Pauze

Standaard

Het zit eventjes allemaal vast. Er komen geen gevoelens meer uit. Alsof mijn pauzeknop is ingedrukt.

Mijn papa is ondertussen 3 jaar en half dood en het lijkt even alsof ik het niet meer kan voelen. Dat robotje is weer in mijn hoofd gekropen en het heeft gezegd dat er geen tijd is om iets te voelen. Of misschien heeft dat robotje gewoon geen zin in dramatisch gedoe.

Of een andere optie is dat ik  er gewoon beter mee kan leven. Wat eigenlijk ook wel zo is. Maar toch, ik voel dat het weer anders is. Ik kan ook niets zinnigs meer schrijven. Mijn gevoelens, woorden, gedachten, tranen, … zijn op. Alles wat met mijn papa te maken heeft is even weg. Misschien laat ik het dan maar beter zo. Misschien maak ik er dan beter niet te veel (stomme) woorden aan vuil.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s