Oprecht (on)gelukkig

Standaard

Hoe het ondertussen met me gaat? Moeilijke vraag. Ik ben met momenten oprecht gelukkig en met momenten oprecht ongelukkig. Het ligt allemaal zo dicht bij elkaar.

Er is weer veel veranderd in de laatste 7 maand. Ik woon sinds 2 maand samen met mijn vriend (nog steeds Jr. voor alle duidelijkheid). Gaan samenwonen is tot nu toe één van de grootste stappen in mijn leven. En ik vind het echt niet gemakkelijk. Het is heel hard aanpassen en wennen. Soms gaat alles prima en soms voel ik mij ongelooflijk ellendig. Alle huishoudelijke taken op mij nemen is niet simpel en dat is ook niet wat ik wil. Alles wat verdelen lijkt mij veel beter. Maar dat is niet zo eenvoudig aangezien mijn vriend heel vaak weg is, voor zijn werk of voor zijn sport.

Ik ben wel blij dat het nieuwe schooljaar terug gestart is. Nu heb ik weer wat meer bezigheidstherapie. Want die twee maanden alleen thuis, dat werd mij te veel op de duur. Ik voelde me zo eenzaam. Al die uren alleen gaven me te veel tijd om te piekeren. En piekeren, dat is nog steeds niet goed voor mij.

Zo zat ik net ook weer te piekeren. En piekeren gaat bij mij gepaard met huilen. Want het laatste jaar ben ik veel gevoeliger geworden. Ik ween om het minste wat mis gaat of wat niet gaat zoals ik had gehoopt of verwacht.

En ik ween nog steeds heel erg veel om mijn papa… Dat lijkt maar niet over te gaan. Moet het over gaan? Ik weet het niet. Ik zou wel willen dat het over gaat. En dat ik gewoon altijd oprecht gelukkig kan zijn. Ik wil zo graag gelukkig zijn dat ik mij er soms te hard op vast pin, denk ik. Maar is dat niet de ziekte van deze tijd? Of heb ik er nog meer last van? Moet ik mij echt laten helpen door een professional, zoals mijn vriend mij aanraadt?

Ik praat heel vaak met hem over mijn verdriet. Of ik ween vooral heel vaak, dat is het eerder. Deze zomer heb ik soms avonden lang gehuild en gehuild en gehuild. Zo hard dat ik paniekaanvallen kreeg met hyperventileren, klappertanden en duizelen als gevolg. Zo diep zat ik, dat ik hem bekende dat ik soms aan zelfmoord denk. Maar ik vertelde er duidelijk bij dat ik dat niet zou kunnen, daarvoor ben ik veel te zwak. Natuurlijk heb ik al lang spijt dat ik die bekentenis heb gedaan. Jr. maakt zich te vaak zorgen over mij en dat wil ik niet. Maar stiekem vind ik dat dan ook weer lief, want dat wil zeggen dat hij om mij geeft.

Waarom is alles altijd zo moeilijk? Dat vraag ik mij zo vaak af. Waarom kan alles niet gewoon goed gaan? En waarom kan ik niet gewoon oprecht gelukkig zijn? Waarom komt het gemis van mijn papa zo vaak weer naar boven drijven? Het is alsof ik niet té gelukkig mag zijn, want dan gaat het weer mis. En gelukkig zijn, wat is dat eigenlijk? Wanneer ben ik gelukkig? Het is zoveel eenvoudiger om te merken en te voelen wanneer ik ongelukkig ben. De gelukkige momenten zijn zo weer voorbij, voor je het goed en wel beseft. De gelukkige momenten worden steeds stuk gemaakt door het verdriet en het gemis. Of door andere pietluttige details die er eigenlijk niet toe doen, maar die ik dan weer opblaas tot ze er wel toe doen. Want van muggen olifanten maken, daar word ik steeds beter en beter in. En waarom, denk ik dan terwijl ik daarmee bezig ben. Waarom kan ik niet gewoon doen? Waarom kan ik niet gewoon blij zijn met wat ik hier voor mij heb en kan ik niet loslaten wat er achter mij ligt? Waarom probeer ik zo hard vast te houden aan wat ik moet loslaten? Dat is zo, zo, zo vermoeiend. Al mijn energie kruipt in het vasthouden, wanhopig en radeloos.

Zo bang ben ik, voor alles en voor het niets. Ik blijf hangen in het verleden en ik graaf mij er, soms zelfs bewust, weer in vast. Dan graaf ik mij zo diep vast in mijn verdriet tot ik er niet meer uit kan. En dan voel ik mij immens verdrietig en ongelukkig. Dan lijkt het alsof er niets ter wereld ooit nog voor kan zorgen dat die snijdende pijn in mijn hart weg gaat.

Het is gewoon zo onbegrijpelijk dat het verlies van mijn papa zoveel verdriet kan veroorzaken. Dat het zo’n blijvend verlies en zo’n pijn kan achter laten. En niemand kan dat wegnemen. Zelfs mijn vriend niet… En dat doet zo’n pijn. Ik had steeds gehoopt dat het vinden van een lief de pijn ging kunnen verzachten of zelfs helen. Maar ondertussen ben ik erachter gekomen dat dat niet het geval is. Helaas… Of nee, nu ben ik weer olifanten aan het creëren. Mijn vriend kan de pijn soms wel verzachten. Het feit dat ik mag blijven huilen in zijn armen en dat hij mij zal blijven troosten, dat verzacht de pijn op de duur wel een beetje.

Terwijl ik hier zit te schrijven, zet ik voor de zoveelste keer de liedjes van tijdens mijn papa zijn begrafenis op. En dit lied blijft gewoon zo goed passen bij hoe ik mij soms voel. Wat ze zingen is zo waar en ik wil er zo graag in geloven. In de tijd waarin ik niet meer door tranen heen moet kijken en waarin liefde mijn hart niet breekt maar mijn angsten laat verdwijnen.

 

Ik zal er mee moeten blijven leren omgaan. Dat probeer ik. Ondertussen al bijna vijf jaar. Vijf jaar die alles behalve eenvoudig zijn geweest. Ja, er zijn heel veel mooie, leuke en zelfs geweldige dagen geweest. Maar de dagen waarop het voelde alsof de wereld op mij neerviel en dat die mij dan nog eens extra diep de grond in duwde, die tellen tiendubbel. En dat zou toch niet mogen? Ik verdien het toch ook wel eens om gewoon oprecht gelukkig te zijn, denk ik dan.

 

 

 

Advertenties

Over sarahverhoeven93

Ik ben 22 jaar. Mijn leven is enkele jaren geleden langzaam ingestort toen ik hoorde dat mijn papa opnieuw kanker had. Hij is op 15 oktober 2011 gestorven. Ik probeer stap per stap terug gelukkig te worden en te genieten. Door het maken van deze blog, wil ik hier echt in slagen!

Eén reactie »

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s