Categorie archief: Gedichten

Soms

Standaard

Soms mis ik hem zo.

Zo hard.

Soms mis ik hem zo hard.

Dat ik ervan bevries.

De koude pijn slaat om mijn hart.

En ik sta stil.

Zo stil.

 

Het komt weer dichterbij. Niet enkel het verdriet komt dichterbij mij. Ook de 15de oktober komt dichterbij. En dat voel ik aan alles. Bijna 3 jaar, bijna. Nog net niet. Nog 11 dagen en het is zover, dan kan ik zeggen dat mijn papa drie jaar geleden overleden is. 3 jaar!

Ik kan het niet geloven. 1084 dagen lang heb ik mijn papa niet meer gezien. Verschrikkelijk lang. En het wordt nog verschrikkelijk veel langer. En daar valt niets aan te doen. Dood is en blijft dood.

Soms kan ik mij erbij neerleggen, soms wordt ik boos. Heel boos. Want waarom kreeg MIJN papa kanker? Waarom moest MIJN papa zo hard vechten om uiteindelijk toch de strijd te moeten opgeven? Waarom kan hij gewoon niet even terugkomen? Heel even maar? Gewoon heel even.

Waarom stel ik mij nog steeds deze vragen? Het antwoord is simpel. Omdat ik mijn papa voor altijd zal blijven missen. Soms heel erg hard, soms wat minder hard. Maar altijd zal ik hem blijven missen.

Vorige zaterdag was het mijn ‘officiële’ proclamatie. Afgestudeerd als leerkracht lager onderwijs. Mijn grote droom en ook die van mijn papa. Ik hoor het hem nog zo zeggen, op onze laatste vakantie: met u komt alles wel goed, dat weet ik, ik weet wat er van u gaat worden: ge wordt juf, ge vindt een leuke man en samen krijgt ge veel kindjes.

En dat eerste is al zover, ik ben juf geworden. Een eerste grote mijlpaal in mijn leven. Zonder mijn papa. Ik had hem er zo graag bij gehad. Welke vader wil er nu niet zijn dochter zien afstuderen? Welke vader wil er nu niet dat zijn dochter de job van haar leven vindt? Welke vader wil zijn dochter nu niet gelukkig zien?

Het is en blijft hartverscheurend. Ik zat daar in de zaal, tijdens de proclamatie, en ik dacht aan hem. Ik dacht aan hoe ongelooflijk jammer het was dat hij er niet bij kon zijn. Ik dacht aan hoe ver ik geraakt ben, zonder hem en met hem in mijn gedachten. Ik dacht aan hoe trots hij zou geweest zijn. Ik dacht aan mijn lieve, lieve, lieve papa.

En ik blijf aan hem denken. Na bijna 3 jaar. Na altijd.

Advertenties

Blijven gaan

Standaard

Zelf gedichten schrijven lukt mij precies niet meer. Blijkbaar kan ik enkel iets op papier zetten wanneer mijn hoofd bijna ontploft van gevoelens. En dan vooral verdrietige gevoelens.

Omdat ik dus al een hele tijd geen eigen gedichtje meer met jullie heb gedeeld, deel ik een niet-eigen gedichtje.

 

Andante

Als de tocht niet meer voert naar de

plaats waar alles weer goed komt,

wat houdt haar gaande? Rood zand

op het fresco verbleekt, troost verkleint

tot een blik, tot een handpalm.

Als niet wanhoop met windkracht tien

in haar rug slaat, wat houdt haar in gang?

De straatstenen houden haar gaande,

ogen likken de gevels, de keel

is gulzig naar lucht. Haar houdt

in gang het plezierpaard lijf dat

geen halt verstaat. Haar hakken

slaan vuur uit de tegels. Dat zij gaat

houdt haar gaande. Zij Gaat.

 

Anna Enquist

uit: Kerstmis in februari. De vroege gedichten

 

Zo, dit vind ik mooi. Prachtig zelfs. En ik hoop dat ik ook altijd blijf gaan. En gaan.

 

Mag ik?

Standaard

Mag ik missen

Mag ik me vergissen

Wanneer ik denk dat ik je mis

Mag ik zoeken

Mag ik mezelf vervloeken

Wanneer ik denk dat ik je mis

Mag ik zeggen

Mag ik mijn zin verleggen

Wanneer ik denk dat ik je mis

Mag ik schreeuwen

Mag ik stampen

Ik mis je veel-te-veel-te-hard?

Weer tranen

Standaard

Kalme golf

Glij over me heen

Laat een zacht briesje

Mij omarmen

Wanneer de donder dreigt te slaan

En een orkaan van woorden

Mij wil neerhalen

Laat een koud laagje sneeuw

Mij omarmen

Zodat verse tranen

Vastvriezen.

 

Als er iemand – please, iemand- is die dit gedicht aandachtig heeft gelezen, kan die dan zeggen wat hij/zij ervan vindt?

Ik zou dit gedicht willen voordragen tijdens mijn les voordracht in het conservatorium, maar ik weet niet of het op iets trekt. Ik ben namelijk weer de eeuwige twijfelaar aan het uithangen.

Tranen op vakantie

Standaard

De tranen waren op vakantie. Naar een land hier ver vandaan. Zo leek het toch, want ik had ze in geen weken meer gezien. Ik dacht dat ze het er goed hadden, maar blijkbaar niet goed genoeg. Misschien was er te weinig zon.

Op een dag, niet zo heel lang geleden, tikten ze op mijn schouder. “Hallo, we zijn terug van weggeweest!”

Ik schrok, ik was hun bestaan haast vergeten. Wat wil je. Je ziet ze zo lang niet, ze laten niets van zich horen. Dan veronderstel je dat alles goed gaat. Was het maar waar.

Vanaf die tik op mijn schouder verdween het licht en de muziek viel weg. Ik hoorde enkel hun zachte getrappel op mijn schouder. Na die ene tik volgde nog een tik. En nog één.

Ik werd boos en daarna woedend. Ik riep, schreeuwde, vloekte. En huilde. En dat kwam maar door één ding. Ze hadden mij net, na die laatste tik, verteld dat ze niet op vakantie gaan. Toch niet naar een ver land. Een city-tripje misschien.

Meer niet.

Ik mag nooit vergeten wat mij lief is.

Standaard

Ik heb zware handen

lood in pakjes

de stoel kantelt

adem blaast over mij heen

donkere dagen flitsen fel voorbij

een heldere ster valt

het ijzer is gesmolten

het wordt lichter.

 

Ik ben maandag, na lang, nog eens naar het conservatorium geweest. Dat is daar waar ik verbale vorming en voordracht volg. Bij de les voordracht (zoals de naam het zegt) dragen we teksten/gedichten voor. Deze keer vroeg de leerkracht of we eens een keertje iets anders wouden doen.

Een gedicht schrijven. Oké. Zo gezegd zo gedaan. Het thema was ‘het weer’. We moesten een woordweb maken en zo kwamen we tot woorden of delen van zinnen of beelden of… al die dingen hadden uiteindelijk niets of bijna niets meer te maken met ‘het weer’. Dat moesten we dan samenvoegen tot een gedicht. We mochten nog schrappen of iets bijvoegen.

En dit was dus mijn resultaat. Ze hadden zoiets blijkbaar niet van mij verwacht. Ze vonden het mooi. En dat maakte mij wel blij. En daarom heb ik het nu ook met jullie gedeeld.

 

Na de les vroeg iemand van mijn groep of ik wel vaker gedichten schrijf. Ik zei dat ik toch bijna elke week iets schrijf. En ik zei er, tot mijn eigen verbazing, meteen bij dat dat is sinds mijn papa is gestorven. En dat het mijn uitlaatklep is. Ze vroeg hoe lang hij nu al gestorven is en ik antwoordde “Een jaar en twee maand”.

Pas toen ik onderweg was naar huis had ik door dat dat fout was! Het is al een jaar en 3 maand, zelfs bijna 4. Dat was de eerste keer dat ik fout was. En dat doet mij wel pijn. Hoe kan ik nu zoiets vergeten? Of fout zeggen of onthouden? Ik moet toch weten hoe lang mijn papa dood is! Of niet?

Misschien ook niet. Misschien is het een teken dat ik er meer en meer mee kan leven. En dat het minder uitmaakt hoe lang het exact is. Maar die gedachte maakt mij bang. Als ik nu al niet meer weet hoe lang hij dood is, wat is het volgende dat ik vergeet? Zijn verjaardag? Zijn lievelingseten? Zijn favoriete muziek? Of zelfs heel mijn papa?

Nee, ik moet de tel bijhouden.

1 jaar en 3 maand en 22 dagen.

Gedichtendag

Standaard

Ik was het al bijna vergeten maar ik dacht er nog net op tijd aan (danku facebook) Het is gedichtendag! Joepie 🙂

Omdat ik zelf geen inspiratie heb vandaag heb ik het internet eens geraadpleegd en een gedicht van Toon Tellegen opgezocht.

 

Zal ik weggaan? 
Zal ik verdrietig worden en weggaan? 
Zal ik het leven eindelijk eens onbelangrijk vinden, 
mijn schouders ophalen 
en weggaan? 
Zal ik de wereld neerzetten (of aan iemand anders geven), denken: 
zo is het genoeg, 
en weggaan? 
Zal ik een deur zoeken, 
en als er geen deur is: zal ik een deur maken, 
hem voorzichtig opendoen 
en weggaan- met kleine zachtmoedige passen? 
Of zal ik blijven?
Zal ik blijven?

 

15 keer 15

Standaard

Een jaar en drie maand.

 

Het blijven rare dagen, die 15des van de maand…

Al 15 keer heb ik een 15de zonder mijn papa meegemaakt. Al 15 keer heb ik de 15de gehaat.

Na 15 keer ben ik zeker en vast nog niet gewoon! Na 15 keer is de pijn en het verdriet er nog steeds. Ja, minder pijn en minder verdriet. Maar nog steeds veel pijn en verdriet.

Dat gaat nooit weggaan, dat begin ik stilaan te begrijpen. Aanvaarden kan ik het nog niet. Begrijpen een klein beetje.

Gewoon, 1 dag, zonder een spatje verdriet, dat zou ik willen. Maar 1 dag met mijn lieve papa, zou ik nog véél liever willen. Eén dagje bij hem zijn. Het is een droom. Een onmogelijke droom.

Bijna net zo onmogelijk als de droom die ik een paar dagen geleden had. Een droom waarin ik woedend was op mijn mama en haar aan het uitschelden was en haar nogal hevig af aan het motten was.

Maar goed… Ik mis mijn papa. Zo verschrikkelijk hard.

& daarom heb ik weer eens geprobeerd om een gedichtje te schrijven. Om mijn hoofd leeg te schudden (maar het is eerder vol geraakt)

 

Een orkaan van verdriet
Een lege fotokader in mijn kamer
vol herinneringen
een lege fotokader in mijn kamer
vol liefde

het beeld zit gevangen in mijn hoofd
maar vooral in mijn hart
een beeld dat zacht is als zijde en glanzend als goud
een beeld dat zelfs een orkaan van verdriet kan overleven

Als die orkaan van verdriet over mij neer daalt
aan mij voorbij raast
en een overdonderend geluid maakt
laat hij schade achter

pijn in mijn hart
een gezicht vol sporen
en een leeg hoofd
zodat er weer plaats is voor een nieuw beeld

Sporen van gemis

Standaard

traanGrijze wolk valt uit de lucht.

Donder in mijn oren.

Bliksem in mijn hart.

Druppels vallen mij aan,

langzaam maar zeker,

klein maar dapper.

Harder en harder.

Hagel.

Onuitwisbaar gelaat.

Sporen van gemis.

 

 

PS: Ik weet niet wie deze prachtige tekening heeft gemaakt maar ze is alleszins prachtig, dus bedankt prachtige kunstenaar!