Categorie archief: Nooit verloren voorwerpen

Nooit verloren voorwerpen – 9

Standaard

Een ton. Nee, niet zomaar een ton. Een hele mooie ton. Een ton die mijn sterke papa helemaal van in Portugal mee naar hier heeft genomen. Te voet.

Ton

Lees de rest van dit bericht

Advertenties

8 – Nooit verloren voorwerpen

Standaard

Als kind kon ik mij uren bezig houden met kleuren. Wanneer het verdacht stil was in huis, dan wisten mijn ouders waar ik zat: aan tafel met wat kleurpotloodjes en tekenpapier. Ik vond het geweldig om zelf tekeningen te maken, dingen over te tekenen, of kleurplaten in te kleuren. Het was mij om het even, zolang het maar iets met kleuren te maken had. 
Camera 360

Lees de rest van dit bericht

7 – Nooit verloren voorwerpen

Standaard

Ik hou van kleedjes, ik draag niets liever. Ik hou er dan ook van om nieuwe kleedjes te kopen. Toen mijn papa tijdens zijn laatste maand in de palliatieve afdeling verbleef, had ik nauwelijks tijd om te winkelen. En toch had ik zin om eens wat nieuws te kopen. Zeker omdat de eerste schooldag, in mijn nieuwe school, er zat aan te komen. Daarom bestelde ik via de website van H&M online wat kleren. Helaas verzenden ze enkel naar Nederland en aangezien ik in België woon, ging dat niet. Gelukkig kent één van mijn broers overal ter wereld wel iemand en dus kon ik mijn bestelling laten afleveren bij één of ander meisje dat hij kende. Na een aantal weken was hij het pakket gaan afhalen en bracht hij het mee, rechtstreeks naar het ‘ziekenhuis’.

Samen met mijn papa opende ik het pakket en bekeken we wat er allemaal in zat. Ik ging alles passen in het toilet op zijn kamer. Telkens wanneer ik de deur opende, lachte papa. Hij vond alles mooi. Maar het allermooiste, dat was volgens hem dit kleedje.
Camera 360Ik heb dat kleedje heel veel gedragen en ik draag het nog steeds af en toe. Het idee dat mijn papa het mooi vond, geeft mij een goed gevoel. Het idee dat dit de laatste aankopen waren dat mijn papa ooit heeft gezien, doet mij echter nog steeds verdriet. Wanneer ik nu iets nieuws koop, vraag ik mij vaak af wat hij ervan zou vinden. Zou hij het te kort vinden, te flashy, te breed of misschien juist heel erg mooi? Wat zou hij van mijn kledingstijl vinden? Wat zou hij van mij vinden?

Zou hij mij evenveel missen als ik hem mis?

6 – Nooit verloren voorwerpen

Standaard

Mijn papa was een varken. Of zo noemde mijn mama hem toch steeds wanneer hij haar plaagde. Toen hij naar Polen verhuisde, miste ik hem heel erg hard. Ik was een echt papa’s kindje en ik kon geen dag zonder hem te knuffelen. Want ja, ik hou van knuffels, van echte maar evengoed van pluchen exemplaren.

Daarom kreeg ik op een kerstavond van mijn papa een pluchen exemplaar. En alles behalve een kleintje. Een reuzegroot varken! Zijn tijdelijke plaatsvervanger. Wat was ik gelukkig toen ik dat varken uit een gigantische linnen zak tevoorschijn haalde. Ik wou dat beest niet meer loslaten maar ik wou terwijl ook mijn papa blijven vasthouden.

Camera 360

Lees de rest van dit bericht

5 – Nooit verloren voorwerpen

Standaard

Koffie. Mijn papa dronk niet liever. Alhoewel een wijntje hem ook altijd smaakte. Maar zijn ochtend begon altijd met een kopje koffie en sinds de Senseo machine werd uitgevonden, was dat zijn favoriet. Ik denk dat we op een bepaald moment wel over 5 verschillende koffiemachines beschikten. Er stonden er 3 thuis en dan had hij er nog één op zijn werk staan en ook nog ééntje in Keulen.

Camera 360

Lees de rest van dit bericht

3 – Nooit verloren voorwerpen

Standaard

Toen ik klein was, zelfs tot mijn 12 jaar ongeveer, gingen we elk weekend naar zee. Mijn papa was zot van de zee. We hadden ergens aan de kust een appartementje en later ons eigen huisje. Ik vond het altijd gezellig om daar te zijn. We gingen altijd wandelen op het strand, in weer en wind. De afsluiter van onze wandeling was steevast een pannenkoek. Altijd in hetzelfde caféétje. Die wandelingen waren voor mij trouwens  totaal niet nodig, ik ging maar mee voor de pannenkoek. 🙂 En in de zomer speelden we op het strand of verkocht ik papieren bloemen in ruil voor schelpjes (met tandjes!).

Lees de rest van dit bericht

2 – Nooit verloren voorwerpen

Standaard

Camera 360

“Ik heb nog een verrassing bij voor u. Kom maar eens kijken in mijn valies. Kwak kwak kwak.” En daar toverde mijn papa een badeendje tevoorschijn. 

Mijn papa ging heel vaak op hotel. Hij heeft een aantal jaar in Polen gewerkt en ook in Duitsland. Terwijl hij daar werkte, ging hij ook nog steeds regelmatig op hotel, zakenreizen enzo. Telkens hij op hotel ging, nam hij iets voor mij mee. Sowieso de zeepjes, shampoo en de tandenborstels. Maar in sommige hotels lagen er nog andere leuke spulletjes. Zo gebeurde het héél af en toe dat ze in een hotel een badeendje cadeau gaven. En wat was ik daar blij mee! Ik was zot van die gele beestjes.

De drie eendjes hierboven, heb ik dus van mijn papa gekregen, mede dankzij de hotels. Wanneer ik ernaar kijk, denk ik aan hem. Dan denk ik terug aan die gelukzalige momenten tijdens het in ontvangst nemen van mijn cadeautjes. En dan denk ik aan mijn lieve papa die mij steeds lieve cadeautjes gaf.