Een dag zoals deze

Standaard

Enkele dagen geleden schreef ik nog dat mijn gevoelens even op pauze stonden. Wel, toen ik dat schreef, wist ik eigenlijk al dat het niet lang meer zou duren voor die pauze knop werd uitgezet. En ja, dat moment was er gisterenavond.

Ik ging, zoals ik regelmatig doe, voor mijn raam in mijn slaapkamer zitten. Ik deed de kaarsjes aan bij de foto van mijn papa en keek naar de sterren. Ik nam zijn mini-urne vast en toen gebeurde het. Het verdriet sijpelde naar buiten. Eerst stil en zacht maar daarna wou het er in één keer allemaal uit. Ik huilde en huilde. Het verdriet dat ik alweer enkele maanden had opgestapeld, kwam er allemaal tegelijk uit. Ik kan je verzekeren dat dat geen fijn gevoel is.

Het voelt alsof de wereld even niet meer bestaat en alleen jij en je onmetelijk grote verdriet er nog zijn. Dat er niets ter wereld bestaat dat je verdriet ooit zal kunnen stoppen. Dat er geen woorden zijn die je ooit weer beter kunnen maken. Dat er geen liefde ooit groot genoeg zal zijn om de liefde voor mijn papa te kunnen evenaren of laat staan te overtreffen.

En die liefde werd mij alweer eens duidelijk toen ik een verhaaltje herlas dat mijn papa ooit voor mij had geschreven.

Camera 360

Het is soms zo verschrikkelijk moeilijk om te beseffen dat ik mijn papa nooit, maar dan ook echt nooit meer zal kunnen zien, aanraken, knuffelen, horen, … Dat hij er niet zal bijzijn wanneer ik trouw, wanneer ik kinderen krijg, wanneer ik een eigen huisje koop, wanneer ik eens een moeilijke dag heb of wanneer ik juist een goede dag heb. Niets kan ik ooit nog met hem delen.  En dat blijft pijn doen, zelfs na meer dan 3 jaar. Die pijn zal ook nooit helemaal weg gaan. Dat besef ik maar al te goed en ook dat besef doet pijn.

In het begin wisselden slechte en goede dagen elkaar zelden af. Ik had misschien 10 slechte dagen en één goede dag. Na verloop van tijd komen er meer goede dagen dan slechte dagen. Nu heb ik bijvoorbeeld 65 goede dagen en één slechte dag. Maar de slechte dagen die ik nu ervaar, zijn anders slecht. Slechter slecht. Pijnlijker slecht. Elke dag mis ik mijn papa langer en ook een beetje meer. Elke dag beleef ik dingen die ik niet aan mijn papa kan vertellen. Elke dag wil ik hem nog eens zien en elke dag zie ik hem een dag langer niet. Elke dag is een dag zonder mijn lieve papa. Elke dag is eigenlijk geen dag omdat ik hem niet kan delen met mijn held.

Advertenties

»

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s