Tagarchief: 366 dagen geluk

I fall on my knees. Tell me how’s the way to be.

Standaard

Wauw. Ik zag net dat ik gisteren mijn honderdste post heb geplaats. En dan heb ik die nog niet eens zelf getypt. Ik heb hem laten typen omdat ik zo moe was. Moe en vooral pijn. Ik heb een belachelijk klein wondje aan mijn enkel en dat is ontstoken en opgezwollen en zéér pijnlijk. En dan moest ik gisteren juist ver stappen. De weg naar huis leek een eeuwigheid. Gelukkig was die lieve vriendin van mij er om mij te ondersteunen en om duizend keer te zeggen: “Pas op, rustig, we hebben tijd. Doe maar kalm.” Ons gezellig avondje was er aan door mijn gezaag en geklaag en gejammer over mijn voet. Ondanks de pijn hebben we soms toch goed kunnen lachen. Toen ik de trap op kroop bijvoorbeeld. Ik had super veel pijn en zij stond daar maar te lachen en als ik niet zoveel pijn had gehad, dan had ik ook de slappe lach gehad. Gelukkig was mijn voet deze ochtend beter. Maar helaas pindakaas, nu doet hij weer meer pijn.

Oké, ik ga stoppen met zagen. Toch over mijn voet.

 

100 berichten. 100 berichten waarin ik over mijn diepste gevoelens heb geschreven. Over dingen waar ik met niemand over durf te praten. Over belachelijke dingen. Over triestige dingen. Over moeilijke dingen. Over grappige dingen. Over twijfelachtige dingen. Over mijn gevoel.

En ik moet nog mijn verontschuldigingen aanbieden. Sorry dat ik eergisteren niet had geschreven wat mij gelukkig had gemaakt. Geen verontschuldigingen tegenover jullie. Maar tegenover mijzelf. Ik heb mijzelf teleurgesteld. Ik kan nog niet eens 35 dagen iets volhouden. Ik geef zo vaak dingen op. Dit wou ik zo graag volhouden. En het is al om zeep. Ik heb veel zin om ermee te stoppen. Maar dan geef ik wéér eens op. Dus ik moet volhouden. Dan is het maar eens 1 dagje dat ik het vergeten ben. Ik heb het de dag erna wel opgeschreven. Dat telt misschien ook een klein beetje. Maar volgens mijn gevoel niet echt. Ik voel mij als een opgever. En ja, jullie zullen wel denken dat dat overdreven is. Maar ik ben nu eenmaal een perfectionist en als er iets niet gaat zoals ik dat wil, dan word ik lastig, dan vind ik mijzelf een mislukkeling.

Oké, ik ga stoppen met zagen. Toch over mijn blog.

 

 

Daarstraks lag ik in de zetel en ik was tegen mijn papa aan het praten. Ik zal mijn geweldige monoloog eens opschrijven voor jullie.

 

“Dag papa.”

– stilte –

“Papa, waar zijt ge? Ik weet niet waar ge zijt. Hier bij mij of ergens in een ander leven of in de lucht of de hemel. Ik weet het niet. Zijt ge hier bij mij? Komt ge pas als ik mijn ogen sluit? Staat ge dan voor mij?”

– ogen toe –

“Papa? Als ik mijn ogen opendoe zijt ge weer weg. Misschien zijt ge er zelfs nooit geweest. Maar ik mis u. Ik mis u zo zo zo hard…”

– betraande ogen open –

 

Er zijn zo van die momenten dat ik zo’n dingen hoop. Hoewel ik weet dat het niet kan. Hij is gewoon dood. Een hoopje assen dat overal verspreidt is. Niet meer als dat. Zijn hele persoon, zijn zijn, is weg. Verdwenen. Dood. Soms verbaas ik mij daar zo over. Hoe is het toch mogelijk dat iemand kan doodgaan? Dat heel zijn persoonlijkheid, gedachten, gevoelens, gebaren, gezicht, alles, weg is. Dat er niets meer overblijft behalve de herinnering eraan. Niets tastbaar. Alleen een beetje gedachten aan hoe het allemaal was. Ik kan foto’s bekijken, of voorwerpen aanraken, of plaatsen bezoeken, maar hij is er nooit echt. Hij zal er ook nooit meer echt zijn. Dood. Voor altijd. Het lijkt zo onmogelijk, zo onrealistisch en toch is het de waarheid. De harde waarheid van deze harde wereld.

Zoals de titel van mijn blog zegt, we moeten samen verder, samen tegen de harde wereld. Die samen is iedereen. Mijn familie, mijn vrienden, maar vooral mijn papa. Ik moet samen met de gedachte aan hem verder leven. Verder leven in de harde wereld met het gedacht, met de waarheid, dat mijn liefste papa dood is. Samen tegen de harde wereld. Het zijn geen woorden die ik zelf heb uitgevonden. Het zijn woorden die de liefste vriendin ooit heeft geschreven naar mij. Die woorden raakten mij zo. In die woorden ligt zoveel waarheid. Die woorden vatten mijn verdere leven samen. Want ik moet verder. Ik moet samen met iedereen tegen de harde wereld opboksen. Want mij krijgen ze niet klein. De wereld is hard. Maar ik ook.

En mijn papa zeker.

 

37 – Toen ik een prachtig liedje luisterde. Muziek kan zo mooi en ontroerend zijn!

Advertenties

When time is running out

Standaard

33 – Toen ik op het terras zat aan de zee, zalig in het zonnetje met muziek, sangria en nootjes.

Daar kan ik van genieten. Eens lekker niets doen. Toch voor eventjes. Want na dat eventjes, begin ik mij te vervelen. Dan wil ik iets doen. Een boek lezen. Na 10 pagina’s stop ik al. Dan maak ik een kruiswoordraadsel. Na 5 minuten ben ik dat beu. Dan zing ik eventjes luid mee met de muziek. Een paar liedjes later wil ik weer verder lezen in mijn boek. Dan weer verder werken aan het kruiswoordraadsel. En zo verder en zo verder. Tot ik op een gegeven moment verstrikt geraak in mijn boek en ik niet meer kan stoppen met lezen. Die momenten vind ik zo leuk! Daar kan ik ook van genieten. Helemaal opgaan in een boek en een half uur later beseffen dat je vergeten was dat de rest van de wereld nog verder ging.

Genieten kan deugt doen. Ik zou het meer moeten doen. Alleen vind ik het zo moeilijk! Maar door mijn 366 dagen geluk projectje probeer ik eraan te werken!

Something is said, it sits in my head

Standaard

32 – Toen ik een moeilijke bocht goed had genomen.

Ik en autorijden… Voorlopig is het nog geen goeie combinatie. Het begint misschien een klein beetje te beteren. Ik panikeer al minder snel. Maar ik vrees dat het toch nog een tijdje zal duren voor ik mij rijbewijs in handen heb.

Als ik een autootje koop, dan is het dit schatje

Let the rain wash away all the pain of yesterday

Standaard

31 – Toen ik met mij twee geweldige super toffe en lieve vriendinnen in de auto ‘I’m comming home’ aan het zingen was. Vooral het laatste stukje, die home (met een diepe stem gezongen) was altijd zo grappig! Maar alleen wij snappen dat  😉

Wat een super toffe dag heb ik achter de rug! Mijn twee vriendinnen zijn toch zo’n schatjes! We kunnen heel zot en onnozel en belachelijk doen maar we kunnen ook heel serieus praten of elkaar troosten of steun geven. We zijn echt hele goeie vriendinnen! Ik meen het als ik zeg dat ik nog nooit zo’n goeie vriendinnen heb gehad. Dus, meisjes (girliiiiieees) danku!

Op dagen zoals deze vergeet ik mijn verdriet bijna helemaal en dat doet echt deugt! Alleen mijn tand zeurde soms een beetje. Voor de rest was het een perfecte dag.

 

Busjes vol kusjes (ook alleen wij snappen dat 😉 )

I never promised there’d be sunshine everyday

Standaard

Auw. Auw. Auw. AUW!

De tandarts…

 

Ik haat de tandarts echt. Zeker als hij mij zoveel pijn doet! Eén van mijn tanden linksboven is ontzenuwd. En dat deed pijn. Nu nog altijd. Maar zoals ik daarstraks tegen een vriendin zei. Ik wil geen pilletjes nemen tegen de pijn. Ik haat pilletjes. Voor verschillende redenen. Ik ben bang om ze in te slikken. Ik geloof niet dat ze werken. Ik ben bang voor de gevolgen/bijwerkingen. En wat is pijn? Doet mijn tand wel echt pijn? Mijn papa, die had pijn. In vergelijking met zijn pijn, is mijn pijn niets. Vooral daarom wil ik nooit pilletjes nemen.

Er was wel nog iets eng bij de tandarts. Ik lag daar al zeker 50 minuten en ik was de pijn echt beu. Mijn kaak was helemaal verkrampt van daar zo te liggen en ik had één of andere raar blauw plastic ding over mijn mond (waardoor ik bijna niet meer kon ademen – ja ik kan soms overdrijven- ). Ik was dat dus allemaal beu. Ik was in mijn gedachten aan het vloeken en aan het klagen. Tot ik plots dacht: alstublieft papa, sta mij bij, help mij. En 1 seconde later deed de tandarts dat blauw ding van mijn mond en was hij klaar. Enkel de vulling moest hij nog een beetje afwerken. Ik kon mijn mond toch al eventjes terug bewegen. Wat een opluchting! En vooral eng dat dat gebeurde nadat ik hulp aan mijn papa had gevraagd.

Nu genoeg over de tandarts!

 

Gisterenavond heb ik een soort van primeur beleefd. Niet écht écht een primeur. Maar het voelde wel een beetje zo. Ik ging voor de eerste keer naar mijn nieuwe hobby! Ik volg vanaf nu voordracht en verbale vorming. EEN HOBBY! Ik heb gewoon een hobby! Ik heb al bijna 10 jaar lang geen hobby meer gehad. Dus ik vind het toch een soort van primeur. Ja, ik heb net de echte primeur erin gevonden:

Mijn eerste hobby als volwassen vrouw.

En het was wel tof. Ik voelde mij wel een beetje onwennig. En zenuwachtig. En jong. En eenzaam. En onbeholpen. En bang. Toch was het tof 🙂

Ik ga er wel nog moeilijke dagen tegemoet gaan. Dat weet ik nu al. We mogen zelf teksten of gedichten kiezen die we willen voorlezen/brengen. Dat mag uit boeken zijn of uit toneelstukken of zoals ik al zei gedichtjes. Of… Dingen die je zelf hebt geschreven. Ik heb al aan mijn groepje (4 volwassenen + de leerkracht, ik schat ze allemaal rond de 35-45 jaar) verteld dat ik soms gedichten schrijf. Ik wil heel graag eens een gedichtje van mij voorlezen maar ik weet nu al dat ik dan super zenuwachtig ga zijn. Maar achteraf zal ik mij wel fier voelen en opgelucht. Alhoewel… Fier? Wie weet vinden ze mijn gedichtjes slecht of belachelijk. Ik zal wel zien. Nog niet te ver vooruit denken. Gewoon leven.

Of nee. Ik wil toch nog iets over de toekomst zeggen. Op het einde van mijn eerste jaar voordracht moeten we allemaal 1 stuk brengen voor een soort van jury. Hoe speciaal zou het zijn als ik dan een gedichtje aan mijn papa kon opdragen. En een stille, bange, onzekere wens die ik er dan nog bij heb, is dat mijn mama in de zaal zit.

Oké. We zien wel. Ik heb nog een schooljaar tijd om daarover te piekeren.

30 – Toen ik een mini-verrassinkje aan het maken was voor iemand.

 

This is a place where I don’t feel lost.

Standaard

Oké. Vandaag heb ik geen zin om triestig gedoe te schrijven. Ik zal mijn favoriete bezigheden met jullie delen. (buiten schrijven en muziek luisteren dan)

Ten eerste: mijn schoenenliefde. Bijna elke vrouw houdt van schoenen. Ik dus ook! Vooral van fleurige schoenen. Ik heb schoenen in alle kleurtjes. Ik heb schoenen met vogeltjes, met bloemetjes, met streepjes, … Ik heb veel schoenen! Volgens mijn normen toch. Ik heb ze nog niet geteld. Maar ik zal zeker 35 paar hebben. Ik draag ze wel niet allemaal. In de winter draag ik maar 2 verschillende schoenen. Mijn ooooo zo mooie bruine botten – die ik bijna elke dag aandoe –  en mijn veel minder mooie zwarte botten. Mijn bruine botten zijn de duurste schoenen die ik heb. 120 euro! Ik heb heel lang getwijfeld voor ik ze gekocht heb. Maar ik ben blij dat ik ze toch heb gekocht want ik draag ze zo graag! Al mijn andere schoenen hebben tussen de 10 en 30  euro gekost. Nooit meer. Behalve mijn botten dan 🙂

Mijn lievelingsmodel is de pump. Lelijk woord vind ik. Maar mooie schoenen. Ik heb dan ook verschillende pumps. Vandaag heb ik er net nog 2 gekocht. Na lang twijfelen heb ik de gele en de groene gekozen. Ze hadden zoveel kleurtjes en zoveel modellen! Allebei 30 euro. Van in de Shoe Discount. Ik kan zo zeggen waar en wanneer ik elke schoen heb gekocht en hoeveel ze gekost hebben. Ik kan dat trouwens van bijna alles in mijn kast zeggen. En toch vind ik niet dat ik een shopahollic ben. Mijn mama denkt er anders over…

jaja, ze lijken op elkaar.

 

Ik heb ook nog andere obsessies. Nagellak bijvoorbeeld. Ik zocht al heel lang iets waar ik mijn collectie in kon bewaren. En mijn mama had plots een goed idee. Een letterbak. We hebben in veel winkels gezocht, in veel tweedehandswinkels, aan verschillende mensen gevraagd, maar niemand had er eentje. Tot we het aan mijn tante vroegen. Die had er één! En dan nog zo’n mooie! Zoals ik eventjes geleden al zei ging ik hem verven en dan de foto tonen. Hier is hij dus!

mijn mooie nagellakjes!

En dit doe ik zoal met mijn nagels.

Mijn excuses voor de slechte collage 😉

En ik beken dat ik dit soort dingen pas sinds deze zomer doe met mijn nagels. Ervoor lakte ik ze gewoon effen in een tof kleurtje. Nu vind ik het leuker als ik er iets speciaals mee doe. Alhoewel ik effen ook nog altijd heel mooi vind!

 

Verder heb ik ook nog een zwak voor haar. Haar? Haar op je hoofd!  Ik kan uren op youtube filmpjes kijken waarin meisjes allemaal spectaculaire dingen in hun haar doen. Ik probeer altijd om ze na te doen maar dat lukt zelden. Als ik mij één van de dagen nog eens zo verveel zal ik ook een paar foto’s nemen.

 

Zo, nu hebben jullie eens een andere kant van mij gezien. Een kant waar ik wel met mensen over kan praten, een kant die vrolijk en gelukkig is. Een kant die heel meisjes-achtig is. Niet mijn donkere verdrietige kantje. Deze kant is leuker. Ook leuker om over te schrijven. Maar soms is de donkere kant ook nodig. Maar vandaag niet. Ik zeg nee tegen het verdriet. Voor vandaag.

 

29 – Toen ik besliste om de gele én de groene schoenen te kopen!

Are you somewhere safe as houses?

Standaard

Raar. Er zijn zo van die dagen dat ik geen verdriet voel. Nu zijn er al een aantal van die dagen na elkaar geweest. Ik zeg niet dat ik mijn papa niet mis. Ik mis hem elke dag. Maar mijn verdriet is niet zo groot als op sommige andere dagen. Soms is het zo groot dat ik het niet kan dragen. Nu kan ik het makkelijk dragen. Als er verschillende dagen zijn dat ik het verdriet niet merk, dan word ik altijd bang. Bang dat één van de volgende dagen het verdriet weer gaat opkomen. Bang dat de dam gaat breken. Bang dat ik weer eens ga instorten. Ik mag niet bang zijn, ik weet het.

Dus daarom zal ik er maar over ophouden!

 

Hier is een quote die ik heel mooi vond en die wel past bij mijn projectje 366 dagen geluk.

” Geluk is de kunst een boeketje te maken met bloemen uit je naaste omgeving.  ”
– Jean-Luc Godard-

Ik krijg elke dag een quote toegestuurd, in mijn mailbox. Dit was quote van de dag 156. 156! En ik zit nog maar aan mijn 28ste ‘gelukkige’ dag. Nog … (eventjes rekenmachine openen op mijn laptop – geen zin om te tellen – – het is nog geen school – ) 338 dagen! JOEPIE…

 

28 – Toen ik samen met mijn mama en Pieter onze bel aan de voordeur aan het ‘personaliseren’ was.

 

En omdat het al een tijdje geleden is dat ik een liedje heb gedeeld, is hier nu nog eens een liedje. The Weepies, allemaal hele hele mooie liedjes vind ik! Vooral dit is een prachtig! Die stem raakt mij zo en de tekst natuurlijk ook.

And it’s a beautiful world
Sun is shining so bright
And it tilts through the late summer leaves
But now there’s a hole in the sky.
God I wish I could believe in and pray
When everything changes in a day.