Nooit verloren voorwerpen – 9

Standaard

Een ton. Nee, niet zomaar een ton. Een hele mooie ton. Een ton die mijn sterke papa helemaal van in Portugal mee naar hier heeft genomen. Te voet.

Ton

Hoe hij dat precies heeft gedaan, zou ik eigenlijk nog eens navragen bij mijn mama. Want ik kan moeilijk geloven dat hij zoveel kilometers te voet heeft gedaan. Ik denk dat hij op doorreis was in Portugal en dan de hele tijd die ton heeft gedragen. En ik veronderstel dat hij daarna met de auto, trein of bus is teruggekomen.

Ik weet wel dat hij nog jong was, een jaar of 20. Ik kan het mij moeilijk voorstellen, dat hij daar zo liep met die gigantische ton op zijn rug. Maar ik weet ook dat als mijn papa zich iets in zijn hoofd haalde, hij dat plan ook steevast moest en zou uitvoeren. Hij zag die ton en dacht waarschijnlijk: “Dat is knap, die wil ik wel meenemen voor in mijn huis later.”

Zijn houten ton staat na al die jaren nog steeds te pronken in onze woonkamer. Er staat een citroenplant op, eentje die we van mijn oma – die van mijn papa zijn kant – gekregen hebben.

Ik ben fier op mijn papa omdat¬†hij zo’n groot, zwaar en lomp ding heeft meegesleurd. En ik ben fier op mijn papa omdat hij zijn dromen steeds achterna ging en zijn woord hield. Deze ton laat mij eraan herinneren dat alles mogelijk is, als je je zinnen erop zet. Als je in jezelf gelooft en dapper blijft doorzetten, kom je er wel, hoe zwaar de weg ook is. En daarvoor ben ik mijn papa dankbaar.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s