Sneeuwvlokken en een donkere zon

Standaard

Het gaat even weer niet goed. Nee, ik weet niet echt hoe het komt. Nee, ik vind dit geen fijn gevoel. En nee, ik wil niet dat ik mij nog lang zo voel.

Het voelt alsof ik een kleine glazen sneeuwbol ben die hard door elkaar wordt geschud. De sneeuwvlokjes die al weken op de bodem lagen te rusten, worden plots wild naar boven gezwierd. En ik kan alleen maar wachten tot de vlokjes tergend langzaam weer naar beneden zijn gedwarreld.

Zo gaat het ook met mijn gevoelens. Door één of andere gebeurtenis, gedachte of herinnering komen die trieste gevoelens weer bovendrijven. Ze blijven een poosje in mij rondhangen om daarna langzaam weer weg te vloeien. Ik wens telkens dat er iets bestaat dat ervoor kan zorgen dat mijn verdriet zomaar verdwijnt, oplost in het niets. Zo’n geweldige uitvinding heeft helaas nog niemand kunnen verwezenlijken.

Maar misschien is het wel goed dat het leven uit hoogtes en laagtes bestaat. Want, cliché o cliché, zonder de laagtes kan je niet genieten van de hoogtes. De dieptes die ik ervaar lijken echter vaak geen bodem te hebben. Ik weet nooit waar het verdriet stopt en of het ooit stopt, dat is nog maar de vraag.

Op momenten zoals gisterennacht, denk ik dat mijn verdriet eindeloos is. Op momenten waarop alles rozengeur en maneschijn is, denk ik dat mijn verdriet gesleten is. Op momenten waarop ik het niet meer zie zitten, ben ik boos op deze harde wereld. Waarom mijn papa? Waarom was hij nog zo jong? Waarom moet ik mij deze dingen afvragen?

Op die momenten vind ik mijzelf zielig en dom. Dan voel ik me zo alleen. Dan heb ik zoveel medelijden met mijzelf dat ik erin verdrink en niet meer kan ademen. Dan voel ik mij schuldig dat ik niets meer kan behalve snikken, snotteren en proberen te huilen zonder geluid. Dan denk ik dat mijn papa niet zou willen dat ik weer uren in mijn bed lig te wenen. En dan denk ik: “Stop met zielig doen, raap al je moed bij elkaar en glimlach. Wees tevreden met wat je hebt en denk niet aan wat je verloren hebt.” Maar dan begint het snikken gewoon weer opnieuw. Op die momenten luistert mijn verstand niet naar mijn hart.

De zon mag dan wel volop schijnen, in mijn hoofd en hart is het donker. Het gaat niet over, het gaat nooit over. Mijn liefste papa komt nooit terug en het enige dat ik kan doen is verder leven. Zonder hem en met het verdriet. Zonder hem en met de soms zo ondraaglijke pijn. Zonder hem en met het constante gemis.

Advertenties

»

  1. Lieve Sarah!
    Ik wil je heel veel sterkte wensen de komende tijd!
    Ik hoop zo voor je dat het snel weer een beetje beter gaat!
    Mocht er iets zijn dat ik voor je zou kunnen doen, weet dan dat ik je wil graag helpen! Al is het voor een simpel luisterend oor!

  2. Hey Sarah! Wauw.. Wat herken me enorm in jou! Zelf ben ik mijn mama 3 jaar geleden verloren… Aan kanker. Ondertussen ben ik bijna 16 jaar jong. Ik voel me ook zo. Je hebt het exact verwoord zoals ik het zou doen! Denken dat mijn mama niet zou willen dat ik me verdrietig voel, maar toch verdrietig blijven. Het kan gewoon niet anders. Nog veel liefs en sterkte! x

    • Bedankt voor je reactie! Dat is het fijne aan bloggen hé: het vinden van iemand met een gelijkaardig verhaal. Je gevoelens herkennen en ontdekken dat het allemaal normaal is wat je ervaart, dat kan deugt doen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s