Categorie archief: 51 ongewassen varkentjes

51 ongewassen varkentjes

Standaard

… Het is zover. 51 ongewassen varkentjes zijn gewassen.

Het einde van mijn projectje en het voelt ook aan als het einde van mijn papa zijn leven. Hoewel dat al langer gedaan is. En hoewel hij nooit 51 is geworden. Maar toch. Het voelt echt alsof ik een hoofdstuk afsluit. Maar nooit sluit ik mij af voor de herinneringen aan mijn papa.

En voor het allerlaatste varkentje, heb ik een mooie herinnering bewaard.

Papa = Polen en Polen = papa, dat weten jullie al langer. Zoveel herinneringen spelen zich daar af. En ééntje vind ik toch wel heel leuk. Ik vertel heel het verhaal maar eens 🙂

Wanneer we naar daar gingen in de vakanties, kookte mijn papa heel erg vaak. Mijn lievelingsgerecht was: ribbelfrietjes met Poolse worst. Omdat we die Poolse worst allemaal zo graag aten, leerde ik al snel het Poolse woord ervoor: kiełbasa (uitgesproken als ‘kjèlbassa). Zo kon ik zelf al op zoek gaan in de winkel naar de juiste worsten. Echt waar, je moet het eens geproefd hebben die kiełbasa, heerlijk is het. Zacht gerookte worsten met een knapperig velletje. Geweldig! En die ribbelfrietjes, dat was ook zo cool.

Ik denk dat we tijdens de eerste zomervakantie dat we in Polen waren, een rondreis deden door heel Polen. We bezochten alle provincies en ik vond het allemaal even geweldig. Polen is echt een mooi land, hoewel veel mensen er een slecht beeld van hebben. Je hebt er alles: zee en strand, bergen om in te wandelen én om in te skiën, gezellige dorpjes, drukke steden met chique shoppingcentra, oude maar mooie steden, … Tijdens die rondreis beleefden we veel mooie momenten.

Het mooiste moment komt er nu aan!

Ergens – ik weet niet meer waar – in de buurt van bergen en ergens met een groot bos, had mijn papa het geweldige plan om een kampvuur te maken. Hij wou eens zijn mannelijkheid showen, denk ik. En hij had dat natuurlijk ook geleerd in de scouts vroeger. Wonder o wonder, het lukte hem om het vuur aan te steken. Misschien hadden we lucifers bij, dat weet ik niet meer.

polen

En daar gingen we dan onze worsten braden. Poolse worsten uiteraard! Ik weet nog goed dat het vuur heel erg eng vond. Ik duffelde mijzelf goed in, zoals je ziet op de foto. Mijn kousjes goed hoog en mijn kap op. Geen vlammetje mocht mij raken. Mijn papa zei wel heel de tijd dat het geen kwaad kon en dat ik geen schrik moest hebben. Hij beschermde mij goed, zoals altijd.

Daar stonden we dan, bij het warme vuur, allemaal te samen, wij vijven. Geen seconde heb ik gedacht dat het een moment zijn dat ik voor altijd zou blijven koesteren. Ik besefte wel dat het leuk en speciaal was. Maar tegelijkertijd was ik te bang om aan andere dingen te denken.

En als ik nu die foto bekijk, zou ik niets liever willen dan daar terug te staan. Ook al was ik zo bang van het vuur. Mijn papa stond naast mij en dat is wat telt.

50 ongewassen varkentjes

Standaard

Goh, het is bijna zover. Er zijn nog zoveel herinneringen. En toch moet ik er naar zoeken. Ik wist eerst niets te bedenken. Of nee, dat is niet waar. Er zijn nog veel dingen die ik hier kan neerschrijven, maar de voorlaatste herinnering moet een ‘specialeke’ zijn vind ik. En daarom heb ik de volgende herinnering uitgekozen.

 

Wij kijken al zo lang ik het mij herinner naar Familie. En we zij al zo lang ik het mij herinner fan van nonkel Jan (of Jantje, zoals wij hem noemen) en van tante Rita.

familie_0104_teaser_0

Jantje stond op nummer 1 bij mijn papa. Hij was eigenlijk de enige reden waarom hij graag naar Familie keek. Hij vond hem hilarisch. Zo dom en lomp maar ook o zo sympathiek en grappig en ja, soms zelfs heel erg lief. Je kan eigenlijk niet anders dan dol zijn op nonkel Jan.

En eigenlijk vond mijn papa Jantje ook zo leuk omdat hij er een beetje op leek. Mijn papa kon even idioot zijn als Jan. Of hij kon even domme grapjes maken. En ja, hij kon ook soms even ‘heel erg lief’ zijn.

Zelfs qua uiterlijke kenmerken had mijn papa een beetje weg Jan. Of dan toch qua kapsel.

Ik genoot ervan om allemaal samen gezellig naar Familie te kijken. Het gebeurde niet elke dag. Maar als het gebeurde, vond ik het geweldig. Samen lachen om Jantje zijn zotte toeren. Zatte Rita nabootsen. De bomma lastig vinden. De verhaallijn overdreven vinden. Enzover enzoverder. Zolang we maar konden babbelen over wat we zagen, was het goed. Want wij zijn geen stille tv-kijkers. 🙂

 

Ik heb al veel momenten gehad waarop ik dacht: wat nonkel Jan nu doet, zou mijn papa geweldig gevonden hebben. Dat ik die momenten niet met hem kan delen doet pijn. Heel, heel, heel erg veel pijn. Maar ik blij dat ik ook nog vaak kan genieten van die momenten waarop Jan weer eens een stoot uithaalt.

Want uiteindelijk, mijn papa is vergaan maar Jan blijft bestaan.

 

PS: je laatste jaartje papa, maak al je dromen waar, doe wat je wil en vergeet niet af en toe aan ons te denken.

 

 

48 ongewassen varkentjes

Standaard

Mijn papa kon heel erg gek doen. Daarom hield ik ook zo van hem. Mijn zotte papa.

Als hij mij plots kittelde of in de lucht gooide, gierde ik het uit van het lachen. Of als hij weer één of ander mopje aan het vertellen was. Eigenlijk waren het niet echt mopjes, meer flauwe zinnen.

“Niet drijven over hé.” Dat zei hij zo vaak. Dat zinnetje mis ik enorm hard. Soms heb ik al de neiging om het zelf te zeggen.

Andere flauwe zinnen of mopjes weet ik niet echt meer. Maar er waren er wel heel erg veel, dat weet ik nog wel.

Of zotte koppen trekken, dat kon hij ook goed.

HPIM1060

Mijn zotte papa, wat mis ik hem.

47 ongewassen varkentjes

Standaard

Mijn mama maakte vandaag gratin dauphinois. Ik heb er een andere naam voor: ‘vieze patatten in de oven’.

Ik lust dat echt niet, die saus erbij: degoutant! Mijn mama weet ondertussen al goed dat ik dat niet lust, dus ze hield voor mij wat aardappelen apart. Ik kreeg dan gewoon wat gekookte aardappelen op mijn bord.

Toen ik ze aan het opeten was, dacht ik terug aan vroeger. Wanneer mijn papa gratin dauphinois maakte, legde hij voor mij niet gewoon wat aardappelen apart. Nee, hij deed altijd zijn best om voor mij dan een ‘specialeke’ te maken. Zo noemde hij dat. Meestal bakte hij wat aardappelen in de pan met stukjes spek en een beetje ajuin erbij. Heerlijk!

Mijn papa maakte eigenlijk heel vaak specialekes voor mij. Want ja, ik lust niet zo veel. Maar dat vond mijn papa niet erg. Hij maakte graag specialekes voor mij. Want ik was voor hem ook speciaal. En hij voor mij.

En ik mis zijn specialekes soms. Maar niet zo hard als dat ik hem mis.

46 ongewassen varkentjes

Standaard

Dat mijn papa een buiten-mens was, weten jullie al lang. En dat mijn papa graag wandelde, weten jullie ook al lang.

Dat hij graag wandelde in de bergen heb ik al eens ergens, heel kort, vermeld. En nu wil ik daar graag meer over vertellen.

Wat mijn papa juist zo aansprak aan bergwandelingen weet ik niet helemaal zeker. Maar volgens mij waren het de volgende dingen: de rust en de stilte, de schoonheid, de lucht, de beklimming, het gevoel wanneer de top bereikt is, de afdaling en het voldane gevoel na een (half) dagje bergbeklimmen.

Dat is eigenlijk wel een hele boterham als ik het hier zo eens lees. Nu kan ik wel begrijpen dat hij er zo zot van was. Maar ik ben er niet zot van.

Heel soms ben ik mee geweest met mijn papa. Ik kan mij één bergwandeling nog goed herinneren. Het was ergens in de buurt van Tirol. We hadden toen bedacht dat ieder van ons eens één dagje met mijn papa in de bergen moest gaan wandelen. Dus ik een dagje samen met hem op trektocht. Pieter een dagje en mijn mama een dagje samen met papa op tocht. Jeroen ging toen al niet meer mee op vakantie, dus die heeft niet aan ons plannetje meegewerkt.

Dus, ik was aan het vertellen over die ene bergwandeling.

Ik had er veel zin in en mijn papa was natuurlijk ook dolblij dat hij samen met zijn

dochter in de bergen kon gaan wandelen. We hadden ons baguette bij – met kaas voor papa en chocolade voor mij – en ik veronderstel dat we ook water bij hadden. Het begin was volgens mij tamelijk lang plat. Daarna kwamen we schapen tegen, die vond ik geweldig leuk, daar heb ik dan ook verschillende foto’s van genomen. Mijn papa heeft daar ook foto’s van mij genomen, ik weet nog goed dat hij maar opnieuw  en opnieuw bleef trekken. Hij was nooit tevreden. Ik moest zo en zo kijken en dan een bloemetje vasthouden, dan op een steen gaan staan, … En daarna nam ik natuurlijk nog een paar foto’s van hem, als wraak.

Van de rest van de wandeling kan ik mij niet zoveel herinneren. Maar ik weet wel nog dat ik het een super leuke dag vond.

Dit was in Tirol, niet op de dag van de wandeling natuurlijk. In een rokje ging ik de bergen niet op ;)

En deze foto is van een jaar of twee ervoor.

En deze foto is van een jaar of twee ervoor.

 

Ik genoot er telkens enorm van als ik met mijn papa op uitstap was. Wij tweetjes samen, dat was de hemel op aarde.

Nu is het net iets anders: ik alleen op aarde, jij in de hemel.

 

 

44 ongewassen varkentjes

Standaard

Zoals ik al eerder heb verteld, was mijn papa een echt buitenmens. Hij hield volgens mij evenveel van de natuur als hij van zijn vrouw en kinderen hield.

Ik heb ook al eerder verteld dat mijn papa elk weekend in de tuin vertoefde en werkte. Zelfs tijdens zijn laatste maanden bevond hij zich vaak in de tuin.

Natuurlijk geraakte hij daar toen niet meer op eigen houtje. Wij moesten zijn rolstoel voortduwen, hem in de zetel plaatsen en zijn kussentjes goed leggen. En Bambi uiteraard niet vergeten!

En dan zat hij daar, in zijn tuin, te kijken en te kijken. En te denken en te denken.

Dat mijn papa op een mooie manier afscheid wou nemen van zijn tuin, zal ik nooit vergeten dankzij ons paarse tuinhuis.

Ons oude tuinhuis was versleten. In de zomer dat mijn papa stervende was, (wat klikt dat afschuwelijk zeg) hebben we een nieuw tuinhuis gezet. Ik zeg nu wel ‘we’ maar eigenlijk heb ik niet zoveel geholpen. Ik heb het paars geschilderd.

Mijn broer – Jeroen – heeft het meeste werk gedaan. En onze overbuur en die zijn schoonzoon. Die 3 mannen hebben ons tuinhuis in elkaar gezet. Vaak met een pintje in de hand weliswaar. Maar eigenlijk maakt dat allemaal niet uit, ze hebben het voor mekaar gekregen. En mijn papa was fier, dat zag ik.

Regelmatig wou hij gaan controleren hoe ze te werk gingen en of ze al ver gevorderd waren. Het was wel niet makkelijk om hem met de rolstoel tot achteraan in de tuin te rijden. Een weggetje vol kasseien en een onstabiele papa in een rolstoel, dat vraagt om problemen. Maar hij moest en zou gaan kijken. En als hij er dan voor ‘stond’, dan zei hij niets. Of toch niet veel meer dan: ‘zou ge dat niet zo doen? en dat zo?’ En uiteindelijk moest hij dan toch besluiten dat het goed was.

 

Ik weet eigenlijk niet meer of hij het eindresultaat nog heeft gezien. Het dak afwerken hebben we volgens mij gedaan toen hij al op de palliatieve afdeling lag. Maar ook dat maakt niet veel uit. Hij wist dat de tuin in orde ging geraken en dat we voor een tijdje verder konden met ons nieuwe tuinhuis.

 

(Ik zal er maar niet bij vertellen dat er maandag – met de kleine storm – een paar planken van het dak zijn gevlogen. We hebben het al gerepareerd hoor 😉 )

 

43 ongewassen varkentjes.

Standaard

Afgelopen weekend zijn we met heel de familie Verhoeven naar Centerparcs geweest. Vroeger deden we dat elk jaar. Ondertussen was het al 6 jaar geleden dat we dat hebben gedaan, dus ze vonden het tijd dat we nog eens gingen.

6 jaar, en nog langer,  geleden, vond ik dat weekend Centerparcs geweldig. Allemaal samen genieten van elkaar, van het zwembad, van de spelletjes en van het ‘sporten’.

Een beetje quality time met mijn papa, dat vond ik volgens mij nog het leukst van alles. Vooral in het zwembad hadden we elke keer de tijd van ons leven. Elkaar onder water duwen. Om ter langst onder water blijven. Om ter hoogst springen. En het leukst van alles vond ik: mijn papa oppakken in het water. Want ja, in het water had ik superkrachten en was ik sterk genoeg om mijn papa op te pakken. Zelfs mijn mama kon erbij. Papa in de op het ene hand, mama op het andere. En maar draaien en lachen.

Of wanneer mijn papa mij in de lucht gooide en mij achterwaarts in het water liet vallen, kon mijn geluk ook niet op. Of op zijn schouders gaan staan en in het water springen, dat was al even geweldig.

Ik en mijn papa waren twee echte waterratten. We konden er uren blijven inzitten zonder ons één seconde te vervelen.

14 -zwembad

En nu voelde ik mij eenzaam in het zwembad. Maar de herinnering aan ik en mijn papa in het water, maakte het voor een heel klein klein beetje goed. En de tientallen onbekende, spelende kindjes met hun lieve papa’s kon mij ook laten glimlachen.

PS: jaja, ik ben 2 dagen te laat. Maar het maakt mij niets uit. Ik heb tijdens die 2 constant aan mijn papa gedacht, dat is het belangrijkste.

42 ongewassen varkentjes

Standaard

bambi

Lieve, schattige Bambi was een grote vriend van mijn papa.

Als kind vond hij het al de mooiste Disney film, hoewel hij ook heel erg bang was geweest tijdens de film. Dat verhaal vertelde mijn mama graag om mijn papa te plagen. Blijkbaar was hij onder de zetel gekropen tijdens de scène waarin Bambi zijn mama wordt doodgeschoten.

Tijdens mijn papa zijn laatste maanden had Bambi opnieuw een belangrijke rol in zijn leven. Ik had al een paar jaar een knuffel van Bambi, we hadden die gespaard via de krant Het Laatste Nieuws. Die knuffel was de perfecte steun voor de arm van mijn papa. Na zijn eerste epilepsie-achtige aanval, was zijn arm lam geworden. Wanneer hij de Bambi-knuffel op zijn schoot legde, paste zijn arm perfect op Bambi zijn rugje. Het was niet alleen handig, het was ook mooi en lief. Bambi is nu eenmaal een gezellig beestje.

Zelfs toen mijn papa, helemaal op het einde, in het ziekenhuis lag op de palliatieve afdeling, was Bambi er nog steeds bij. Alle verpleegsters vonden het heel schattig, dat hij Bambi altijd vast had en nodig had. Wanneer hij niet meer kon spreken, legden we Bambi nog steeds naast hem. Voordat Bambi bij in zijn bed lag, vertrokken we niet naar huis. Volgens mij heeft Bambi mijn papa soms geholpen.

Hoe oud je ook bent, soms kan een knuffel letterlijk en figuurlijk steun bieden. En diezelfde Bambi biedt mij nu ook nog steeds steun.

Bambi ligt nu altijd bij mij in bed. Ja, je mag het belachelijk vinden. Maar die Bambi heeft een hele speciale betekenis voor mij. Een triestige maar ook een mooie. Wanneer ik lig te wenen in mijn bed, neem ik Bambi eens goed vast.

Net zo stevig als toen die ene nacht, de nacht van 15 oktober 2011, de nacht waarop ik voor het bed van mijn dode papa stond. Want daar lag Bambi toen, aan de voeten van mijn dode papa. De verpleegsters hadden hem daar gelegd. Eigenlijk wel lief, maar ik kon er niet tegen. Ik heb hem er meteen af genomen en vastgehouden. Ik heb hem volgens mij niet gelost totdat ik een paar uur later weer in mijn bed lag. Huilend, met Bambi in mijn armen.

Mijn papa zijn Bambi en mijn Bambi.

Onze Bambi, voor altijd.