Categorie archief: Restjes

Oprecht (on)gelukkig

Standaard

Hoe het ondertussen met me gaat? Moeilijke vraag. Ik ben met momenten oprecht gelukkig en met momenten oprecht ongelukkig. Het ligt allemaal zo dicht bij elkaar.

Lees de rest van dit bericht

Advertenties

Een nieuw zwart dal

Standaard

En ja hoor, het is alweer veel te lang geleden dat ik hier iets geschreven heb. Hoe vaak heb ik wel niet gedacht de laatste maanden: “Ik moet nog eens een bericht schrijven op mijn blog.”? Veel te vaak. En nooit maakte ik er de tijd voor vrij. Misschien ook omdat ik nauwelijks nog vrije tijd heb.

Ik ben weer druk bezig met repeteren voor een toneelstuk. Volgende week is het de voorstelling dus de laatste weken ben ik zo goed als elke avond weg voor de repetities. Daarnaast ga ik regelmatig fitnessen, hoewel ik moet toegeven dat ik daar nu al een week niet meer aan toe ben geraakt.

En dan, het belangrijkste eigenlijk, mijn lief. Alles gaat nog steeds heel goed tussen ons. Ik ben nog steeds helemaal verliefd. Volgens mij is het zelfs al houden van. Ondertussen zijn we al vier maanden samen, wat voor mij een absoluut record is. Maar dat is niet moeilijk eigenlijk.

Jr. en ik zien elkaar tijdens de week niet vaak, soms één keer en af en toe twee keer. De laatste weken zien we elkaar enkel tijdens het weekend. Door mijn drukke agenda.

Het is zo vermoeiend allemaal. Ik krijg nauwelijks tijd om te ademen. Op school gaat alles ook aan een razendsnel tempo vooruit. Ik ben soms geen enkele avond thuis en ik kan zelden of nooit nog rustig in de zetel een beetje tv kijken. Soms mis ik mijn oude leventje heel erg hard. De tijd waarin ik elke avond zorgeloos in de zetel kroop om dan een hele avond naar zinloze programma’s te kijken zonder te hoeven nadenken.

Maar wat ik nog het meest van al mis, of beter gezegd, wie ik nog het meest van al mis, dat is mijn papa. Hoe kon je het raden?

Ondanks dat ik nu eigenlijk alles heb om perfect gelukkig te zijn, ben ik dat heel vaak niet. Ik ben zo vaak helemaal uitgeput en op. Dan vraag ik mij af wat voor zin het allemaal nog heeft. Alle energie die ik in alle dingen steek. Waarom eigenlijk? Ik kan niets ooit nog delen met mijn papa. Nooit zal hij weten dat ik, zoals ik altijd wou, juf ben geworden. Dat ik nu een lief heb. Dat ik nu kort haar heb. Dat ik hem na al die tijd nog zo hard mis. Soms nog harder dan ik ooit tevoren heb gedaan.

Ik had nooit gedacht dat ik het na vier jaar nog zo moeilijk zou hebben. Na vier jaar zou je toch al lang over zoiets moeten heen zijn? Wat heb ik fout gedaan? Waarom lukt het mij niet om mijn papa te vergeten? Of nee, ik moet hem niet vergeten. Dat wil ik ook niet. Ik wil gewoon aan hem kunnen terugdenken zonder dat ik in een bodemloos zwart gat lijk te vallen.

Ik probeer er met Jr. over te praten. Over hoe moeilijk het soms allemaal gaat. Over mijn immens grote verdriet dat nooit lijkt te verdwijnen. Maar het is niet gemakkelijk. Het lijkt wel alsof alles opnieuw is begonnen sinds ik hem mijn verdriet toevertrouw. Ik denk niet dat hij ooit zal begrijpen hoeveel pijn het mij allemaal doet. En eigenlijk is dat misschien maar beter zo.

Jr. doet mij regelmatig denken aan mijn papa. Hij heeft dezelfde karaktertrekken en zelfs gelijkaardige interesses. Soms denk ik dat dat slecht is, maar vaak denk ik dat dat goed is. Meisjes vallen toch op hetzelfde type man als hun vader. Dus…

Het leek mij een goed idee om mijn gedachtespinsels even neer te schrijven. Zodat ik later nog weet dat ik het nu moeilijk had. Zodat ik terug kan lezen hoe ik mij voelde. Zodat ik er op elk moment terug aan herinnerd kan worden dat het nooit gemakkelijk is geweest.

Maar ik moet vooral onthouden dat het wel terug zal beteren. En dat ik er nooit meer alleen voor sta. Ik heb nu Jr. om al mijn trieste gedachten mee te delen. Alleen moet ik daar nog wat op oefenen.

Stil verdriet

Standaard

Soms heb ik het nog steeds heel moeilijk. Die moeilijke momenten overvallen me ook nog steeds. Uit het niets kan ik me plots heel verdrietig voelen en mijn papa ongelooflijk hard missen.

Maar even vaak komen die momenten niet helemaal uit de lucht gevallen. Zoals vandaag. De hele uitleg ga ik jullie besparen, het komt er gewoon op neer dat ik vandaag allerlei dingen zag en deed die me aan mijn papa deden denken.

Nu ik naar mijn kamer ging om te gaan slapen, kreeg ik dat gevoel weer. Het trieste, vreemde gevoel in mijn maag. Het gemis en de pijn. Ik voelde dat ik naar buiten moest kijken, naar de sterren. Ondanks dat ik wist dat het verdriet dan nog sterker naar boven zou komen.

Dus daar zat ik dan, met de mini urne van mijn papa in mijn handen geklemd naar buiten te kijken. Naar de fonkelende sterren. Ik keek ook naar mijn lievelings foto van mijn papa. Toen begonnen de tranen uit mijn ogen te druppelen. Zachtjes en kalm. Als stil verdriet dat even komt piepen.

Camera 360

Het verbaasd me keer op keer hoe hard ik mijn papa nog steeds mis. Soms denk ik dat ik het helemaal verwerkt heb en dat ik er goed mee kan leven. Maar als ik dat denk, kruipt dat donkere, zware verdriet weer, bijna onmerkbaar, in mijn lichaam.

Volgens mij blijf ik mijn papa mijn hele leven lang onvoorspelbaar lang en veel missen. Maar dat verdient hij eigenlijk wel.