Ik ben een 22-jarig meisje – ondertussen juf in het tweede leerjaar- en zoek mijn weg naar een gelukkiger leven. Dat kan ik wel gebruiken want nadat mijn leven langzaam instortte toen mijn papa opnieuw kanker kreeg, ergens in mei 2009, verloor ik mijzelf langzaam. Op 15 oktober 2011 verloor ik mijn papa voor goed. Maar mijzelf kan ik nog terug vinden.

Ik probeer mijn verdriet te verwerken (officieel noemt dat rouwen) en verder te gaan. Dat is een hele moeilijke opgave, maar been voor been wil ik vooruit gaan. Door hier al mijn gevoelens en gedachten op te schrijven probeer ik hier echt in te slagen!

15 oktober 2011. Dat is dus de dag dat mijn leven stilstond en de stevige aarde compleet wegzakte van onder mijn voeten.  Ik ben deze blog gestart toen mijn papa ongeveer 3 maand overleden was. Ik voelde een grote drang om alles op te schrijven omdat ik er zo moeilijk over kan praten. Deze blog is dus mijn therapie. Jullie zijn mijn therapeuten. Bedankt voor jullie hulp 🙂

PS: Eventjes een kleine waarschuwing; mijn blog is niet altijd even vrolijk en rooskleurig. Maar daar moeten therapeuten tegen kunnen hé?

10ab81f19dbfec1f7958cf4783d5cd92

Advertenties

»

  1. hoi sarah,
    dapper van je! je moet veel van hem gehouden hebben! nu snap ik ook waarom mijn vers je ze raakte…
    mijn partner heeft non hodgekin fase4, ongeneeslijk en heeft nog enkele weken te leven
    wij beiden kennen dus de klappen van de zweep!

    sterkte meid en dat je het een goede plaats kunt geven, niet vergeten!

    gr en wellicht tot weerschrijfs

    enrico

    • Hey,
      Ja inderdaad ik zag hem heel graag, hoewel ik dat nooit letterlijk heb gezegd. Maar hij weet het wel, daar ben ik zeker van.
      Ik vind het erg voor je dat je partner helemaal niet zo lang meer te leven heeft… Maar het helpt niets dat ik dat zeg, dat weet ik wel. Maar ik weet hoe het voelt. Hou je sterk!

      Groetjes!

  2. Beste Sarah
    Ik ken je niet, maar ik leef zo hard met je mee. Ik las net al je posts en kreeg er zelf bijna de tranen in mijn ogen van. Hopen verdriet, voor zo’n jong meisje, dat zou niet mogen bestaan. Voor elke leeftijd zou verdriet niet mogen bestaan. Ik hoop dat je u sterk houdt en je kan optrekken aan aangename dingen. WordPress vind ik daar een voorbeeld van. Je kan je gevoelens delen met anderen en dan heb je terug wat vrijheid in jezelf. Vrije plaats om op te vullen met alle dingen behalve verdriet. Probeersel met nagels, make-up, vlechtjes kunnen inderdaad zo leuk zijn. Zo vergeet ik ook soms de tijd. Wat af en toe toch wel moet in deze harde wereld. Hou je goed, meid!

    • Hallo,
      Danku voor je hele lieve reactie!
      En inderdaad, het zou leuker zijn als er geen verdriet meer bestaat. Maar op sommige, heldere, momenten denk ik dat dat niet waar is, want dan kan er ook geen vreugde zijn. Het leven is echt zoals een regenboog. Je hebt de zon en de regen nodig om iets moois te bereiken.
      De regen is niet ver te zoeken bij mij en de zon die probeer ik inderdaad te vinden in nagellak en allerlei andere dingetjes.
      Hier schrijven op WordPress helpt mij en daar ben ik blij om. En als ik zo’n reactie als de jouwe lees, dan word ik alleen nog maar meer blij omdat ik dan een soort van steun voel. Die steunt doet mij goed. Dus, echt waar, bedankt!
      Groetjes en ik volg je blog nu ook 🙂 Zo kan ik misschien nog tips van jou te weten komen.

  3. Hallo Sarah,

    Ik ken jou ook niet maar ik wil even zeggen dat ik het ontzettend knap vind wat je doet. Ikzelf ben mijn vader ongeveer 2 maanden geleden verloren, ook door deze rotziekte. Ik weet wat je meemaakt. Ik ben dan wel 10 jaar ouder dan jij bent en heb het ‘geluk’ hem dus nog wat langer te hebben gekend. Dat jij er zo goed over kan schrijven vind ik knap. Ik ben zelf ook een blog begonnen om mijn gedachten ergens anders op te zetten. Het is dan wel een humoristisch blog, maar daarmee maakt het me mogelijk weer te genieten van de kleine dingen. Ik hoop dat jij dat straks ook steeds meer kan. Veel succes met schrijven, ga zo door!

    • Bedankt!
      Ik denk dat het evengoed is om een humoristische blog te schrijven, want zoals je zegt, zo kan je genieten van kleine en vrolijke dingen. Dat kan heel veel helpen. Ik wil dat ook kunnen maar nu kan ik dat nog niet, nu heb ik nog zo vaak de behoefte om verdrietige dingen te schrijven.
      Ik wil je ook nog veel sterkte wensen met je verlies en probeer je op te trekken aan je blog. Het kan je echt goed helpen!
      Groetjes

  4. Hallo Sarah,
    dankjewel voor je reactie op mijn gedicht, ik begrijp nu waarom je die pijn en verdriet zo goed herkent… we hebben allebei bloggen als uitlaatklep gevonden… en je bent de eerste “lotgenoot” die ik online tegenkom al rouw jij om je vader en wij om onze tweeling…
    Ik heb nog weinig van je blog gelezen en voel daar nu ook weinig ruimte voor. Wel vind ik het heel fijn om je tegengekomen te zijn en wens je alle kracht, licht en liefde die je gebruiken kan bij het gemis van je vader…
    Hartelijke groet,
    Danielle

    • Hallo Danielle,

      Ik begrijp heel goed dat je nu nog geen kracht of zin hebt om veel andere blogs te lezen. Je hebt nu veel tijd nodig om alles een plaats te geven.
      Ik weet natuurlijk niet helemaal hoe jij je voelt, en inderdaad, het is een ander verlies dat we meemaken, maar volgens mij is elk verlies toch ook bijna hetzelfde. En als ik terugdenk aan de eerste maanden van mijn ‘rouwproces’, wel, dan weet ik er eigenlijk niks meer van. Ik leefde, zonder het te weten, op automatische piloot.
      Wat ik eigenlijk gewoon wil zeggen is: doe alles waar je je goed bij voelt, en doe alles wat je denkt dat goed is voor jou. Trek je niets aan van anderen. En cliché, cliché: je hebt tijd nodig. Het is echt zo. Ik heb ook nog steeds tijd nodig.
      Ik wil je ook enorm veel kracht wensen en ik hoop echt dat je ooit met een glimlach kan terugdenken aan je prachtige tweeling.

      Lieve groetjes,
      Sarah

  5. Hallo Sarah,
    Ik ben op je blog terecht gekomen doordat je bij mij een reactie plaatste.
    Ik ben je blog gaan bekijken en ik bewonder jou!
    Je bent een sterk iemand en die kracht overal vandaan haalt!
    Ik ga je volgen en ik hoop dat ik je op de een of andere manier kan helpen!

    Hopelijk tot snel!

    Liefs Sharon

      • “Gelukkig” is het niet altijd rooskleurig, want de diepgang maakt het leven waardevoller.
        Oók als dat moeilijke ervaringen zijn. Die vormen je ook.
        En ik weet wat ik zeg, heb slechte ouders, kreeg op mijn 27 erge last van mijn beperkingen waardoor ik rolstoelgebruiker werd. En dan mijn liefste verloren juist toen het geluk in mijn leven de boventoon voerde.
        Maar toch voel ik me rijk met al deze ervaringen, wel met de aantekening dat mijn lichamelijke beperkingen mij niet echt een rijk gevoel geven maar wel ben ik altijd op zoek naar mobiliteit en vrijheid/mogelijkheden, die ik aanpas bij mijn kunnen, maar het ergert me wel eens dat dat erg beperkt is (naar mijn behoefte).
        En dat ik mijn liefste moest verliezen geeft niet echt een rijk gevoel dat ik daardoor in een groeifase kwam, dat is akelig om te zeggen en voelt of ik hem tekort doe.
        Maar het is gewoon zo dat er van alles gebeurt en verandert.
        Een groeifase was er ook al snel nadat ik hem had ontmoet. Maar dan sta je weer een poosje stil en is alles gewoon en ervaar je dat niet zo sterk. volgens mij mag je ook wel toestaan dat je groeit.

        Zo te lezen ben je een overlever en niet iemand die in een hoekje gaat zitten.
        Net zoals Sharon denk ik dat je je kracht overal vandaan haalt. Maar naast sterk mag je ook af en toe niet sterk zijn en het lijntje loslaten, als je het maar weer weet te vinden. En dat lijk je wel te kunnen.

  6. Ik ga helemaal akkoord met jou. Zonder dalen in je leven kan je niet genieten van de pieken. Want zonder regen is er ook geen regenboog. Maar ik moet enkel nog leren omgaan met die dalen en met de regen. Volgens mij kan ik dan pas echt gelukkig worden. Of toch iets wat daarvoor moet doorgaan.
    Ik probeer inderdaad te overleven en ik probeer verder te gaan zolang ik kan. Ik geef niet graag op. Maar soms is het ook wel nodig om eens een zwak moment toe te laten. Ik zal het lijntje, zoals je zegt, wel terugvinden. Ik denk niet dat ik verloren zal lopen als ik het lijntje even uit het oog verlies. Maar soms lijkt dat gewoon zo eng, het lijntje loslaten of uit het oog verliezen.
    Bedankt voor je lieve reactie!

  7. Hallo Sarah,

    Bedankt voor je reactie op mijn blog. Ook ik heb afscheid moeten nemen van mijn papa, nu ruim 2 jaar geleden. Het was een moeilijke periode voor mij, en vooral ook voor mijn mama. Zeker ook omdat wij mee hebben moeten beslissen (samen met de dokters) wat er met papa ging gebeuren, want na een hersenletsel kon hij dit zelf niet meer. Soms voel ik mij daar nog altijd schuldig over. Maar een mens moet vooruit, dat is de enige weg… Mijn blog heeft me toen ook geholpen om dingen te verwerken en van mij af te schrijven. Dus ik begrijp je motivatie. Heel veel sterkte nog, wees niet teveel bezig met het verlies van je papa, maar vergeet hem ook niet…

    Groetjes!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s