Categorie archief: Mijn rouw

It’s a moment…

Standaard

Op mijn 15de verjaardag waren we op vakantie in Frankrijk, ik samen met mama en papa. Het is bij ons de traditie dat de jarige mag kiezen wat we die dag eten. Ik ben een grote fan van de restaurant keten ‘Buffalo Grill’ of ‘Buffalo Bill’ zoals wij het noemen (een vergissing die mijn broer maakte toen hij een jaar of 10 was). Die keten bestaat spijtig genoeg niet in België. Ze hebben er de lekkerste kippenvleugeltjes ooit! Een andere traditie bestaat eruit dat we altijd in Buffalo Bill gaan eten wanneer we op vakantie naar Frankrijk gaan, aangezien er daar wel veel van die restaurants zijn. Toen we met mijn verjaardag in Frankrijk waren, wou ik natuurlijk het liefst van alles in Buffalo Bill gaan eten. Gelukkig was er ergens eentje, niet te ver van ons hotel. Het werd een daguitstapje, eerst wat winkelen en daarna lekker gaan eten.

Ik was uiteraard in een heel vrolijke stemming, het was mijn verjaardag! MIJN dag, de dag waar ik een heel jaar lang naar uitkijk. Onderweg in de auto mocht ik de muziek kiezen. Ik had een CD van James Blunt meegenomen, die hoorde ik toen graag. Mama en papa luisterden er ook graag naar.

“It’s a moment, you’re getting older” zing ik. Papa is niet akkoord: “Dat zingt hij toch helemaal niet! Zet het nog eens op.” Ik kruip tussen de twee zetels wat naar voren en druk op ‘back’. “….. you’re getting older.” zingt James. “Volgens mij zingt hij “This moment.”zegt mama. “Maar nee!! Wacht, wacht, hij gaat het nog is zeggen!” roep ik. “It’s a moment!!” zing ik samen met James in koor. “Zo kunnen we het wel niet verstaan hé! Spoel nog is terug en nu niet meezingen hé.” stelt papa voor. Mama drukt deze keer op terugspoelen. Opnieuw hoor ik dat James Blunt ‘It’s a moment’ zingt, mama twijfelt aan ‘This moment’ terwijl papa er zeker van is dat hij ‘Simone’ zingt. Daar gaan we nog een keer, we zijn muisstil en de muziek staat kei hard. We zitten alle drie bijna tegen de boxen geplakt, maar papa zijn blik is nog steeds, even aandachtig als altijd, op de weg gericht. “Dat kan toch helemaal niet dat hij ‘It’s a moment’ zingt want dat klopt niet met de rest van het liedje: ‘you’re getting older’.” besluit papa. “Maar jawel, op dit moment word je ouder” zeg ik overtuigd. Mama gelooft er niets meer van. Papa zegt dat we het thuis zullen opzoeken. “Thuis?! Dan weten we het nog kei lang niet!” lach ik. “In het appartement bedoel ik hé” zucht papa. Als giechelend zeg ik: “Ik ga het toch nog is opzetten hoor, als ge goed luistert hoort ge het echt wel dat hij ‘It’s a moment’ zingt. Of misschien ‘It’s over’?”

Wat een discussie en wat een pret hadden we toen. We genoten er alle drie van. Iedereen wou zijn gelijk halen, zoals altijd. En ja, wie had er nu uiteindelijk gelijk? Mijn papa uiteraard. “Simone, you’re getting older.”

Wanneer ik het liedje nu nog eens toevallig hoor, twijfel ik soms nog steeds. Is het nu ‘Simone’ of ‘It’s a moment’? En elke keer denk ik terug aan die autorit. Aan dat warme gelukzalige gevoel, aan het gezellig samen discussiëren over iets belachelijks en aan de lach van mijn papa.

Sneeuwvlokken en een donkere zon

Standaard

Het gaat even weer niet goed. Nee, ik weet niet echt hoe het komt. Nee, ik vind dit geen fijn gevoel. En nee, ik wil niet dat ik mij nog lang zo voel.

Het voelt alsof ik een kleine glazen sneeuwbol ben die hard door elkaar wordt geschud. De sneeuwvlokjes die al weken op de bodem lagen te rusten, worden plots wild naar boven gezwierd. En ik kan alleen maar wachten tot de vlokjes tergend langzaam weer naar beneden zijn gedwarreld.

Lees de rest van dit bericht

Pauze

Standaard

Het zit eventjes allemaal vast. Er komen geen gevoelens meer uit. Alsof mijn pauzeknop is ingedrukt.

Mijn papa is ondertussen 3 jaar en half dood en het lijkt even alsof ik het niet meer kan voelen. Dat robotje is weer in mijn hoofd gekropen en het heeft gezegd dat er geen tijd is om iets te voelen. Of misschien heeft dat robotje gewoon geen zin in dramatisch gedoe.

Of een andere optie is dat ik  er gewoon beter mee kan leven. Wat eigenlijk ook wel zo is. Maar toch, ik voel dat het weer anders is. Ik kan ook niets zinnigs meer schrijven. Mijn gevoelens, woorden, gedachten, tranen, … zijn op. Alles wat met mijn papa te maken heeft is even weg. Misschien laat ik het dan maar beter zo. Misschien maak ik er dan beter niet te veel (stomme) woorden aan vuil.

Vergeten of verloren

Standaard

Er zijn zo van die momenten. Momenten waarop ik mij stort op herinneringen van vroeger. Of momenten waarop ik oude berichten wil herlezen, terwijl ik goed genoeg weet dat het pijn zal doen. En dat het zal eindigen in een huilbui. Toch volg ik mijn gevoel op die momenten en doe ik wat het mij opdraagt.

Lees de rest van dit bericht

Zoektocht

Standaard

Ik ben bezig aan een zoektocht. Een zoektocht waar ik al 3 jaar en 3 maand aan bezig ben. Een zoektocht waarbij ik probeer te ontdekken hoe ik het best kan omgaan met de dood van mijn papa en hoe ik kan verder leven met hem in mijn gedachten.

Ik wandel al 3 jaar hand in hand met mijn blog op het pad der rouwende mensen. En die wandelingen doen mij telkens deugt. Telkens wanneer ik mijn gevoel kan neerschrijven, voel ik mij kalmer of soms juist wat verdrietiger, maar dat is dan een teken dat het er even uit moest.

Mijn blog staat mij bij in goede en slechte dagen, altijd volgt hij mijn gedachten en begrijpt hij mij. Hij aanvaardt mij zoals ik ben en ik moet geen blad voor de mond nemen. Ik schrijf alles op zonder na te denken en dat vindt hij oké. Wat ben ik daar blij mee!

Lees de rest van dit bericht

De dood is mijn leven

Standaard

Soms, heel soms, of eigenlijk wat vaker als heel soms, heb ik het gevoel als het allemaal nog maar pas gebeurd is. Dat mijn papa nog maar net gestorven is. Dat er nog geen 3 jaar voorbij is maar 3 uur. En dat ik zijn armen dan weer zo graag om mij heen wil voelen.

De laatste maand ben ik er weer veel meer mee bezig. De dood van mijn papa is haast mijn leven. Het is niet zo extreem als in de beginperiode, maar toch weer veel meer dan deze zomer bijvoorbeeld.

Hebben de donkere dagen er iets mee te maken? Of de feestperiode nog? Of is het omdat ik weer wat meer in aanraking kom met mensen die hebben meegemaakt wat ik heb meegemaakt? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik het niet fijn vind.

Wanneer ik de afgelopen maanden eens even wat verdrietig was, wat eigenlijk helemaal niet zo vaak meer gebeurde, huilde ik wat. Een uurtje ofzo en alles was eruit. En ik kon weer verder. Maar wanneer ik nu verdrietig ben, komt dat vreemde gevoel in mijn buik terug naar boven. Pal in het midden, alsof er een baksteen in zit die er NU uit wil. Als ik dat gevoel heb, word ik bang. Ontzettend bang. Bang omdat ik dan vrees dat ik de dood van mijn papa niet goed verwerkt heb of aan het verwerken ben.

Dat vraag ik me zo vaak af: verwerk ik het wel goed? Doe ik de juiste dingen? Doe ik te weinig of te veel? Praat ik te weinig en krop ik het op? Krijg ik binnen een aantal jaar een inzinking? Of is dit gewoon een nieuwe fase in het verwerkingsproces? Is dit tijdelijk en gaat het binnen enkele weken terug beter gaan? Stel ik te veel vragen? Moet ik het niet gewoon allemaal op mij laten afkomen?

Misschien wel.

Maar de dood is mijn leven. Ik leef met de dood. De dood van mijn papa zit voor altijd in mijn gedachten. Elke dag leef ik ermee. De ene dag is geweldig en de andere dan weer geweldig moeilijk. Maar moeilijk moet ook gaan hé.

Ja, moeilijk gaat ook. “Niet drijven over hé, meid.” zou mijn papa zeggen, waarmee hij bedoelde dat ik niet moet overdrijven.

Koning papa

Standaard

Het is weer die periode van het jaar: de feestdagen. De derde keer zonder mijn liefste papa.

De laatste maanden ging het allemaal heel erg goed. Ik heb mijn papa natuurlijk gemist, elke dag. Maar niet op een verpletterende, zware, supertrieste manier. Ik miste hem gewoon, in de dagdagelijkse dingen. Zijn aanwezigheid bij wat moeilijkere momenten op school of thuis of tijdens mijn toneelrepetities. Of zijn aanwezigheid op leuke momenten zoals mijn toneelvoorstellingen.

Maar sinds enkele dagen gaat het weer wat moeilijker. Afgelopen vrijdag, na de drukke Kerstdagen, moest het er allemaal uit. Ik had het niet verwacht eigenlijk. Natuurlijk vond ik een nieuwe Kerst zonder mijn papa niet makkelijk. Maar het waren gezellige feestjes. En toch… Vrijdag stortte ik even in. Het trieste gevoel kroop weer in mijn lijf. Ik dacht, ik schrijf eventjes een brief aan mijn papa in mijn schriftje. Door mijn gedachten en gevoelens daar te zien staan, werden die gevoelens precies extra bevestigd. Ik werd extra verdrietig en extra onrustig.

De tranen kwamen en het duurde lang voor ze weer vertrokken. Snikkend en bevend viel ik in slaap. De volgende ochtend hadden mijn tranen duidelijk z’n sporen nagelaten. Ach, het moest er eens uit. Nu is er weer wat meer plaats voor andere emoties of gedachten.

 

Gelukkig was er een lieve vriendin die me tijdens mijn moeilijke nacht steunde via sms’jes. Het laatste berichtje dat ze mij stuurde bezorgde me kippenvel en een nieuwe uitbarsting van mijn tranendal.

“De man die met jou het leven mag delen, heeft immens veel geluk. En al zal hij een prins zijn, jouw papa blijft altijd jouw koning.” 

Prachtige woorden van mijn prachtige vriendin. Ik ga ze voor altijd onthouden en met mij meedragen.

 

 

De dingen die hij mist.

Standaard

Zoveel. Zoveel. Er gebeurt zoveel en tegelijkertijd gebeurt er ook niets.

De tijd vliegt en kruipt. 3 jaar en wat meer dan een maand later, nog steeds. Maar de dood van mijn papa overheerst mijn leven niet langer. Ik leef door. Ik heb het al allemaal doorleeft. Ik ga vooruit, langzaam maar zeker.

Lees de rest van dit bericht