Categorie archief: Witte rouw

It’s a moment…

Standaard

Op mijn 15de verjaardag waren we op vakantie in Frankrijk, ik samen met mama en papa. Het is bij ons de traditie dat de jarige mag kiezen wat we die dag eten. Ik ben een grote fan van de restaurant keten ‘Buffalo Grill’ of ‘Buffalo Bill’ zoals wij het noemen (een vergissing die mijn broer maakte toen hij een jaar of 10 was). Die keten bestaat spijtig genoeg niet in België. Ze hebben er de lekkerste kippenvleugeltjes ooit! Een andere traditie bestaat eruit dat we altijd in Buffalo Bill gaan eten wanneer we op vakantie naar Frankrijk gaan, aangezien er daar wel veel van die restaurants zijn. Toen we met mijn verjaardag in Frankrijk waren, wou ik natuurlijk het liefst van alles in Buffalo Bill gaan eten. Gelukkig was er ergens eentje, niet te ver van ons hotel. Het werd een daguitstapje, eerst wat winkelen en daarna lekker gaan eten.

Ik was uiteraard in een heel vrolijke stemming, het was mijn verjaardag! MIJN dag, de dag waar ik een heel jaar lang naar uitkijk. Onderweg in de auto mocht ik de muziek kiezen. Ik had een CD van James Blunt meegenomen, die hoorde ik toen graag. Mama en papa luisterden er ook graag naar.

“It’s a moment, you’re getting older” zing ik. Papa is niet akkoord: “Dat zingt hij toch helemaal niet! Zet het nog eens op.” Ik kruip tussen de twee zetels wat naar voren en druk op ‘back’. “….. you’re getting older.” zingt James. “Volgens mij zingt hij “This moment.”zegt mama. “Maar nee!! Wacht, wacht, hij gaat het nog is zeggen!” roep ik. “It’s a moment!!” zing ik samen met James in koor. “Zo kunnen we het wel niet verstaan hé! Spoel nog is terug en nu niet meezingen hé.” stelt papa voor. Mama drukt deze keer op terugspoelen. Opnieuw hoor ik dat James Blunt ‘It’s a moment’ zingt, mama twijfelt aan ‘This moment’ terwijl papa er zeker van is dat hij ‘Simone’ zingt. Daar gaan we nog een keer, we zijn muisstil en de muziek staat kei hard. We zitten alle drie bijna tegen de boxen geplakt, maar papa zijn blik is nog steeds, even aandachtig als altijd, op de weg gericht. “Dat kan toch helemaal niet dat hij ‘It’s a moment’ zingt want dat klopt niet met de rest van het liedje: ‘you’re getting older’.” besluit papa. “Maar jawel, op dit moment word je ouder” zeg ik overtuigd. Mama gelooft er niets meer van. Papa zegt dat we het thuis zullen opzoeken. “Thuis?! Dan weten we het nog kei lang niet!” lach ik. “In het appartement bedoel ik hé” zucht papa. Als giechelend zeg ik: “Ik ga het toch nog is opzetten hoor, als ge goed luistert hoort ge het echt wel dat hij ‘It’s a moment’ zingt. Of misschien ‘It’s over’?”

Wat een discussie en wat een pret hadden we toen. We genoten er alle drie van. Iedereen wou zijn gelijk halen, zoals altijd. En ja, wie had er nu uiteindelijk gelijk? Mijn papa uiteraard. “Simone, you’re getting older.”

Wanneer ik het liedje nu nog eens toevallig hoor, twijfel ik soms nog steeds. Is het nu ‘Simone’ of ‘It’s a moment’? En elke keer denk ik terug aan die autorit. Aan dat warme gelukzalige gevoel, aan het gezellig samen discussiëren over iets belachelijks en aan de lach van mijn papa.

De lange weg

Standaard

Gisterenavond kon ik niet slapen, ik voelde de drang om mijn schriftje te herlezen. Het schriftje waarin ik veel heb geschreven het eerste jaar nadat mijn papa was gestorven. De eerste maanden schreef ik minstens elke week een stukje. Nu nog zelden of nooit.

Wanneer ik alles herlas merkte ik dat er veel is veranderd. Niet de dingen om me heen. Maar de dingen in mij. Mijn gevoel, mijn gedachten en mijn verwachtingen. De dingen die ik toen voelde waren zo zwaar en triest. Wanneer ik nu eens een mindere dag of zelfs een slechte dag heb, is dat in niets te vergelijken met hoe ik mij toen voelde. Ik had het zo moeilijk en ik was zo verdrietig. Er staat haast nergens een positief woord in mijn schriftje. Alles was zwart en doods. Ik voelde mij zelfs bijna doods.

Het herlezen van mijn woorden raakte mij, ik was bijna vergeten dat ik mij zo gevoeld heb. Ik denk dat ik die periode naar een achterhoekje in mijn hoofd heb geduwd. Het is te pijnlijk om er vaak aan terug te denken. Er voor even aan terugdenken was wel goed. Even mijn tranen de vrije loop laten en even weer die pijn ervaren, deed mij beseffen welke weg ik heb afgelegd.

Als ik nu terugkijk op die eerste maanden, op dat eerste jaar, ben ik zo blij dat ik daar doorheen ben geraakt. Ik heb het overleefd en ik ben verder kunnen gaan met mijn leven. Het was alles behalve makkelijk en ik ben meer gevallen dan ik ben opgestaan – voor zover dat mogelijk is. Maar ik sta nu weer op mijn beide voeten recht. Niet altijd even stevig en niet rotsvast in de grond, maar ik sta. En ik ben trots op waar ik sta.

Ik kan soms met een glimlach aan mijn papa terugdenken. Ik kan een foto van hem bekijken zonder die stekende pijn te voelen en zonder dat rare gevoel in mijn buik te ervaren. Ik kan dingen doen zonder elke seconde aan hem te denken. Ik kan naar liedjes luisteren die hij zo graag hoorde zonder te wenen.

 

Een keertje stoefen over mijzelf kan geen kwaad zeker? Want dan wil ik even zeggen dat ik toch wel een beetje trots ben op mijzelf. Op de weg die ik heb afgelegd. Ik heb het niet in mijn eentje gedaan, mijn vriendinnen hebben mij geholpen en mijn familie misschien onbewust ook wel een beetje. Maar toch dank ik het meeste aan mijzelf, aan mijn doorzettingsvermogen.

Laten we daarop klinken!

 

Waar stage doen al niet goed voor is!

Standaard

Hallo daar! Wat leuk om hier terug te zijn! Ik heb mijn blogje veel te lang in de steek gelaten. En mijn enkele trouwe lezers ook. I’m so sorry! Maar ach, jullie zullen al wel weten waarom jullie zo lang niets van mij hebben gehoord. Inderdaad: stage!

En het was een geslaagde stage! Een super super geslaagde stage. De allerleukste stage! En dat meen ik echt. Ik had voor het eerst een brave, leuke, lieve, enthousiaste, hardwerkende, geweldige klas. En dat voor een vijfde leerjaar, ik had het niet verwacht.

Ervoor had ik al elke keer een moeilijke klas of een klas waarin er enkele leerlingen de sfeer helemaal konden verpesten. En nu… Wat een droomklas. Dankzij deze klas weet ik helemaal zeker dat ik juf wil worden. Het was een plezier om aan hen les te geven. Het was een plezier om leuke activiteiten voor te bereiden omdat ik wist dat ze er dankbaar voor gingen zijn.

Ook mijn projectweek over WO I was super! Aanvankelijk dacht ik dat het saai en zwaar en moeilijk ging zijn. Maar ik heb er iets leuks van kunnen maken. De leerlingen hebben super veel mogen doen en zelf mogen ontdekken. De kinderen vonden het geweldig en ook geweldig leerrijk. En mijn twee mentoren (juffen) waren ook meer dan tevreden. Dus conclusie: ik ben ook meer dan tevreden!

Op naar de laatste stage: 5 weken in het derde leerjaar! Ik ben benieuwd! Ik kijk er al naar uit 😀 Het is in dezelfde school als mijn stage die net is afgelopen. Dat maakt het nog extra leuk.

 

Ik voelde mij echt helemaal thuis in de klas. Ik vertrouwde de leerlingen en zij vertrouwden mij. Ik heb hen zelfs verteld over mijn papa. Niet zomaar natuurlijk. Tijdens een les taal ging het over gevoelens en herinneringen die aan muziek vast hangen. Ik heb toen ‘Veel te mooie dag’ van Yevgueni laten horen, een liedje dat we op de begrafenis van mijn papa hebben gespeeld. De kinderen waren muisstil en gaapten mij allemaal aan. Nadien durfden ze ook allemaal vertellen over hun overleden overgrootoma, opa, buurman, …  Tijdens een speeltijd kwamen er nog enkele meisjes vragen aan wat mijn papa gestorven was: “Toch niet van ouderdom want jij bent nog jong dus jouw papa was dan ook nog niet zo oud hé?”.

En dat was nog niet alles. Tijdens de lessen godsdienst ging het over rouw en verlies. Ik sprak vanzelf weer over hoe ik met de dood van mijn papa ben omgegaan. Het is nu ook weer niet zo dat ik heel veel heb zitten vertellen. Gewoon enkele kleine dingen. Ik heb hen ook niet verteld dat ik kapot was van verdriet, dat ik het vaak niet meer zag zitten, dat ik nachten lang heb zitten wenen in mijn bed enzoverder. Dat zou een beetje te zwaar en te veel zijn voor de kinderen.

Ik zag wel dat ze het fijn vonden dat ik zo’n persoonlijke dingen vertelde. Eén van mijn juffen apprecieerde het ook enorm dat ik dat durfde. Ik moet zeggen dat ik wel verschoten ben van mijzelf dat ik het heb aangedurfd. Ik heb al vaak gedacht tijdens een stage: nu zou ik kunnen vertellen over mijn papa. Maar ik had het nog nooit echt gedaan. Blijkbaar sta ik weer een stapje verder. Stage doen is voor alles goed!

 

See you later alligator!

 

PS: voor de geïnteresseerden: ik en de coole leerlingen van het 5e leerjaar hebben een mooie blog gemaakt over ons project ‘Nooit meer oorlog’: http://nooitmeeroorlog5.blogspot.be/

 

Het nieuwe jaar is weer daar…

Standaard

En het is alweer zover. 2013 is helemaal voorbij. Ik durf te zeggen dat ik ervan genoten heb. Zeker en vast niet elke dag of elke minuut. Maar er zijn vele mooie momenten geweest. Momenten die ik kon delen met mijn mama en broers of met mijn vriendinnen. Momenten van geluk of momenten van verdriet. En het delen van mooie momenten, daar doen we het toch allemaal voor, niet?

vuurwerk2

Ik ben blij met de dingen die ik bereikt heb in 2013. Al zijn het er niet veel, ze zijn de moeite waard.

  • ik heb 51-ongewassen varkentjes gewassen en met jullie gedeeld
  • ik ben voor mijn 2e jaar geslaagd en ben nu goed op weg om af te studeren als juf
  • ik heb mijn hobby volgehouden: ik ga nog steeds naar het conservatorium en doe daar nu toneel en verbale vorming
  • ik ben verdikt! ik weeg al 51,5 kg! (maar nu is het wel genoeg 😉 )
  • ik kan normaal functioneren op de 15e, die ene dag per maand waarop mijn papa x-aantal jaar en maanden dood is
  • ik kan denken aan mijn papa zonder buikpijn te krijgen of zonder in een extreme huilbui te belanden
  • ik kan schrijven over mijn papa met een glimlach op mijn gezicht
  • ik kan zeggen dat ik vorderingen maak in mijn rouwproces en dat dat goed is
  • ik kan zeggen dat ik klaar ben om verder te gaan en om nog meer te genieten van het leven

 

Mijn leven draait nog steeds heel hard rond de dood van mijn papa en dat wil ik in 2014 veranderen. Ik wil mijn papa helemaal niet vergeten, in tegendeel. Maar ik moet het meer leren loslaten. Meer genieten van vandaag en minder piekeren of treuren om het verleden.

img-thing

Al kan ik zeggen dat ik gisterenavond/nacht weer een heel moeilijk moment heb gehad. Na de drukte van de feestdagen kwam het grote gemis weer bovendrijven en ja, ik was er weer bijna in verdronken. En ja, nu gaat het alweer wat beter. Want ja, ik moet meer genieten van vandaag. (hoewel RZL leren nu niet echt iets is om van te genieten, maar kom 😉 )

 

Bij een nieuw jaar horen nieuwe voornemens. Dit jaar doe ik geen project ofzoiets. Ik ga gewoon verder bloggen over wat ik denk, voel, meemaak en maak. En ik begin met het neerschrijven van mijn goede voornemens. Hou je schrap, hier komen ze!

  • minder chips eten
  • sporten (cliché – o – cliché)
  • veel minder zagen
  • dankbaarder zijn voor al wat ik heb
  • afstuderen omdat ik het wil en niet omdat iedereen dat van mij verwacht
  • te weten komen wat ik wil me de rest van mijn leven
  • bunjispringen (en eens opzoeken hoe je dat woord schrijft)
  • mijn 1e kus ‘uitvoeren’
  • iets aan mijn onnodige stress-aanvallen doen
  • tegen vreemden praten
  • mijzelf meer durven verdedigen
  • meer geloven in anderen en vooral in mijzelf
  • vertrouwen hebben
  • geduldiger worden
  • minder perfectionistisch worden
  • de dingen meer op mij af laten komen
  • vandaag leven en genieten
  • de dood van mijn papa weer een beetje meer verwerken, op eender welke manier, zolang het maar goed voelt

Follow the sun and which way the wind blows.

Standaard

Ik tel de dagen af. Nog 16 dagen en het is zover. 2 jaar. 2 jaar zonder mijn papa. Ik kan het gewoon niet vatten. Eigenlijk weet ik niet eens of het mogelijk is dat ik het ooit vat.

Ondertussen is het al weer een hele tijd geleden dat ik er met iemand over gesproken heb. De dood en het gemis dat erbij hoort, het is en blijft een moeilijk onderwerp. Zeker voor mij. Ik kan het gesprek nooit zelf starten. Zelfs niet wanneer ik bij mijn 2 goeie vriendinnen in de buurt ben. Ik kan hen niet vertellen dat ik mijn papa nog altijd ongelooflijk hard mis en dat het verdriet nog steeds mijn hart stuk snijdt. Dat gaat niet. Wanneer zij er zelf naar vragen, dan kan ik erover vertellen. Dat lukt nog net. Maar meer niet.

Woorden schieten mij nog altijd tekort. Woorden kunnen mijn gevoel nog steeds niet helemaal vatten. Woorden kunnen niet uitleggen hoe het voelt. En dan nog, het voelt voor iedereen anders. En voor mij voelt het als de hel.

 

Ik geef toe, mijn slechte dagen zijn lang niet meer zo slecht als 2 jaar geleden. Maar volgens mij komt dat niet omdat het verdriet zoveel geminderd is. Ik heb gewoon een manier gevonden om met de pijn om te gaan. Wat die manier juist is, weet ik niet. Ik denk dat het vooral schrijven is.  Praten in mijn gedachten. Wenen in mijn gedachten. Schreeuwen in mijn gedachten.En muziek luisteren.

 

Nu ik het toch over muziek heb. Ik heb opnieuw een prachtig nummer ontdekt. Ik zou zeggen: sluit je ogen en geniet.

 

 

 

 

There was an explosion I can’t explain

Standaard

De tijd vliegt. Soms is het echt waar. Vooral als ik nadenk over hoe lang ik mijn papa al mis. Bijna een jaar en 5 maand. Een jaar en 5 maand lijkt een eeuwigheid als ik aan alle tranen terugdenk. Maar een jaar en 5 maand lijkt heel erg kort als ik ‘globaal’ terugkijk.

Soms denk ik dat ik al die tijd gelukkig was. Gelukkig op mijn nieuwe school, gelukkig met mijn nieuwe vriendinnen, gelukkig dat ik altijd wel iets te doen heb voor school.

Soms denk ik dat ik al die tijd ongelukkig was. Ongelukkig door al die hopen verdriet. Ongelukkig door het verschrikkelijke gemis dat oneindig lijkt te duren. Ongelukkig door het gevoel dat niemand mij begrijpt. Ongelukkig door het niet onder woorden kunnen brengen van mijn gevoel. Ongelukkig door het niet kunnen praten met mijn mama of de rest van mijn familie.

En als ik die twee lijstjes vergelijk, dan is dat van het ongelukkige gevoel veel langer. En soms weegt dat ook veel zwaarder door. Soms weegt dat zo ongelooflijk zwaar dat ik erbij neer moet gaan zitten. Dan kan ik het ongelukkige gevoel niet langer dragen of verdragen.

Maar soms, en van die momenten houd ik, voelt het alsof dat ongelukkige gevoel weg is. En dan blijft enkel het gelukkige gevoel over. En dat voelt beter en lichter. Dan zie ik nog een toekomst voor mij. Op de ongelukkige momenten zie ik alleen verdriet voor mij.

Ik moet verder streven naar die gelukkige momenten. En niet zoals nu, zitten wenen en treuren. Gelukkig zijn, dat moet ik wat ik wil.

En mijn papa niet langer verschrikkelijk hard missen. Maar gewoon missen. Missen zonder die vreselijke pijn. Zonder de tranen in mijn hoofd. Zonder de pijnlijke beelden van tijdens zijn ziekte. Gewoon, mijn lieve papa een beetje missen. Dat kan ik aan. Meer niet.

tumblr_m6iz9pa1Kh1qgg6zbo1_500

Down by the river

Standaard

Ik ben nog steeds volop aan het nadenken over mijn 51-weken project. Ik heb bijna de perfecte naam gevonden maar ik ben nog niet 100% zeker of ik het bij die naam ga houden dus daarom wacht ik nog eventjes om mijn projectje ‘officieel’ te starten.

 

In de tussentijd heb ik een quote gevonden die perfect past bij mij.

 ” Je kunt niet iets anders verwachten als je steeds hetzelfde blijft doen. ”
– David Dewulf –

Ik heb steeds zoveel verwachtingen, van vanalles en nog wat. Maar inderdaad… Ik blijf steeds hetzelfde doen. Ik verander niet dus kan de rest ook niet veranderen. Hoewel, dat is misschien een beetje te zwart-wit.

Ik ben veranderd. Ik ben niet meer dezelfde Sarah van een jaar of twee jaar geleden. Ik ben volwassener geworden. Ik durf nu zelfs over mijzelf te zeggen dat ik sterker ben geworden. Halleluja! Wat een feest 🙂 Ik ben sterker geworden. Echt waar. Ik kan meer aan. (behalve examenstress – die maakt mij nog steeds gek en misselijk)

Maar ik ben tegelijkertijd ook niet veranderd. Ik ben nog steeds dezelfde Sarah. Ik ben nog steeds kinderachtig en belachelijk. Maar ik weet de gepaste momenten uit te kiezen. En ik ben kinderachtig op een volwassen manier. Denk ik toch. Wie weet lig ik plat van het lachen als ik dit binnen 10 jaar herlees. Ik denk dat die kans vrij groot is. Maar dan nog. Ik leef nu. En ik vind dat ik nu kinderachtig ben op een volwassen manier. En daarmee basta.

Ik kan misschien niets veranderen door steeds hetzelfde te blijven doen maar ik kan wel kleine stapjes zetten die grote veranderingen teweeg brengen. Langzaam maar zeker.

Been voor been. (mijn goede oude spreuk)

 

Crawling up a hill

Standaard

Ik weet niet goed wat te schrijven. Dat hebben jullie waarschijnlijk al gemerkt aangezien ik al bijna een maand niets meer heb geschreven. Ik voel mij niet slecht. Ik blijf gewoon een beetje hangen in mijn gevoelens. Ik mis mijn papa elke dag. Maar veel meer voel ik niet. Ik heb de laatste maand geen enkele traan gelaten. Ik heb geen enkele keer dat immens grote verdriet gevoeld. Nu vraag ik mij vaak af  of dat komt doordat ik met mijn mama heb gesproken of dat het gewoon een fase is of dat ik het nu echt aan het verwerken ben. Ik weet het niet.

Misschien ligt het ook aan het feit dat ik de drempel van één jaar heb overwonnen. Een jaar geleden was ik zo bang voor alles. Ik wist niet wat er allemaal op mij af ging komen. Nu ben ik soms nog steeds bang, maar veel minder als vroeger. Ik mag het ‘vroeger’ noemen want ik vind dat een jaar echt al lang is. Er is zoveel gebeurd op een jaar tijd. Ik heb zoveel stappen gezet. Ik heb vriendschappen gesloten, ik heb vriendschappen verwaarloosd en verloren. Ik heb geweend en geweend. Ik heb gelachen en gelachen. Ik heb gesproken. Ik heb geschreven. Ik heb geleerd. Ik heb stappen gezet. Been voor been. En ik weet gewoon dat ik ooit op de plek zal zijn die ik wil bereiken. Een gelukkige plaats. Met een lieve, zorgzame man en schatjes van kinderen. Met mijn mama als de liefste oma ooit en zonder mijn papa. Maar ik weet dat ik daar op een dag vrede mee zal kunnen nemen. Dat ik op een dag vol liefde kan vertellen over mijn papa. Over hoe geweldig hij was. Over hoe dapper hij was. Over mijn super papa. Dat kan niemand ooit van mij afnemen. Mensen kunnen zeggen wat ze willen maar mijn herinneringen blijven zo lang ik leef.

Mijn verdriet blijft ook zo lang ik leef. Maar het zal minderen. Dat heb ik eindelijk echt begrepen. Ik weet ook dat er nog heel veel momenten gaan komen waarop het verdriet meer dan ooit terug komt. Dat er momenten zullen komen waarop ik mijn papa zo hard nodig heb. Momenten waarop ik liever nooit meer zou wakker worden en bij mijn papa zou willen zijn. Maar die momenten zullen veel minder zwaar wegen tegenover het geluk. Tegenover de mooie dingen van het leven. Want ik hou eigenlijk wel van het leven.

Ik hou ervan om naar de regen te kijken (toch als ik lekker warm binnen zit). Ik hou ervan om de natuur te bewonderen. Ik hou ervan om uren en uren muziek te beluisteren (en heel vaak luidkeels mee te zingen/brullen). Ik hou ervan om mensen blij te maken, om mensen te helpen. Ik hou ervan om iets te bereiken. Ik hou ervan wanneer hard werk wordt beloond. Ik hou ervan om te lachen. Ik hou ervan om chips te eten tot ik bijna ontplof. Ik hou ervan om te verdikken van al dat lekker eten. Ik hou ervan om de kindjes van mijn stageklas te zien lachen en zwaaien naar mij. Ik hou ervan om dagen en dagen lessen voor te bereiden en ze dan eindelijk te kunnen uitvoeren voor een groep enthousiaste kindje.

Ik hou van zoveel dat ik nooit alles kan opnoemen. Maar waar ik het meest van hou ben ik kwijt. Mijn papa.

Maar al de andere dingen waarvan ik hou heb ik nog steeds. Die koester ik. Ik hou van mijn mama, hoewel ik dat nooit tegen haar zeg, weten we het allebei. We hebben elkaar nodig. Dankzij haar ben ik sterker. Voor haar hou ik vol. We kunnen nog niet openlijk over onze gevoelens praten maar dat komt. Ik voel dat. We groeien. En ik vind het goed zo. Ik heb veel meer vertrouwen in de toekomst. Ik zie het allemaal veel beter zitten als een jaar geleden. Een jaar en een maand eigenlijk. Want het is alweer bijna de 15e. De tijd vliegt en mijn gevoelens vliegen mee. Soms vliegen ze in een diep dal maar altijd vinden ze hun weg weer naar boven. Naar de mooie heldere lucht.

Het komt goed. Ik voel het.

What’s done is done.

Standaard

Het is gebeurd.

(Zo zou Erik Van Looy het zeggen.)

Ik heb met mijn mama gesproken.

Ik heb samen met haar geweend. We hebben elkaar geknuffeld. Ik heb naast haar in de zetel gelegen. Ik heb haar mijn ‘rouwboek’ laten lezen. Ik heb samen met haar naar de muziek van de begrafenis geluisterd. Ik heb gezegd tegen haar dat ik mijn blog zou tonen. Maar dat kan ik nog niet. Ik denk dat ik daar meer tijd voor nodig heb.

En voor nu heb ik weer eventjes genoeg van mijn blog. Het is blijkbaar weer een periode waarin ik er afstand van moet nemen want het lukt mij niet om te schrijven. Eender wat. Dus ik wou nu gewoon laten weten, aan weet ik veel wie, dat ik de stap heb gezet.

Ik heb met mijn mama gesproken.

Het is gebeurd.

(Zo zou Erik Van Looy het zeggen.)