heb. Steun van iemand van de familie.” Zo beschreef ik het haar.

Eigenlijk is er nooit iets meer van gekomen dan enkele mailtjes heen en weer. In haar eerste antwoord schreef ze: “Hoe, weet ik nog niet meteen maar we zoeken wel iets, we komen daar wel uit. Ik zit hier nu ook met heel wat tranen en zou je meteen willen zo’n warme knuffel geven. Maar ik voel heel goed wat je bedoelt en wat je schrijft. Bovendien ook verdomd mooi en helemaal raak. We moeten zeker afspreken!” 

Ik ben nadien een hele tijd erg teleurgesteld geweest in haar en zelfs boos. Maar op één of andere manier ben ik die negatieve gevoelens kwijtgeraakt, verloren of vergeten. Ik weet het niet goed. Ofwel was dat toen genoeg, die 7 mailtjes. Ach, wat maakt het nu nog uit? Ik ben er zo ook gekomen, zonder haar hulp. Achteraf gezien was het ook niet de meest slimme keuze van mijzelf om haar uit te kiezen als vertrouwenspersoon. Mijn tante kan, net als ik, (en alle andere Verhoevens eigenlijk) niet over haar gevoelens praten.

Het feit dat ik het heel moeilijk heb om te praten over mijn gevoelens, bracht me bij een nog ouder mailtje. Een mailtje naar mijn vriendinnen uit het middelbaar. Ik kwam slechts met twee meisjes uit mijn klas goed overeen. Aan de rest van mijn klas had ik een grondige hekel. Ik had al een te volwassen mentaliteit had om met hun kinderachtige gedrag om te gaan. Dit klinkt nu wel heel erg dikke-nek-achtig maar zo voelde ik het toch altijd aan.

Wat ik schreef in dat mailtje naar hen, greep me gisterenavond bij de keel. Ik weet nog goed genoeg dat ik het de laatste twee jaar van het middelbaar erg moeilijk had met mijn papa zijn ziekte. Maar om mijn toenmalige gedachten zwart op wit te herlezen, raakte me. Vooral omdat mijn angsten niet veel later waarheden werden. Lees maar even mee en probeer je hier en daar een punt en een hoofdletter in te beelden.

“kvoel mij de laatste weken, zelfs maanden helemaal leeg en opgebruikt
kheb geen zin meer in niks, kben altijd moe, mijn hoofd is altijd moe vooral
ik ben alles gewoon zo beu, kwou da er nog is iets leuk of positief gebeurde

ja, het onderzoek van mijn papa was nu wel positief,
ma wie weet wa is het de volgende keer?
da kan allemaal zo veranderen hé!
en het leuke is dan nog da da onderzoek binne drie maand (waar ze dus weer gaan uitleggen wat ze als volgende gaan doen), de dag voor mijn verjaardag is,
dus als het slecht nieuws is, zal het een geweldige 18e verjaardag worden
en dan naar rome…
ik stel mij echt heel de tijd voor da ze gaan zeggen dat hij nog maar een jaar fzo te leven heeft, kweet echt ni wa ik dan zou doen, ik kan maar denken tot zover.”

Nog geen negen maand later stierf mijn allerliefste papa…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s