Categorie archief: Bijzondere dagen

Koning papa

Standaard

Het is weer die periode van het jaar: de feestdagen. De derde keer zonder mijn liefste papa.

De laatste maanden ging het allemaal heel erg goed. Ik heb mijn papa natuurlijk gemist, elke dag. Maar niet op een verpletterende, zware, supertrieste manier. Ik miste hem gewoon, in de dagdagelijkse dingen. Zijn aanwezigheid bij wat moeilijkere momenten op school of thuis of tijdens mijn toneelrepetities. Of zijn aanwezigheid op leuke momenten zoals mijn toneelvoorstellingen.

Maar sinds enkele dagen gaat het weer wat moeilijker. Afgelopen vrijdag, na de drukke Kerstdagen, moest het er allemaal uit. Ik had het niet verwacht eigenlijk. Natuurlijk vond ik een nieuwe Kerst zonder mijn papa niet makkelijk. Maar het waren gezellige feestjes. En toch… Vrijdag stortte ik even in. Het trieste gevoel kroop weer in mijn lijf. Ik dacht, ik schrijf eventjes een brief aan mijn papa in mijn schriftje. Door mijn gedachten en gevoelens daar te zien staan, werden die gevoelens precies extra bevestigd. Ik werd extra verdrietig en extra onrustig.

De tranen kwamen en het duurde lang voor ze weer vertrokken. Snikkend en bevend viel ik in slaap. De volgende ochtend hadden mijn tranen duidelijk z’n sporen nagelaten. Ach, het moest er eens uit. Nu is er weer wat meer plaats voor andere emoties of gedachten.

 

Gelukkig was er een lieve vriendin die me tijdens mijn moeilijke nacht steunde via sms’jes. Het laatste berichtje dat ze mij stuurde bezorgde me kippenvel en een nieuwe uitbarsting van mijn tranendal.

“De man die met jou het leven mag delen, heeft immens veel geluk. En al zal hij een prins zijn, jouw papa blijft altijd jouw koning.” 

Prachtige woorden van mijn prachtige vriendin. Ik ga ze voor altijd onthouden en met mij meedragen.

 

 

Advertenties

Derde keer, goeie keer

Standaard

Het is alweer voorbij, de gevreesde dag. De 15e oktober. De sterfdag van mijn papa. (Wat een afschuwelijk woord trouwens: sterfdag) Het was al de 3e editie dit jaar. 5 jaar, dat wordt pas een feesteditie!

Ik durf toch te zeggen dat het betert. ‘Derde keer, goeie keer’ zeggen ze. Wel, in dit geval klopt dat ook wel een beetje. Toen mijn papa een jaar overleden was, had ik het nog verschrikkelijk moeilijk. Na 2 jaar had ik het nog steeds heel erg moeilijk. En nu, na 3 jaar, heb ik het gewoon moeilijk. Moeilijk met momenten. En op zo’n dag als de 15e oktober, heb ik het moeilijk. Maar niet overdreven moeilijk.

Ja, ik heb traantjes gelaten. Maar geen emmers vol. Gewoon, ’s morgens en ’s avonds wat traantjes in mijn bed. En bijna traantjes voor de klas.

Lees de rest van dit bericht

Soms

Standaard

Soms mis ik hem zo.

Zo hard.

Soms mis ik hem zo hard.

Dat ik ervan bevries.

De koude pijn slaat om mijn hart.

En ik sta stil.

Zo stil.

 

Het komt weer dichterbij. Niet enkel het verdriet komt dichterbij mij. Ook de 15de oktober komt dichterbij. En dat voel ik aan alles. Bijna 3 jaar, bijna. Nog net niet. Nog 11 dagen en het is zover, dan kan ik zeggen dat mijn papa drie jaar geleden overleden is. 3 jaar!

Ik kan het niet geloven. 1084 dagen lang heb ik mijn papa niet meer gezien. Verschrikkelijk lang. En het wordt nog verschrikkelijk veel langer. En daar valt niets aan te doen. Dood is en blijft dood.

Soms kan ik mij erbij neerleggen, soms wordt ik boos. Heel boos. Want waarom kreeg MIJN papa kanker? Waarom moest MIJN papa zo hard vechten om uiteindelijk toch de strijd te moeten opgeven? Waarom kan hij gewoon niet even terugkomen? Heel even maar? Gewoon heel even.

Waarom stel ik mij nog steeds deze vragen? Het antwoord is simpel. Omdat ik mijn papa voor altijd zal blijven missen. Soms heel erg hard, soms wat minder hard. Maar altijd zal ik hem blijven missen.

Vorige zaterdag was het mijn ‘officiële’ proclamatie. Afgestudeerd als leerkracht lager onderwijs. Mijn grote droom en ook die van mijn papa. Ik hoor het hem nog zo zeggen, op onze laatste vakantie: met u komt alles wel goed, dat weet ik, ik weet wat er van u gaat worden: ge wordt juf, ge vindt een leuke man en samen krijgt ge veel kindjes.

En dat eerste is al zover, ik ben juf geworden. Een eerste grote mijlpaal in mijn leven. Zonder mijn papa. Ik had hem er zo graag bij gehad. Welke vader wil er nu niet zijn dochter zien afstuderen? Welke vader wil er nu niet dat zijn dochter de job van haar leven vindt? Welke vader wil zijn dochter nu niet gelukkig zien?

Het is en blijft hartverscheurend. Ik zat daar in de zaal, tijdens de proclamatie, en ik dacht aan hem. Ik dacht aan hoe ongelooflijk jammer het was dat hij er niet bij kon zijn. Ik dacht aan hoe ver ik geraakt ben, zonder hem en met hem in mijn gedachten. Ik dacht aan hoe trots hij zou geweest zijn. Ik dacht aan mijn lieve, lieve, lieve papa.

En ik blijf aan hem denken. Na bijna 3 jaar. Na altijd.

Mondje dicht

Standaard

En ja hoor, het is weer zo ver. Het is alweer een 15de. Vandaag is het alweer 2 jaar 10 maand geleden dat mijn papa zijn laatste adem uitblies. Bijna 3 jaar. Het gekke is dat ik al een maand of twee zeg dat het bijna 3 jaar geleden is, terwijl het eigenlijk vanaf nu pas ‘bijna 3 jaar geleden’ valt te benoemen. Of bestaan daar niet echt regels voor? Waarschijnlijk niet… Naar mijn gevoel is het de ene dag al bijna 3 jaar geleden en de andere dag nog maar een week of weer een andere dag al 10 jaar.

Ik voel me al de hele dag raar. Slechtgezind volgens mijn mama. Triestig volgens mij. Maar dat zeg ik haar natuurlijk niet. Nog steeds niet. Na 2 jaar en 10 maanden kan ik nog steeds niet met haar over mijn gevoelens praten. Ik had toen nooit kunnen bedenken dat ik er zo lang niet over zou kunnen spreken. De laatste tijd spreek of vertel ik zelfs tegen niemand meer over mijn papa.

Soms heb ik de behoefte niet, maar soms ook wel. En als er dan iemand in de buurt is die ik vertrouw, durf ik er nog niet over te beginnen. In het begin kon ik er beter over praten, nu begin ik het precies te verleren. Als ik het mij goed herinner is het laatste gesprek dat ik over mijn papa heb gehad geleden van tijdens mijn stage in maart. Toen moest ik lesgeven over verdriet en rouw en vertelde ik de kinderen dat mijn papa overleden was. (Of moet ik ‘is’ schrijven?) Een echt gesprek valt dat eigenlijk niet echt te noemen want ik was meer aan het woord dan hen, maar toch schepte het een vertrouwensband.

Vertellen of praten over de dood van mijn papa doet deugt, dat weet ik en dat merkte ik steeds wanneer ik het deed. Maar de moment is er niet altijd. Wanneer ik over hem wil vertellen, voelt het nog altijd aan alsof ik de sfeer wil verpesten en dat is natuurlijk niet mijn bedoeling.

Nu ik er zo over schrijf, voel ik dat het nog eens nodig is om mijn hart te luchten. Maar ja, bij wie kan en wil ik terecht?

 

Kom op, niet zo zielig zijn Sarah! In plaats van hier te zitten zeuren zou ik beter wat genieten van de laatste weken vakantie. Maar het lukt niet… Binnen 5 dagen verjaart/verjaarde mijn papa alweer. 52 zou hij worden. Zou. Zo jammer dat ik ‘zou’ moet schrijven…

Laat ik mijn papa maar wat terugkomen in mijn herinneringen, dat kan mij misschien helpen. Want ik las net nog een mooie quote.

Herinnering is een soort van ontmoeting.

 

xxxxxx voor mijn liefste papa

 

Papa-dag

Standaard

Het is weer papa-dag. Deze keer een ‘officiële’.

De derde vaderdag zonder mijn papa. Zo gek, aangezien hij nog niet eens 3 jaar geleden gestorven is.

Natuurlijk mis ik hem. Elke dag mis ik hem. En ja, vandaag nog meer dan anders. Overal berichtjes zien verschijnen over leuke, lieve, geweldige superpapa’s doet pijn. En hoe hard je je er ook tegen verzet, je kan er niet omheen. Niet om de berichten en niet om de pijn.

Mijn papa was uiteraard niet zo geweldig als al die andere papa’s. Hij was nog veel bijzonderder. Liever, slimmer, leuker, grappiger, zotter, sterker maar vooral dapperder. Mijn papa noemde niet voor niets Koen, wat dapper wil zeggen. En hij was dan ook nog eens een leeuw. Veel meer woorden hoef ik daaraan niet meer vuil te maken.

 

Wensen dat mijn papa terug komt, heeft niet veel zin. Dus dan zal ik maar wensen dat ik net zo dapper wordt als hij.

 

papsieNu houd ik je vast,
op een plaatsje ergens diep in mijn hart.

Bijna is alweer voorbij

Standaard

Wat een paar dagen geleden nog ‘bijna’ was, is nu alweer verleden tijd. Mijn papa is nu welgeteld twee jaar en 1 dag dood. Het is en blijft een eng en vies woord: dood. Maar ‘overleden’ vind ik dan weer te chique klinken. Daarom schrijf ik liever ‘dood’. Want dat is hij uiteindelijk ook, morsdood. Steendood. Doder dan dood.

En ik heb misschien 26 tranen gelaten, veel meer zal het niet geweest zijn. 26 tranen, vermengd met het water uit de douche. Want ja, na lange tijd is het mij nog eens gelukt om te wenen. En dan nog wel in de douche. En ja, ik heb mijzelf weer maar eens verplicht om te stoppen met bleiten. Want het haalt toch niets uit. En mijn mama moest niet zien dat ik geweend had.

Ze had het al moeilijk genoeg, ik zag ’s morgens dat ze wat geweend had. Maar natuurlijk heb ik er niets van gezegd. Want zo zit ik nu eenmaal in elkaar. Zwijgen is uiteindelijk ook goud, zoals het gezegde zegt.

Er hebben niet veel mensen aan ons gedacht. Of ik kan beter zeggen: er hebben niet veel mensen aan mijn papa gedacht. Mijn peter (de broer van mijn papa) zette een kaarsje als profielfoto op zijn facebook en hij stuurde een smsje naar mijn mama. Dat was het.

De andere broer van mijn papa, mijn nonkel dus, stuurde bloemen op. Met een lief kaartje eraan: twee jaar geleden al, het is net of het gisteren was. we denken aan jullie. Dat vond ik wel heel erg lief. Hij (en zijn vrouw/vriendin eigenlijk) stuurden vorig jaar ook bloemen op mijn papa zijn sterfdag. Ik vraag me af of het binnen een jaar of 7 een verplicht nummertje wordt, die bloemen sturen.

Mijn oma, die van mijn mama haar kant, heeft gebeld met mijn mama en heeft blijkbaar over van alles en nog wat gebabbeld, maar heeft geen woord gezegd over mijn papa. Waarschijnlijk was ze het helemaal vergeten. Haar geheugen gaat de laatste tijd wat achteruit.

En mijn vriendinnen wisten dat het ‘die ene speciale dag’ was, maar hebben ook niet echt iets speciaals gezegd of gedaan. Maar dat neem ik hen helemaal niet kwalijk. In hun plaats zou ik ook niet weten wat te doen.

 

Dus om mijn verhaal samen te vatten: het was een eenzame, lange, saaie, moeilijke dag. Vol verdriet in mijn hoofd, hart en buik. Maar uiteindelijk is het ook maar een dag zoals een ander. Of dat probeer ik mijzelf toch wijs te maken. Geloven doe ik het voorlopig nog niet echt.

 

Ik wil wel proberen om mijn gevoel van de afgelopen (en waarschijnlijk de komende dagen ook) te beschrijven maar het lukt mij niet echt goed. Ik voel mij vooral eenzaam, verdrietig, zenuwachtig, onzeker, bang, wanhopig en soms hopend. Soms ook intens ongelukkig. Of zelfs nutteloos en zinloos. Dan bedenk ik mij waarom het nog zin heeft dat ik mijn best doe om iets te worden of te betekenen in deze grote, boze, harde wereld.

Eenzaam is misschien wel, nu ik er verder over nadenk, het meest overheersende gevoel. Er zijn veel mensen die mij willen steunen en die zeggen dat ik op hen kan rekenen. Maar uiteindelijk sta ik er altijd alleen voor. Het is mijn verdriet. Ik kan het delen zo graag en zo veel als ik wil. Het blijft bij mij en van mij. Het kan misschien heel erg traagjes minderen, maar het grootste gewicht blijft in mij zitten en rond mij hangen.

Doordat ik zelden (of eerder nooit) nog praat over mijn verdriet, verleer ik steeds meer en meer hoe ik erover moet praten. Ik kan het gewoon echt niet meer. Ik wil er wel over praten, maar ik kan het niet. Iemand moet de woorden uit mij sleuren, anders lukt het niet. En er is bijna niemand die dat begrijpt. Ze willen het wel begrijpen, ze proberen misschien zelfs hard, maar het lukt niet.

En dan zijn er nog de vele andere mensen die denken dat je na 2 jaar er wel over bent. Ik hoef jullie waarschijnlijk niet uit te leggen dat dat niet zo is.

Ik zit vast in mijn verdriet. Ik functioneer normaal, je ziet mijn verdriet niet. Maar het is er wel. Diep vanbinnen, goed verstopt, onder mijn glimlach en achter mijn domme mopjes. En soms zou ik willen schreeuwen, schreeuwen van verdriet, van pijn, van wanhoop, van ellende. En schreeuwen tot mijn papa mij kan horen en begrijpt dat hij terug moet komen.

 

mooi......

Happy birthday papsie

Standaard

“Hebt ge vandaag al aan iets speciaals gedacht?”

Dat vroeg mijn mama rond een uur of 11. En ik antwoordde “ja, natuurlijk.”

Daarmee was het gespreksonderwerp afgerond. Hoewel, het is nog één keertje ter sprake gekomen. Toen we een stukje appelstrudel aan het eten waren, zei mijn mama: “Dan eten we een stukje voor papa he.”

En dat was het dan. Boeiend gesprek.

Ik denk niet dat er verder nog iets zal over worden gezegd vandaag. Ik zal er waarschijnlijk ook niet meer met andere mensen over praten. Want, ja, ik ben nu eenmaal een gesloten boek op dat vlak.

 

Dus, dan zal ik er maar nog wat over schrijven. Dat kan ik namelijk wel.

Ik voel eigenlijk niets speciaals vandaag, zoals ik eigenlijk op voorhand had verwacht. Ik mis mijn papa, zoals alle andere dagen. Ik denk vandaag nog extra hard aan hem, dat wel. Ik vind het ook ongelooflijk jammer dat we zijn verjaardag niet meer allemaal samen kunnen vieren. Ik vind het heel pijnlijk dat ik hem geen 3 kussen meer kan geven. Dat ik hem geen kado’tje meer kan kopen. Dat ik hem geen gelukkige verjaardag kan wensen op facebook, ondanks dat die nog steeds blijft melden dat Koen Verhoeven vandaag verjaart. Dat ik hem niet kan plagen dat hij oud wordt. Zoveel dingen die ik moet missen. Zoveel mooie momenten die we nog samen hadden kunnen beleven. Zoveel momenten die ik mij vanaf nu altijd zal moeten inbeelden. Gelukkig maar dat ik zoveel fantasie heb.

Hmm, misschien had ik dit bericht beter niet geschreven. Want nu komt de pijn veel harder naar boven drijven. Maarja, misschien maar beter zo. Anders zou ik het toch weer opkroppen.

Ahja, van een wensballon zal niet veel in huis komen. Ik ga deze avond met een vriendin naar een openluchtfilm kijken. Dus wanneer ik terug thuis ben, zal mijn mama al slapen. En ik wou die ballon enkel in de lucht laten met mijn mama erbij. En trouwens, ik had het toch nooit aangedurfd. En, nog eens trouwens, ik ben eigenlijk blij dat ik weg ga deze avond. Dan moet ik er niet te veel meer aan denken. Mooi uitvlucht hé.

 

 

wensballon

PS: gelukkige verjaardag papa xxx

 

51

Standaard

51. Morgen is het zover. Morgen wordt mijn papa 51 jaar. Of werd.

Dit jaar zal ik beter kunnen stilstaan bij deze speciale dag. Vorig jaar was ik aan het werk op 20 augustus. Maar ik had blijkbaar toch heel eventjes tijd om iets op mijn blog te zetten. Dit schreef ik toen: https://samentegendehardewereld.wordpress.com/2012/08/20/i-will-do-the-running-for-you/

51. Voor degenen die het misschien nog niet wisten: mijn ‘projectje’ van 51 ongewassen varkentjes is daarop gebaseerd. 51, omdat mijn papa dit jaar 51 wordt. En zijn verjaardag is dus morgen.

 

Ik vraag mij af hoe mensen de verjaardag van een overledene vieren. Je kan ze toch geen kado meer geven? Of ja, misschien een boeketje bloemen. Maar die horen dan thuis op het graf. Aangezien mijn papa gecremeerd is, ligt hij niet in een graf. En daarbij, ik vind een boeket bloemen lelijk. Neen, ik zou nooit bloemen kopen voor mijn papa.

Mijn oma nodigt ons meestal uit met de verjaardag van haar overleden man (mijn opa dus, of vake, zoals we hem noem(d)en). Dan maakt ze eten voor ons klaar en praten we over alles wat er in ons opkomt. Alles, behalve dingen die te maken hebben met vake. En tegenwoordig mag het gespreksonderwerp ook niets meer met mijn papa te maken hebben. Want Verhoevens spreken nu eenmaal niet over de doden of over hun gevoelens en al zeker niet over triestige gevoelens.

Maar wat kunnen wij doen om de verjaardag van mijn papa te vieren? Eigenlijk is ‘vieren’ een fout woord. Herdenken. Maar dat klinkt dan weer zo plechtig. En ik wil er helemaal niets plechtig van maken. Wat maakt het woord eigenlijk uit? Ik kan evengoed zeggen: we doen iets voor de verjaardag van mijn dode papa.

Eigenlijk heb ik al lang iets bedacht, maar dat durf ik natuurlijk weer niet tegen mijn mama te vertellen… Ik dacht eraan om een wensballon in de lucht te laten met daarop ‘gelukkige verjaardag papa’. Meer woorden zouden er niet moeten opstaan. Gewoon dat.

 

 

 

Missen

Standaard

“Ik mis je zoals elke droom zijn einde mist.”

 

– zelf bedacht en helemaal waar –

 

Een jaar en half… Veel te lang. Veel te moeilijk. Veel te eenzaam. Veel te zwaar. Veel te veel.

 

Nog eentje om af te sluiten:

“De mist mist iemand in de mist, maar door de mist weet hij soms niet goed meer wat hij juist mist.”

 

– ook zelf bedacht en ook helemaal waar –